ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
«Δεν είναι όλοι για όλα»! (vid & pics)

«Δεν είναι όλοι για όλα»! (vid & pics)

Ο σπουδαίος ηθοποιός, Δημήτρης Καταλειφός μιλά στο G-Weekend Journal για τον “Θάνατο του εμποράκου”, την παράσταση που πρωταγωνιστεί, για το θέατρο, την τηλεόραση...

Ο Δημήτρης Καταλειφός πλησιάζει 50 χρόνια στο θέατρο και αντέχει! Συνεχίζει, επιμένει, ψάχνει, δουλεύει, ανησυχεί γι’ αυτό που κάνει. Ηθοποιός, λέξη με βαρύ φορτίο. Για τον Καταλειφό όμως αυτή ήταν η αποστολή του, να δικαιώσει αυτό το σπουδαίο επάγγελμα μέσα από το ήθος, την αξιοπρέπεια και τη συνέπεια που επιδεικνύει τόσα χρόνια. Ευγενικός, καλός συνομιλητής, ακροατής… Πολυβραβευμένος, με πολλή προσοχή πάντα στις επιλογές του, όπου κι αν έπαιζε.

Θέατρο, κινηματογράφος, τηλεόραση. Με τον τρόπο του συνέβαλλε στην αναβάθμιση του ελληνικού θεάτρου μέσα από τις ομάδες “Η Σκηνή”, “Εμπρός”, “Απλό Θέατρο” και “Εμπορικόν” στις οποίες υπήρξε μέλος.. Τι να πρωτοθυμηθούμε από τις ερμηνείες του… “Επιστάτης” του Χάρολντ Πίντερ, “Ρίττερ, Ντένε, Φος” του Τόμας Μπέρνχαρντ, “Βρικόλακες” του Ερρίκου Ίψεν, “Αμερικάνικος βούβαλος” του Ντέιβιντ Μάμετ στο θέατρο. Στον κινηματογράφο “Πέτρινα χρόνια” του Παντελή Βούλγαρη, “Καβάφης” του Γιάννη Σμαραγδή, “Όλα είναι δρόμος” του Παντελή Βούλγαρη… Στην τηλεόραση στο “Μινόρε της αυγής” του Φώτη Μεσθεναίου, το “10” της Πηγής Δημητρακοπούλου, “Η λέξη που δε λες” του Θοδωρή Παπαδουλάκη”. Αυτή την περίοδο πρωταγωνιστεί στο κλασικό έργο του Άρθουρ Μίλερ, “Ο θάνατος του εμποράκου” στο θέατρο “Εμπορικόν”. Τον ευχαριστούμε που μας μίλησε.

Τι έχει να μας πει σήμερα “Ο θάνατος του εμποράκου”;

Έργα όπως αυτό δεν αφορούν το “σήμερα”, με την έννοια της επικαιρότητας, είναι διαχρονικά. Διαθέτει γερή δομή, είναι καλογραμμένο και μιλά για θέματα που ισχύουν όλες τις εποχές. Αυτό το έργο θα μπορούσε να χει ανέβει και πέρυσι και του χρόνου… Μιλάει για την ανάγκη του ανθρώπου για το χρήμα, την επιτυχία, αυτό που εν πολλοίς ονομάζουμε “Αμερικάνικο Όνειρο” και έχει γίνει οικουμενικό. Για την πεποίθηση του μέσου ανθρώπου ότι η ευτυχία βρίσκεται στα λεφτά και στο να γίνει γνωστός. Αυτό, λοιπόν, υπήρχε από τότε, αμέσως μετά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο όπου και γράφτηκε το έργο, το 1949. Σήμερα αυτό υπάρχει με μεγάλη όξυνση και θα υπάρχει και μετά από 50 χρόνια Είναι κάποιες αξίες που πάντα βρίσκουν τον άνθρωπο έτοιμο να υποκύψει σ’ αυτές. Ειδικά σε μια εποχή που υπάρχει έξαρση της ελεύθερης αγοράς και του ανταγωνισμού. Ο άνθρωπος όλο και νιώθει υποχρεωμένος να ακολουθήσει αυτές τις αξίες, να πετύχει, να πιάσει την καλή, να γίνει γνωστός, να επιβιώσει… Το έργο, λοιπόν, μέσα από τον ηρώα του, τον εμποράκο, μιλάει ακριβώς γι’ αυτή την ανάγκη που από τη μία είναι ανάγκη αλλά από την άλλη τεράστια παγίδα.

