TOP ΑΓΩΝΕΣ
  • TOP ΑΓΩΝΕΣ
  • SUPER LEAGUE 1
  • BUNDESLIGA
ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
7 συντάκτες του G-Weekend γράφουν για τα αδέσποτα που τους άλλαξαν την ζωή! (pics)

7 συντάκτες του G-Weekend γράφουν για τα αδέσποτα που τους άλλαξαν την ζωή! (pics)

Το G-Weekend τιμάει την Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων και επτά συντάκτες του γράφουν για την ημέρα που άλλαξε η ζωή τους από τέσσερις πατούσες και πολλές τρίχες.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η 4η Απριλίου καθιερώθηκε ως Παγκόσμια Ημέρα Αδέσποτων Ζώων (World Stray Animals Day) με πρωτοβουλία των ολλανδικών φιλοζωικών οργανώσεων το 2010 για την ευαισθητοποίηση της διεθνούς κοινότητας σχετικά με την τύχη των 600 εκατομμυρίων αδέσποτων που υπολογίζεται ότι διαβιούν άθλιες συνθήκες στον κόσμο. Η συγκεκριμένη ημερομηνία επιλέχθηκε διότι βρίσκεται χρονικά ακριβώς στην μέση από την 4η Οκτωβρίου, που γιορτάζεται ως Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων, είναι εύκολο να τη θυμηθεί κάποιος (04/04) και δεν υπήρχε άλλη γιορτή εκείνη την ημέρα.

Κανονικά, αυτή η ημέρα δεν θα έπρεπε να υπάρχει, γιατί δεν θα έπρεπε να υπάρχουν αδέσποτα ζώα, αλλά αντιθέτως να έχουν όλα ένα ζεστό σπιτικό και πολλά χέρια για αγκαλιές. Η ζωή, όμως, έχει αδικίες σε κάθε τομέα και μόνο εμείς, με την καλή μας θέληση κι αισιοδοξία, μπορούμε να αλλάξουμε καταστάσεις και να κάνουμε τούτο εδώ τον κόσμο λίγο καλύτερο.

Για να μπούμε και στην επικαιρότητα, τη σήμερον ημέρα έχει γίνει πολλή κουβέντα για την φροντίδα τους, λόγω των μέτρων προστασίας για τον κορονοϊό που πήρε η Κυβέρνηση και αρκετές οργανώσεις έχουν ενημερώσει για το πως μπορεί κάποιος να βοηθήσει (θα βρείτε λινκ στο τέλος του κειμένου).

Έτσι, λοιπόν, κι εμείς εδώ στο gazzetta.gr, γνωστοί για τα φιλοζωικά μας αισθήματα, δεν μπορούμε να αντισταθούμε σε δυο μάτια που κοιτούν βαθιά στα δικά μας, ζητώντας χάδια και φροντίδα κι αυτό που μπορούμε να κάνουμε, μέσα από την «δύναμη» που μας δίνεται, είναι να αφιερώσουμε λίγες γραμμές στους καλούς μας φίλους. Το αξίζουν, άλλωστε, και πολλά περισσότερα.

Επτά συντάκτες γράφουν στο G-Weekend τις δικές τους περιπέτειες, από την ημέρα που αποφάσισαν να σώσουν μία ψυχή - και ταυτόχρονα και την δική τους.

Η ζωή πριν, η ζωή μετά - Νίκος Παπαδογιάννης

Πεταμένο στη διπλανή αλάνα, ένα μωρό έκλαιγε σπαρακτικά. Τα ματάκια του ήταν κλειστά και τα κορμάκι του εύκολη λεία για τα αδέσποτα σκυλιά της γειτονιάς. Για καλή τύχη του νεογνού, ήταν αργά το βράδυ και το διαπεραστικό νιαούρισμά του έφτασε μέχρι το μπαλκόνι του 3ου ορόφου, σε κάποιο διάλειμμα για ανεφοδιασμό των ποτηριών. Κατεβήκαμε με φακό και εντοπίσαμε τον φωνακλά. Όσο μπόι του έλειπε, τόση φωνή του περίσσευε. Ευτυχώς. Ευτυχώς για τον ίδιο, ευτυχώς και για εμάς, που αποκτήσαμε πολύτιμη, αχώριστη συντροφιά. Στην αρχή νομίσαμε ότι το παρατημένο ψιψινάκι ήταν μόνο ένα. Καταλάβαμε το λάθος μας όταν το πήραμε στα χέρια μας και ακούσαμε μία δεύτερη φωνούλα μέσα από τα χορτάρια. Τα πήραμε και τα ανεβάσαμε στο σπίτι. Ήταν τόσο μικρά, που χωρούσαν και τα δύο μαζί πάνω στην παλάμη μου. Και φώναζαν τη μαμά τους. Με τι καρδιά καταδίκασε άνθρωπος αυτές τις ψυχούλες σε θάνατο;

