Tόμας Τούχελ: Ο Γερμανός ξανάρχεται (στον τελικό)

Tόμας Τούχελ: Ο Γερμανός ξανάρχεται (στον τελικό)

Gazzetta team
Γράφει ο Βασίλης Τεμπέλης
Να' μαστε πάλι εδώ Χερ Τούχελ! Ο 47χρονος Τόμας επιστρέφει μέσα σε λιγότερο από ένα χρόνο στον «τόπο του εγκλήματος». Στην Πορτογαλία, στο δεύτερο διαδοχικό τελικό Champions League. Όχι στην πρωτεύουσα, Λισαβόνα, όπως πέρσι. Αλλά 274 χιλιόμετρα πιο βόρεια στη χώρα της Ιβηρικής. Στο Πόρτο. Στο λιμάνι. Κυριολεκτικά, όπως είναι η σημασία της ονομασίας της πόλης. Αλλά και μεταφορικά, ψάχνοντας το δικό του λιμάνι των επιτυχιών.
Άλλωστε για να πιάσει... το πορτογαλικό λιμάνι ο τελικός πέρασε από χίλια κύματα. Η Κωνσταντινούπολη τον έχασε για δεύτερη σερί σεζόν (όπως και πέρυσι λόγω κορονοϊού), το Γουέμπλεϊ όσο και να πίεσε ο Μπόρις Τζόνσον και η καθεστηκυία (ποδοσφαιρική και πολιτική) τάξη στη Μεγάλη Βρετανία δεν πήρε το χρίσμα και ο κλήρος έπεσε στο «Ντραγκάο».
Ο «μεγάλος δράκος», δηλαδή, σε ελεύθερη ελληνική απόδοση. Αυτόν τον μεγάλο δράκο στο δικό του παραμύθι - καθένα έχει και έναν τέτοιον, μικρότερο ή μεγαλύτερο ελάχιστη σημασία έχει - θέλει να ξορκίσει, νικήσει και εξουδετερώσει ο Βαυαρός.
Από τις 23 Αυγούστου και τον τελικό του «Εστάδιο ντα Λουζ» που τον βρήκε να φεύγει με σκυμμένο το κεφάλι μετά την ήττα (1-0) από την Μπάγερν και την απώλεια του τροπαίου, το διάστημα που πέρασε μοιάζει με... αιωνιότητα.
Τα κύματα της πανδημίας διαδέχθηκαν το ένα το άλλο, οι περιορισμοί εφάπτονταν και έγιναν συνήθεια, το ποδόσφαιρο μπορεί να μην υπέστη τη βίαιη αναστολή της περσινής σεζόν, αλλά δεν μπήκε στις ράγες της κανονικότητας. Τώρα το κάνει.
image

Ηταν δίκαιο, έγινε πράξη

Η αρχή της σεζόν βρήκε τον Τούχελ να συνεχίζει στην Παρί Σεν-Ζερμέν, αλλά η αλλαγή του χρόνου στο ταμείο της ανεργίας. Ο Άγιος Βασίλης - αν υπάρχει - του έφερε και νέα δουλειά. Από το Παρίσι στο Λονδίνο. Από την Παρί στην Τσέλσι. Παρέλαβε καμένη γη, διένυσε την έρημο και βρήκε νερό. Αυτό έκανε στην Τσέλσι. Μέσα σε τέσσερις μήνες πάλεψε με τα θηρία, τα εσωτερικά σκοτάδια παικτών του, των οποίων η αυτοπεποίθηση έπεσε στα Τάρταρα.
Νίκησε δύο φορές τον Ντιέγκο Σιμεόνε, δύο τον Πεπ Γκουαρδιόλα, από μία τους Ζοζέ Μουρίνιο, Κάρλο Αντσελότι και Γιούργκεν Κλοπ. Σε όλα αυτά τα ματς δέχθηκε μόνο δύο γκολ. Κανείς δρόμος, ωστόσο, σε αυτή τη ζωή δεν είναι στρωμένος μόνο με... ροδοπέταλα. Υπάρχουν και τα αγκάθια. Τα πάτησε, πληγώθηκε, αλλά δεν σκοτώθηκε. Έπαιξε με τη φωτιά την τελευταία αγωνιστική της Premier League, γνώρισε την ήττα στο Μπέρμιγχαμ από την Άστον Βίλα, αλλά οι «μπλε» του Λονδίνου τερμάτισαν στην τετράδα. Όπερ σημαίνει ότι θα βρίσκονται στους ομίλους του Champions League της επόμενης σεζόν, χωρίς να είναι απαραίτητο να κατακτήσουν το τρόπαιο.
Ήταν δίκαιο (βάσει της εικόνας των τελευταίων εβδομάδων και μηνών), έγινε πράξη. Ποιος είδε όμως τον Τούχελ και δεν τον... φοβήθηκε στο Βίλα Παρκ! Άτεγκτος οπαδός της πειθαρχίας και της στεντόρειας έντασης στις ομάδες που χτίζει, είδε αυτά τα στοιχεία να λείπουν. Ο συναγερμός χτύπησε στον πολύπλοκο ποδοσφαιρικό εγκέφαλό του ενόψει του Σαββάτου. Δεν είναι, δα, και... χθεσινός.
image