Το έργο έχει ανέβει και στο παρελθόν. Τι διαφορετικό βλέπουμε τώρα;

Διαφορετικό δεν ξέρω… Προσπαθήσαμε να υπηρετήσουμε το έργο, προσπαθούμε να αποδώσουμε την αλήθεια του. Το έργο έχει την ιδιαιτερότητα ότι κινείται ανάμεσα στο τώρα και στο παρελθόν. Μάλιστα, ο αρχικός τίτλος ήταν “Μέσα από το κεφάλι” επειδή υπάρχει η υποκειμενική ματιά του ήρωα. Στο έργο έχουν διασαλευτεί τα νεύρα του και κάθε τόσο καταφεύγει σε μνήμες. Το έργο, λοιπόν, παίζει πολύ με το παρόν και το παρελθόν, οπότε και μόνο να το ακολουθήσει κανείς με την πιστότητα του συγγραφέα είναι σημαντικό. Δεν χρειάζεται να επέμβει ο σκηνοθέτης, να κάνει κάτι πιο εντυπωσιακό απ’ αυτό που ήδη είναι εντυπωσιακό. Αυτό, λοιπόν, που κομίζει η παράσταση είναι πως ακολουθεί πιστά το κείμενο.

Ο κόσμος ανταποκρίνεται;

Ως τώρα ναι, ευτυχώς. Αν και πρέπει να ομολογήσω ότι είναι δύσκολη χρονιά για το θέατρο. Από τα χρόνια της κρίσης, το 2010, θα έλεγα ότι φέτος είναι η μεγαλύτερη που περνάει το θέατρο. Από τη μια υπάρχει πληθώρα παραστάσεων, από την άλλη υπάρχει δυναμική επιστροφή της τηλεόρασης που κρατάει τον κόσμο μέσα. Παράλληλα, οι οικονομικές δυσκολίες δεν έχουν ξεπεραστεί για τον μέσο άνθρωπο. Ο συνδυασμός όλων αυτών έχει δημιουργήσει μια δύσκολη θεατρική χρονιά. Εμείς πάντως πάμε καλά μέχρι τώρα και είμαστε ευχαριστημένοι.

Τι παίρνετε από τον ρόλο κάθε βράδυ;

Δεν χρειάζεται να παίρνω, όσο να δίνω (γέλια). Είναι τρομακτικά απαιτητικός ρόλος, σωματικά και ψυχικά, γιατί η παράσταση διαρκεί δυόμιση ώρες. Ο ήρωας δεν βγαίνει σχεδόν ποτέ από τη σκηνή. Πρέπει λοιπόν να κάνεις μια στρατιωτικά πειθαρχημένη μέρα για να μπορείς να ανταποκρίνεσαι έξι φορές την εβδομάδα στον ρόλο. Παίρνω μια ικανοποίηση όταν έχω δώσει ό,τι θα έπρεπε να δώσω.

Ποιο θεωρείτε ότι είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα στον χώρο σας;

Θεωρώ ότι ο τεράστιος πλουραλισμός έχει φέρει σύγχυση σε όλα τα επίπεδα. Δεν υπάρχει αναφορά για το τι είναι καλό, τι κακό. Υπάρχουν άπειρες γνώμες, ο κάθε θεατής έχει μια δική του εφημερίδα όπου κρίνει… Υπάρχει τεράστιος υποκειμενισμός ο οποίος αποπροσανατολίζει και αυτούς που κάνουν θέατρο και αυτούς που βλέπουν. Μοιραία ο καθένας κάνει ό,τι πιστεύει και ό,τι μπορεί. Όλα είναι ένας πολτός, όλοι κάνουν άπειρα πράγματα… υπάρχει τεράστια σύγχυση και αυτό είναι απογοητευτικό. Ζούμε κάτω από την πίεση μιας ακατάπαυστης ροής πληροφοριών οι οποίες δεν δίνουν χρόνο σε κανέναν να αφομοιώσει επί της ουσίας τίποτα.