Αναζητήσαμε διανυκτερεύον φαρμακείο μέσα στη νύχτα και αντιμετωπίσαμε καχύποπτα βλέμματα όταν ζητήσαμε μια μικρή σύριγγα για να τα ταϊσουμε. Δεν μας έδωσαν. Ακουμπήσαμε λίγο γάλα στα χέρια μας και είδαμε τα τυφλά γατάκια να το πίνουν από το σημείο όπου είχα ρόζους από τη γυμναστική: νόμιζαν ότι ήταν η θηλή της εξαφανισμένης μαμάς τους! Τα βάλαμε να κοιμηθούν σε ένα χαρτόκουτο, αφήσαμε δίπλα τους ένα ρολόι για να νομίζουν ότι είναι το μητρικό χτυποκάρδι, τα ακούσαμε που ησύχασαν και προετοιμαστήκαμε για τα χειρότερα. «Δεν θα αντέξουν τα καημένα». Και όμως, άντεξαν. Το πρωί μας υποδέχθηκε το διαπεραστικό κλάμα τους. Αλλά δεν σκοπεύαμε να τα κρατήσουμε και άλλωστε ετοιμαζόμασταν για διακοπές τριών εβδομάδων. Ελλείψει πρόθυμου κηδεμόνα, τηλεφωνήσαμε στη Φιλοζωική. «Όταν μας φέρνουν γατάκια με κλειστά μάτια, που χρειάζονται μητρικό γάλα, τα θανατώνουμε», μας είπαν. Έτσι είναι λοιπόν η φιλοζωία στην Ελλάδα; Μια ένεση με δηλητήριο; Τα εμπιστευτήκαμε στους γονείς «μέχρι να βρούμε λύση» και φύγαμε για το ταξίδι μας. «Άνοιξαν τα ματάκια τους», ήταν το πρώτο μήνυμα που λάβαμε. Είκοσι μέρες αργότερα, μας περίμενε ένας μεγάλος έρωτας. Τα δύο γατάκια θέριεψαν και έγιναν πριγκηπόπουλα του σπιτιού, για 16 χρόνια ο Φουφλάκος, για 10 η Βιργινία. Έπειτα πέταξαν για κάποιο σύννεφο.

Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, χουρχουρίζουν στα πόδια μου ο γατούλης και η ψιψίνα της επόμενης γενιάς: η Σβούρα και το Πιροσκί. Ο Φουφλάκος και η Βιργινία κυκλοφορούν στο σπίτι αόρατα χαρούμενα φαντασματάκια και καρπαζώνουν τους διαδόχους για να σπάνε πλάκα. Δεν μπορώ να θυμηθώ αν υπήρχε ζωή πριν τη μέρα που ακούσαμε ένα σπαρακτικό νιαούρισμα από τον διπλανό αγρό.

Με την Άννι για 19 χρόνια - Γιάννης Σερέτης

Mε τους σκύλους - δυστυχώς - δεν τα πήγα ποτέ καλά. Δυο τραυματικές (κυριολεκτικά) εμπειρίες σε παιδική ηλικία με επίθεση και δάγκωμα από αδέσποτα, μου στοίχισαν μια σχέση η οποία… έμεινε εκεί. Πάντα φοβάμαι και θα φοβάμαι, απογοητεύοντας φίλους και… σύζυγο! Αντιθέτως, από παιδί αναπτύχθηκε μια τρομερή σχέση εξοικείωσης με τις γάτες. Ακόμα και με τις πιο ατίθασες και άγριες. Η Αννι, βλέπετε, ήταν τέτοια…

