ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
Η παρουσιάστρια

Η παρουσιάστρια (pic)

Να είσαι αυτή που κάνει τους ανθρώπους να ξεχνιούνται. Το όνειρο σου μέσα σ’ ένα γυαλί και κει να μένει παρά τις προσπάθειες σου.

Τα πρωινά ήταν ελεύθερα και η τηλεόραση πάντα αναμμένη για να δει το αγαπημένο της “πρωϊνάδικο”. Τα απογεύματα δούλευε τετράωρο στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς. Ταμείο, στην αποθήκη, στα τυριά-αλλαντικά, σφουγγάρισμα, κουβάλημα, τα πάντα. Την ενοχλούσε που είχε συμβιβαστεί, που δεν είχε υπήρχε διέξοδος, που έπρεπε να υπομένει αυτή την εργασιακή ξεφτίλα. Δεν τα είχε με τη δουλειά φυσικά, αλλά με τις συνθήκες αυτής. Εξάλλου, 20 χρόνια πάλευε στη ζούγκλα που λέγεται αγορά εργασίας. Τα περισσότερα τα πέρασε στα… χαρακώματα της σερβιτόρας. Τα υπόλοιπα πωλήτρια σε κατάστημα υποδημάτων, υπάλληλος σε φούρνο, σε περίπτερο, καθαρίστρια… Και πριν δύσκολα ήταν. Υπήρχαν και τηρούνταν όμως μερικά προσχήματα. Όχι όπως τώρα… Τώρα, ασυδοσία, εκφοβισμός, κυνισμός και πάντα η απειλή της ανεργίας.

Είχε κλείσει τα 45 και ζούσε μόνη της στο δυάρι που μεγάλωσε. Οι γονείς της το ξεχρέωσαν μόλις έγινε 40 και της το έγραψαν αμέσως. Ζούσαν εδώ και τρία χρόνια μόνιμα στο χωριό και επικοινωνούσαν τηλεφωνικά, ενώ βλέπονταν λίγο το Πάσχα. Για τη Χαρά η μόνη χαρά ήταν η τηλεόραση και η πρωινή διασκέδαση στο πρωινό. Έβλεπε την παρουσιάστρια και ένιωθε όμορφα, χαιρόταν. Μαζί υπήρχε και απογοήτευση όμως. Κάποτε, λίγο πριν τελειώσει το σχολείο, ήθελε να γίνει κι αυτή παρουσιάστρια!

Τη θυμόταν εκείνη τη μέρα σαν να ήταν χθες! Οι γονείς της δεν την πίεσαν ποτέ. Ό,τι ήθελε και την ευχαριστούσε το έκανε. Περνούσε τις τάξεις σχετικά εύκολα. Δεν είχε εκδηλώσει όμως κάποια φιλοδοξία, ούτε κάποια δεξιότητα ώστε να την κατευθύνουν. Προσπαθούσε όσο έπρεπε για να είναι στον μέσο όρο. Ούτε πιο πάνω ούτε πιο κάτω. Το καλοκαίρι πριν το ξεκίνημα της Γ’ Λυκείου, στο χωριό, ακούει την ερώτηση από τη θεία Ευγενία: Και για πες μας Χαρά, ποια σχολή θα δηλώσεις πρώτη στο μηχανογραφικό; Ο ήλιος είχε πέσει, δροσερό αεράκι φυσούσε και δρόσιζε τη μικρή αυλή στο εξοχικό των γονιών της Χαράς. Ο ήλιος έδυε και την ώρα που η λάμψη του ετοιμαζόταν να χαθεί, απάντησε: μα, δεν θα δηλώσω κάτι. Εγώ θέλω να γίνω παρουσιάστρια στην τηλεόραση! Η θεία της κοίταξε τους γονείς της απορημένη. Αυτοί με τη σειρά τους κοιτάχτηκαν μεταξύ τους. Απορία, απόγνωση, αμηχανία εναλλάσσονταν στο βλέμμα τους. Η Χαρά συνέχισε: ναι, το ανακοινώνω σήμερα σε όλους σας. Για πρώτη φορά οι γονείς εκνευρίστηκαν μαζί της, στεναχωρήθηκαν, λυπήθηκαν. Ήθελαν να ναι ευτυχισμένη και δεν τους ένοιαζε αν θα περνούσε στο πανεπιστήμιο. Αλλά, αυτό το παρουσιάστρια ήταν κάτι που δεν καταλάβαιναν. Το μυαλό τους δεν μπορούσε να το δεχτεί, να το “μεταφράσει”. Είχε επιχειρήματα πάντως: Νέα είμαι, όμορφη, ξανθιά, μ’ αρέσει η τηλεόραση και ξέρω ότι στο κανάλι που έχει το πρωινό κάνουν δοκιμαστικά για νέες παρουσιάστριες. Η μόρφωση που έχω πάρει θα με βοηθήσει. Διάθεση για τριτοβάθμιες σπουδές δεν έχω. Κι αν δεν με διαλέξουν θα δουλέψω –προσωρινά- σερβιτόρα στην καφετέρια του θείου της Αλίκης, της κολλητής μου. Και η Χαρά προσπάθησε και προσπάθησε και ξαναπροσπάθησε.