Εζησε την τραγωδία, ν' αποφύγει την φάρσα

Στον πορτογαλικό Βορρά πηγαίνει για να πάρει αυτό που έχασε στην πρωτεύουσα τον Αύγουστο. Έχει κάποιους από τους... Θεούς μαζί του. Οι προληπτικοί (ειδικά αν έχουν και την ιδιότητα να είναι οπαδοί της Τσέλσι) το καταλαβαίνουν. H Τσέλσι έχει φτάσει άλλες δύο φορές στον τελικό του Champions League. Και στις δυο προηγούμενες προηγήθηκε αλλαγή φρουράς μεσούσης της σεζόν.
Το 2007-08 ο Άβρααμ Γκραντ διαδέχθηκε τον Ζοζέ Μουρίνιο, το 2011-2012 ο Ρομπέρτο ντι Ματέο τον Αντρέ Βίλας-Μπόας. Ο Ισραηλινός έχασε το τρόπαιο στα πέναλτι από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, ο Ιταλός το κατέκτησε κόντρα στην Μπάγερν. Το τρις... εξαμαρτείν, ουκ ανδρός σοφού. Βέβαια ο Τούχελ έχει και μια ιδιαιτερότητα. Είναι ο πρώτος στην ιστορία που φθάνει σε τελικό Champions League (ή ακόμη και του παλαιού Κυπέλλου Πρωταθλητριών) με δύο διαφορετικές ομάδες.
Η ιστορία επαναλαμβάνεται την πρώτη φορά σαν τραγωδία και τη δεύτερη σαν φάρσα κατά τον Κάρλ Μαρξ. Την «τραγωδία» την έζησε ο 47χρονος, τη φάρσα θέλει να την αποφύγει και ν' αποδείξει ότι το πάθημα, τού έγινε μάθημα. Τα πράγματα μόνον απλά δεν είναι βέβαια.
Απέναντί του έχει μια μηχανή. Ο Πεπ Γκουαρδιόλα έφτασε και πάλι στην πηγή μετά από χρόνια απογοητεύσεων και περιπλανήσεων. Διψασμένος, ως είναι, θέλει να πιει και νερό. Το νέκταρ της επιτυχίας. Η ιδιοφυΐα του Καταλανού οδήγησε τη Σίτι στο άγγιγμα της τελειότητας. Η Τσέλσι έχει απέναντί της όχι μόνο την καλύτερη ομάδα της Αγγλίας, αλλά της Ευρώπης. Ένα σύνολο που δεν βασίζεται μόνο σε κάποιο επαναστατικό μανιφέστο αναθεώρησης του αθλήματος, αλλά λειτουργεί με αλάνθαστους αλγόριθμους.
image