Τη βρήκε η αδελφή μου και ένας φίλος μας στο δρόμο. Μωράκι ήταν. Στο Δημοτικό εμείς. Την πήρε αρχικά ο Τάσος, μετά από λίγες ημέρες μας την έδωσε. Δεν ξαναβγήκε ποτέ στο δρόμο, εκτός από μία φορά, όταν δραπέτευσε για λίγους μήνες. Την βρήκε πάλι η αδελφή μου, στη γύρα για τα κάλαντα! Φαίνεται ότι ήταν γραφτό… Σταθερή συντροφιά της μητέρας μου που τη φρόντιζε περισσότερο από όλους, δεν ήθελε πολλά χάδια και δεν έπαιρνε χαμπάρι από αγριάδες! Γέννησε τρεις φορές (μέχρι… εκεί και πολύ ήταν, μετά στειρώθηκε), στον ειδικά διαμορφωμένο χώρο μέσα σε μια ντουλάπα μας, είχε… σταθερό σύντροφο κάθε Πάσχα στο χωριό, μας έκανε παρέα 19 χρόνια! Δεν είχα την πιο τρυφερή σχέση μαζί της, δεν ήθελε πολλές «γλύκες» και χαϊδέματα. Ήταν… αναρχο-αυτόνομο γατί, ήταν κλεφτρόνι (του φαγητού από το τραπέζι) ήθελε την ησυχία της: «μην με ενοχλείς για να μην σε ενοχλώ»! Εξαίρεση η μητέρα μου, με την οποία πέρασε τις περισσότερες ώρες της ζωής της και την αγάπησε περισσότερο απ’ όλους μας. Αυτή ήταν η Άννι: το όνομα απ΄το ομώνυμο μιούζικαλ με το οποίο κλαίγαμε μαζί με την αδερφή μου, ορφανή κι αυτή…

Έτσι ξαφνικά - Κάτια Πετροπούλου

Πάντα θυμάμαι τον εαυτό μου να έχει γατιά και σκυλιά, κι αν δεν μπορούσα, τότε σίγουρα τα φρόντιζα στο δρόμο. Όταν έχασα τη Σίσσυ, έλεγα πως καμία δεν θα αναπληρώσει το κενό της. Όσο περνούσε ο καιρός, όμως, τόσο ένιωθα την ανάγκη να πάρω ένα ακόμα γατάκι και να το μεγαλώσω από μικρό. Πάντα κοιτούσα διάφορες αγγελίες από αυτά που χαρίζονταν, αλλά μέσα μου πίστευα πως θα έρθει κάποια μέρα η στιγμή που θα συμβεί μοιραία. Και όντως κάπως έτσι έγινε...

Ένα βραδάκι του Ιουλίου, λοιπόν, εκεί που καθόμουν, μού φώναξε η μάνα μου «Κάτια, είναι ένα μικρό γατάκι κάτω και νιαουρίζει!». «Τί εννοείς; Πού κάτω;». «Κάτω στην πυλωτή πρέπει να είναι. Να πας να δεις!». Και φυσικά έτρεξα. Μόλις άνοιξα την πόρτα κάτω, αντίκρισα μια μικρή φουσκωτή μαύρη μπαλίτσα πάνω στο χαλί να... γκρινιάζει. Μέσα στις τσίμπλες και τα τσιμπούρια, ούτε που κουνιόταν από φόβο, παρά μόνο έβγαζε κραυγές. Ήταν ημερών, περίπου τριών από όσο έμαθα αργότερα. Ειλικρινά δεν μπορούσα να καταλάβω πως βρέθηκε εκεί παρατημένο... Το μόνο που σκέφτηκα, επειδή έχει πολλές γάτες η γειτονιά, να το παράτησε η μητέρα του. Το πήρα αμέσως σπίτι, το καθάρισα και περίμενα μέχρι την επόμενη μέρα να το πάω στο κτηνιατρείο. Κατάφερα και το κοίμισα σε ένα κουτί από παπούτσια, που του έβαλα μια πετσετούλα κι ένα λούτρινο σκυλάκι για να έχει ζεστασιά και κοιμήθηκε σαν πουλάκι.