Η τηλεόραση έχει κάνει κάποια ζημιά στο θέατρο, αλλά δεν είναι καλό που επιστρέφει μετά από χρόνια;

Για μένα θα ήταν καλό αν υπήρχε κάτι που ανεβάζει τον πήχη. Δεν βλέπω κάτι τέτοιο. Δεν νομίζω ότι ανεβαίνει ο πήχης με πράγματα που εθίζουν τον θεατή σε σεναριακές ευκολίες και απιθανότητες. Εντάξει, αν μείνουμε στο γεγονός ότι υπάρχουν ηθοποιοί που βρίσκουν δουλειά αυτό σίγουρα είναι καλό. Κατά την άποψη μου όμως δεν πιστεύω ότι γίνεται κάτι πραγματικά αξιόλογο.

Εσάς σας πλησίασαν για κάποιο ρόλο στην τηλεόραση;

Όχι, εμένα δεν πλησιάζουν (γέλια). Από τη μία αυτό είναι καλό, αλλά όχι δεν με πλησιάζουν.

Αγνοούν τον Καταλειφό;

Έχω παίξει ελάχιστα στην τηλεόραση. Ευτυχώς ήμουν τυχερός γιατί έκανα πράγματα αξιοπρεπή. Στα νιάτα μου έπαιξα στο “Μινόρε της αυγής”, μετά στο “Δέκα” και στο “Η λέξη που δεν λες”. Τρεις δουλειές στις οποίες ένιωθα καλά που συμμετείχα. Μετά απ’ αυτά δεν μπορώ να πω ότι είχα κάποια πρόταση.

Εάν κάποιος παραγωγός ή σκηνοθέτης έλεγε να παίξει μαζί σας κάποιος αναγνωρίσιμος, κάποιος που έχει περάσει από ριάλιτι, πώς θα αντιδρούσατε;

Δεν είναι εύκολο να απαντήσω σ’ αυτό. Αφ’ ενός γιατί υποτίθεται ότι τον τελευταίο λόγο τον έχει ο σκηνοθέτης και όχι ο ηθοποιός. Αν ένας σκηνοθέτης βλέπει κάτι που θα μπορούσε να ταιριάζει δεν είναι σωστό να κάνεις διαχωρισμούς ρατσιστικούς. Γενικότερα όμως πιστεύω ότι το θέατρο απαιτεί μια παιδεία, εκπαίδευση. Δεν μπορεί να παίξει στο θέατρο κάποιος που δεν έχει εκπαιδευτεί γι’ αυτή την τέχνη. Γενικά δεν νομίζω ότι όλοι είναι για όλα. Στην εποχή μας βέβαια αυτό έχει περάσει με ένα τραγικό τρόπο. Ο καθένας μπορεί να γίνει τραγουδιστής, ηθοποιός, μοντέλο… όλο αυτό το μπάχαλο δεν ταιριάζει ούτε στις δικές μου αξίες ούτε στη δική μου ιδεολογία και στα πράγματα που έχω βιώσει. Δεν μπορώ να αφομοιώσω αυτή την εποχή με τέτοια ευκολία.

Τι κρατάτε από την καριέρα σας;

Μεγάλος κόπος, πολλή δουλειά, όνειρα που άλλοτε πραγματοποιήθηκαν άλλοτε όχι. Νιώθω ότι αυτή τη δουλειά -σε μια χώρα με δύσκολες συνθήκες για τους καλλιτέχνες- την έχω υπηρετήσει με τιμιότητα, έχω δουλέψει τίμια.

Επόμενα Άρθρα

Η πρώτη φορά που πέταξα χαρταετό!

Η πρώτη φορά που πέταξα χαρταετό!

Πέντε δημοσιογράφοι του Gazzetta θυμούνται στο Weekend την πρώτη τους Καθαρά Δευτέρα που πήγαν όλα καλά με τα ζύγια. 

Πόσο Super League ξέρεις; (Quiz)

Πόσο Super League ξέρεις; (Quiz)

Το G-Weekend... τιμά τη λήξη της κανονικής διάρκειας του πρωταθλήματος με ένα quiz για δυνατούς και ψαγμένους λύτες, ώστε να φρεσκάρουμε τη μνήμη μας...