Το underdog

Αουτσάιντερ λοιπόν; Ναι, έτσι πηγαίνει στον τελικό η Τσέλσι. Με την τακτική της, τα δικά της όπλα, αλλά και την ίδια δίψα με την αντίπαλό της. Ίσως και με περισσότερη άγνοια. Με έναν προπονητή, όμως, υποψιασμένο. Στη Γερμανία υπάρχει η Kloppmania, η Flickmania και ο Τούχελ - ακόμη κι αν δεν διακατέχεται από ιδεοληψίες και είναι πολύ πιο χαλαρός από ό,τι (μας αφήνει να) φανερώνει το στυλ του - διεκδικεί το δικό του χώρο. Άλλωστε και ο Γιούργκεν Κλοπ και ο Χάνσι Φλικ βρίσκονται σε διακοπές και θα δουν κάπου άνετα (πιθανότατα στην πατρίδα τους) το σπουδαίο ματς.
Η Λίβερπουλ αποκλείστηκε από τη Ρεάλ, την οποία στη συνέχεια απέκλεισε η Τσέλσι. Η Μπάγερν από την Παρί με τον Φλικ να αποχωρεί από το Μόναχο και να ετοιμάζεται ν' αναλάβει την εθνική Γερμανίας. Οι συγκρίσεις αναπόφευκτες σε μια σχολή που πάλεψε με τα φαντάσματά της, έδιωξε τον ελέφαντα από το δωμάτιο, έβγαλε, βγάζει και συνεχίζει να βγάζει νέους προπονητής που πηγαίνουν το άθλημα ένα βήμα πιο μπροστά. Ο Κλοπ με τον οποίον τους συνδέει η Ντόρτμουντ, είναι κάτι παραπάνω από ένας προπονητής για όλο αυτό το πακέτο - άρρηκτα συνδεδεμένο με τη Λίβερπουλ και το Άνφιλντ - ο Φλικ που σπάνια χαμογελά δεν δίστασε να τα βάλει με τις «ιερές αγελάδες» της Μπάγερν. Πληρώνοντας, εν τέλει, το τίμημα έστω και με εθελούσια έξοδο. Από πίσω έρχεται ο Γιούλιαν Νάγκελσμαν, ο οποίος τον διαδέχεται στους Βαυαρούς.
Ο Τούχελ είναι ένας συνδυασμός τους. Πιο κοντά στους παίκτες σαν τον Κλοπ, αλλά συγκρουσιακός όταν χρειαστεί (όπως για παράδειγμα όταν πήρε το μέρος των παικτών στο... συνδικαλιστικό κομμάτι των περικοπών που προτάθηκαν από τον Νάσερ Αλ-Κελαΐφι για ν' αντιμετωπιστούν οι απώλειες της πανδημίας). Κι αν έχει κερδίσει ήδη το Νησί, ακόμη διεκδικεί το δικό του χώρο στους δύσπιστους συμπατριώτης του. Ακόμη και δεν γίνει ποτέ τόσο δημοφιλής (άστρο είναι αυτό και δεν επιδέχεται πολλή δουλειά) όσο ο Γιούργκεν, ο Τόμας ψάχνει τη δική του καθιέρωση στην κοινή γνώμη. Το πρώτο βήμα γι' αυτό είναι στο Ντραγκάο.
To 2000... 2001 βρισκόταν στην Στουτγκάρδη. Ξεκινούσε ως προπονητής, της ομάδας Νέων τότε των Σουηβών έπειτα από εισήγηση του Ραλφ Ράγκνικ. Έβλεπε τον Έκτορ Ραούλ Κούπερ να φτάνει σε δύο διαδοχικούς τελικούς Champions League με τη σούπερ Βαλένθια και να τους χάνει αμφότερους. Ο Αργεντινός πρώην τεχνικός του Άρη με την ταμπέλα του «γκαντέμη» - έχανε και πιο πριν, συνέχισε να χάνει και μετά τελικούς - από το Κονγκό όπου βρίσκεται (ανέλαβε πριν λίγες μέρες ομοσπονδιακός προπονητής) ίσως το βράδυ του Σαββάτου να θέλει να χαμογελά. Ο Τούχελ γνωρίζει καλά, ωστόσο, ότι γελά καλύτερα όποιος το κάνει τελευταίος...