Την επόμενη ημέρα έγιναν οι απαραίτητες εξετάσεις και βγάλαμε τα τσιμπούρια κι όλα. Βέβαια, το ένα του ματάκι δεν καταφέραμε να το σώσουμε – κι αυτό από ότι αποδείχθηκε από λάθος εκτίμηση του κτηνιάτρου, γι' αυτό να τους διαλέγετε προσεκτικά, εγώ πλέον άλλαξα. Κι ο ίδιος ο κτηνίατρος, με πληροφόρησε ότι ήταν κρίσιμες οι επόμενες ημέρες και δεν ήξερε καν αν θα την βγάλει το γατάκι. Δεν άντεχα στη σκέψη να συμβεί αυτό, ακόμα δεν την είχα βρει καλά - καλά.

Από ότι φάνηκε, όμως, ούτε η Luna ήθελε να με αφήσει κι εδώ και τρία χρόνια με... ταλαιπωρεί! Άντεξε και τα ξεπέρασε όλα. Κουβαλάει βέβαια που και που κανά κρυολογηματάκι, αφού όπως μου εξήγησαν, επειδή πέρασε από... νιάνιαρο μια ίωση (δεν συγκράτησα το όνομά της) αυτή έχει επηρεάσει το ανοσοποιητικό της. Είναι, όμως, η πιο ήσυχη γάτα που είχα ποτέ και πάντα λατρεύω την στιγμή που ανοίγει η πόρτα και τρέχει καταπάνω μου (ποιος είπε ότι το κάνουν μόνο οι σκύλοι;) ή όταν έρχεται και κοιμάται μαζί μου ή κουρνιάζει στα πόδια μου, όταν δουλεύω (όπως τώρα). Η υιοθεσία ενός αδέσποτου είναι η μεγαλύτερη αγαλλίαση και τώρα πια σκέφτομαι να μεγαλώσω και την παρέα της. Δείτε, άλλωστε, κι από την φωτογραφία, πόσο πολύ αξίζει τον κόπο!

Για πάντα ευγνώμων - Παναγιώτης Δαλαταριώφ

Η αλήθεια είναι πως σε λίγες λέξεις δεν μπορείς να χωρέσεις αυτά που νιώθεις για κάποιον που αγαπάς τόσο πολύ. Για κάποιον με τον οποίο μοιράζεσαι κάθε δευτερόλεπτο της μέρας σου.

Για τον Κάρλος, λοιπόν, δεν ξέρω αν μπορώ να γράψω όσα νιώθω γι' αυτόν. Ξέρω όμως ότι θα του είμαι για πάντα ευγνώμων. Ευγνώμων, γιατί αυτός με έκανε να προσπαθώ να ελέγχω τα νεύρα μου. Ευγνώμων γιατί με έκανε να σκέφτομαι λιγότερο την πάρτη μου. Ευγνώμων, γιατί με έμαθε να μοιράζομαι (όχι μόνο το παριζάκι μου). Ευγνώμων, γιατί το ομορφότερο θαύμα της ζωής, τη γέννηση ενός παιδιού, την οφείλω σε εκείνον. Εξαιτίας του γνώρισα την σύζυγό μου και εξαιτίας του περιμένουμε αυτές τις μέρες την κόρη μας.

Κάρλος, θα το λέω για πάντα: Σ' ευχαριστώ για όλα. Κι ας με κοιτάς με το πιο εκβιαστικό βλέμμα σε κάθε μπουκιά που προσπαθώ να καταπιώ!

Tο μικρό μας αστέρι - Νίκος Ρούσσος

Ένα κυριακάτικο πρωινό του Φεβρουαρίου και εν μέσω κορονοϊού μπήκε στη ζωή μας έτσι απλά η Λούνα . Το σιβηρικό χάσκι από τον Ωρωπό. Έγινε το αστέρι και το φεγγάρι της τετραμελούς οικογένειας μας, που φώτισε γλυκά το μαύρο πέπλο που είχε αρχίσει να σκεπάσει τον πλανήτη, την Πανδημία.