Κάθε φορά το όνειρο της ματαιωνόταν για λεπτομέρειες. Τις έλεγαν δεν είσαι ακριβώς αυτό που ψάχνουμε. Το σώμα σου δεν είναι ιδανικό. Άλλες φορές μάθαινε ότι η θέση είχε καλυφθεί πριν καν γίνει δοκιμαστικό και άλλες απλά απογοητευόταν από τη συμπεριφορά των υπευθύνων.

Τα χρόνια πέρασαν και η προσωρινή δουλειά στην καφετέρια έγινε μόνιμη. Δεν την ενοχλούσε. Το αφεντικό της φερόταν καλά, την πλήρωνε, την είχε ασφαλισμένη, οι πελάτες ήταν ευγενικοί και ήρεμοι… Το απωθημένο της παρουσιάστριας όμως δεν έλεγε να φύγει από το μυαλό της. Κάθε πρωί το χαμόγελο, η ομορφιά, η λάμψη της γυναίκας που έβλεπε στο γυαλί την καθήλωναν. Δεν συμφωνούσε με αυτούς που λοιδορούσαν την παρουσιάστρια. Σε αυτήν “ακουμπούσαν” οι γυναίκες που ήταν μόνες στο σπίτι, οι γυναίκες που έπρεπε να κάνουν τις δουλειές του σπιτιού και να φροντίσουν τα παιδιά τους, οι γυναίκες που ήθελαν να ξεχαστούν, να ξεφύγουν από τα αδιέξοδα τους. Ναι, δεν θα μορφώνονταν, ούτε θα ενημερώνονταν για τα σοβαρά και σημαντικά, όμως τα νεύρα και η ψυχή τους κάπως ηρεμούσαν. Άκουγε για υποκουλτούρα, τηλεσκουπίδια, αυτή που κάνει τη χαζή και από μέσα της “φώναζε” για τη “σοβαρότητα” όλοι επιδείκνυαν, για το “υψηλό επίπεδο” και τους “πανέξυπνους” συμπολίτες της.  Εξάλλου, κάποιος είχε δημιουργήσει την ανάγκη των “τηλεσκουπιδιών” κι αν έπρεπε να κατηγορηθεί κάποιος δεν ήταν η παρουσιάστρια αλλά το μέσο και αυτός που λεγόταν “ιδιοκτήτης”.

Τα σκεφτόταν συχνά όλα αυτά και η ζωή συνεχιζόταν. Μια μέρα οι σκέψεις της διακόπηκαν από τα επίμονα λόγια μικρού κοριτσιού:

-Μαμά, μαμά, αυτή είναι! Ναι, αυτή που βλέπεις στην τηλεόραση κάθε πρωί.

-Πού αγάπη μου;

-Να, εκεί και δείχνει στο ταμείο του σούπερ μάρκετ.

-Αυτή είναι η ταμίας αγάπη μου. Της μοιάζει όμως τόσο πολύ της παρουσιάστριας.

Επόμενα Άρθρα

Ολυμπιακός: To αήττητο εκτός έδρας των πρωταθλητών!

Ολυμπιακός: To αήττητο εκτός έδρας των πρωταθλητών!

Ο Ολυμπιακός έχασε την περασμένη Κυριακή το αήττητο από τον ΠΑΟΚ, ωστόσο ολοκληρώνοντας τις υποχρεώσεις του εκτός έδρας με τη νίκη επί του ΟΦΗ, κατάφερε να μείνει αήττητος εκτός έδρας...

Μεταξύ ψηφιακής πολιτικής και μπάσκετ! (gTV)

Μεταξύ ψηφιακής πολιτικής και μπάσκετ! (gTV)

Προσπαθεί να βάλει μια... ψηφιακή τάξη στην άπειρη χαρτούρα του ελληνικού δημοσίου, αλλά παράλληλα ρίχνει λοξές ματιές και στα αγαπημένα του παρκέ! Ο Χρήστος Κιούσης συνάντησε για λογαριασμό του G-Weekend...