Έχει χαρίσει στο σπιτικό μας μία νότα αισιοδοξίας, χαράς, ελπίδας και αισιοδοξίας στις δύσκολες μέρες της καραντίνας. Έγινε η ουσία της βόλτας μας και της απασχόλησης μας, έτσι ώστε τα άσχημα του κορονοϊού να έχουν πάει σε δεύτερη μοίρα. Σαν από... μηχανής θεός, ήρθε και φώλιασε στο σπίτι μας και ειλικρινά όλοι αναρωτιόμαστε πώς ήταν η ζωή μας χωρίς αυτήν. Χάρισε στον καθένα από εμάς ξεχωριστά κάτι που του έλειπε.

Δεν θα μιλήσω για το ζόρια του να έχεις κατοικίδιο. Ξέρετε τώρα, ακαθαρσίες, όπου την βολεύει. Το ακόνισμα των δοντιών, που έχει βρει ότι δεν... τρώγεται: χαρτοπετσέτες, έπιπλα, σαγιονάρες, χαρτόνια και βέβαια, αν βρεθεί σε βολικό σημείο, και ό,τι τρώγεται: γλυκάκια, αλμυρά, τα πάντα! Ας είναι... Όλοι της το συγχωρούμε και το βράδυ την αφήνουμε να κοιμάται και στα πόδια μας. Αυτή είναι η Λούνα, το κουτάβι που μας άλλαξε την ζωή!

Όταν ήπια... ρούμια και υιοθέτησα τη Ρούμι - Γιώργος Καραμάνος

Παρατημένα κουτάβια με ματάρες και τρίχες παντού, αλλά και ανεξερεύνητη αγάπη σε ένα υπέροχο ταξίδι με λουρί χωρίς προορισμό. Μόνο έτσι μπορώ να αποτυπώσω σε λόγια όλη αυτή την περιπέτεια που είναι βουτηγμένη σε όλα αυτά τα σκατά. Ναι ρε φίλε, σκατά, πάρα πολλά, αλλά αυτή είναι κουβέντα, αφήγηση για μιαν άλλη φορά.

Την πήρα από φιλοζωϊκή. Ήταν 2 μηνών. Κανείς δεν ήξερε να εξηγήσει το απροσδιόριστο είδος της, ούτε να εκτιμήσει κιλά κτλ. Αρχικά έκανα πίσω. Έφυγα. Το επόμενο βράδυ όμως και έπειτα από μισό μπουκάλι Havana, σε τελειωμένο μπαρ με σάπια ελληνικά, άλλαξα γνώμη. Βρέθηκα 7 το πρωί μεθυσμένος σε ένα ραντεβού στα τυφλά. Τσιπάρισμα, συμβόλαιο υιοθεσίας και μία ζωή που δεν θα άλλαζα με τίποτα.

Αυτή η χνουδωτή μπαλίτσα που έγινε 23 ατίθασα κιλά, είναι η Ρούμι (χωρίς λεμόνι-sprite και πώς αλλιώς θα μπορούσα να τη βγάλω;) και έχει κάνει το σπίτι μου ένα διαολεμένο λούνα παρκ. Τα προβλήματα είναι πολλά. Πρόκειται για έξτρα δαπάνη, χρειάζεται χρόνος, θα βαρεθείς, θα σιχτιρίσεις, θα σε εκνευρίσει, μα κάθε φορά που σε περιμένει πίσω από την πόρτα με το παιχνίδι στο στόμα, ξέρεις ότι έκανες κάτι κορυφαίο.

Πάρτο και συ απόφαση. Δώσε λίγο από τον χρόνο και πολλή από την αγάπη σου και να δεις που θα σε κάνει να νιώσεις πανέμορφα πράγματα. Άσε το σκυλάκι σου να σε πάει βόλτες με το λουρί και θα διαπιστώσεις ότι μαζί του σημασία θα έχει όλο αυτό το ταξίδι και όχι το ότι δεν θα υπάρχει συγκεκριμένος προορισμός. Αυτόν θα τον έχεις βρει άλλωστε ήδη στην καρδιά σου...

Το πρώτο μου χάμστερ, το κλάμα για τον Μπόμπο και το... κουνέλι - Δημήτρης Τομαράς

Από πιτσιρικάς σχεδόν πάντα θυμάμαι πως είχαμε ζώα στο σπίτι. Εάν εξαιρέσεις τον σκύλο, η οικογένειά μου είχε οτιδήποτε άλλο μπορείτε να φανταστείτε. Από ωδικά πτηνά, παπαγάλους, μέχρι χελωνάκια, μεγάλες χελώνες, γάτες, χάμστερ, κουνέλια και μέχρι και μικρές σαύρες! Και όλα αυτά ως οικογένεια να τα χειριζόμαστε με μεγάλη υπομονή, φροντίδα και αγάπη.

Το πρώτο μου χάμστερ το είχα πάρει πιτσιρικάς με το χαρτζιλίκι μου εν αγνοία των δικών μου. Τον ονόμασα Φιλοκτήτη και ήταν μικρό σε ηλικία χάμστερ. Όσο για την φάση με τα κουνέλια; Είχαμε φτάσει να έχουμε ακόμα και τέσσερα τον αριθμό στο μπαλκόνι. Ονόματα δεν θυμάμαι αλλά το ένα το πιο μεγαλόσωμο και «μάγκικο» είχε μασουλήσει και καταστρέψει τα αθλητικά παπούτσια του αδερφού μου, αναγκάζοντάς μας να βάλουμε τα γέλια.

Πάντως το πιο μεγάλο κλάμα για κατοικίδιο το είχαμε ρίξει εγώ και ο αδερφός μου για τον Μπόμπο. Ένα τρομερό και πολύ όμορφο φλωροκάναρο με εξαιρετική φωνή, που μόλις αφήσαμε σε μία οικογενειακή φίλη για λίγες ημέρες επειδή θα λείπαμε, δεν προσαρμόστηκε στο νέο περιβάλλον και απεβίωσε. Περισσότερο απ' όλους στοίχισε στον αδερφό μου. Η ιστορία αυτή γράφτηκε γιατί «αδέσποτα» δεν είναι μόνο τα γατιά και τα σκυλιά. Μπορούμε να δώσουμε την αγάπη μας σε όλα τα πλάσματα της φύσης.

Οργανώσεις αδέσποτων ζώων που μπορείτε να επικοινωνήσετε για περισσότερες πληροφορίες

Dogs' Voice
Stray Care
Save a greek stray
Adespotes Mousoudes
Adespota Athenas
Empty the cages Athens
Greek_Strays
Stray_Saint Barbara
Καταφύγιο Ζώων Βύρωνα
Φιλοζωική Ένωση Ηλιούπολης
Ελληνική Φιλοζωική Εταiρεία
Ζωοφιλικός Σύλλογος Περάματος
Cat Rescue Athens
Nine Lives Greece
Αδέσποτοι Εθελοντές

Ο Πολιτισμός ενός έθνους διακρίνεται από τον τρόπο, με τον οποίο οι άνθρωποι συμπεριφέρονται στα ζώα - Μαχάτμα Γκάντι

Επόμενα Άρθρα

ΠΑΟΚ: Οι top-4 παίκτες της ιστορίας του, σωστό ή λάθος; (poll)

ΠΑΟΚ: Οι top-4 παίκτες της ιστορίας του, σωστό ή λάθος; (poll)

Πρόσφατα ο ΠΑΟΚ επέλεξε τα τέσσερα ποδοσφαιρικά είδωλα της ιστορίας του και το G-Weekend γράφει για τους Κούδα, Σαράφη, Ιωσηφίδη και Βιεϊρίνια, δίνοντας σου τη δυνατότητα να βάλεις τους παίκτες...

Αρης: Ερωτευμένος με την «κιτρινόμαυρη» φανέλα!

Αρης: Ερωτευμένος με την «κιτρινόμαυρη» φανέλα!

Ο Δημήτρης Τράσκας δεν ανήκει στη συνομοταξία των κλασικών συλλεκτών. Δεν τον απασχολούν εξάλλου οι φανέλες των άλλων ομάδων. Όπως παρουσιάζει το G-Weekend... ζει κι αναπνέει για τον Άρη!