Το... λάθος με τον Μαυροειδή στην ΑΕΚ, διορθώθηκε!

Το... λάθος με τον Μαυροειδή στην ΑΕΚ, διορθώθηκε!

Gazzetta team

Τα «έγκλημα, λάθος, φέρτε τον πίσω, πως τον αφήσαμε να φύγει, δεν γίνονται αυτά, κρίμα» που φώναζε δικάζοντας ο λαός, με την αποχώρησή του το καλοκαίρι του 2018, έδωσαν τη θέση τους στα «καλωσήρθες, γύρισεεεε, επιτέλους, κάλιο αργά παρά ποτέ» με την επιστροφή του φέτος στην ομάδα!

Ο Δημήτρης Μαυροειδής, ο μοναδικός συνδετικός κρίκος της ΑΕΚ πια με τις επιτυχίες του 2018 (Κύπελλο, BCL), φοράει ξανά τα κιτρινόμαυρα και είναι έτοιμος να αναλάβει δράση τη νέα σεζόν, εντός και... εκτός παρκέ!

Ένα από τα πιο αγαπητά παιδιά της «Βασίλισσας», στο ρόλο πια του αρχηγού μαζί με τον Γιόνας Ματσιούλις, εξηγεί με τον δικό του απολαυστικό τρόπο στο gazzetta.gr πως «ο Μαυροειδής δεν μπορεί χωρίς την ΑΕΚ» και το αντίστροφο, ξετυλίγοντας το story της... λανθασμένης αποχώρησής του, έως την επανεγκατάστασή του στο ΟΑΚΑ, κι αποκαλύπτοντας τις δύσκολες στιγμές στον Κολοσσό Ρόδου.

Στέκεται στην... τονωτική ένεση που χρειάζονταν οι «κιτρινόμαυροι» με την παρουσία του Ηλία Παπαθεοδώρου, μιλάει για την ευθύνη που έχει πια ως προς τους συμπαίκτες του και καλεί τον κόσμο να στηρίζει ανιδιοτελώς την ομάδα, ειδικά στα δύσκολα.

Εξηγεί, φέρνοντας τον ίδιο ως παράδειγμα, πως δεν είναι «υποτιμητικό» για έναν νέο να αγωνίζεται στην Α2 και πως έπαιξε τυχαία (!) μπάσκετ, με τον πατέρα του να τον... κυνηγά ακόμα και τώρα για να πάρει το πτυχίο της Ιατρικής!

Δίνει... συμβουλές σε Ολυμπιακό και Παναθηναϊκό και καταδικάζει κάθε είδος βίας κι επίθεσης σε διαιτητές, ενώ θυμάται τις όμορφες στιγμές με την Εθνική Ομάδα και εκμυστηρεύεται γιατί ο Γιάννης Αθηναίου τον έκανε να μην κοιμάται!

image

«Διορθώθηκε το λάθος, έστω και κατά το... ήμισυ»!

Ξανά στην ΑΕΚ, λοιπόν! Πώς νιώθεις που θα φορέσεις πάλι τα κιτρινόμαυρα;

Η αλήθεια είναι ότι έχω μεγάλη χαρά και όρεξη που είμαι στην ομάδα. Είναι κάτι που ήθελα πολύ! Μπορώ να πω ότι τις πρώτες ημέρες δεν κοιμήθηκα από τη χαρά μου! Η ΑΕΚ είναι σαν οικογένεια για μένα. Πετύχαμε πάρα πολλά πράγματα και νομίζω μπορούμε να πετύχουμε ακόμα περισσότερα στο μέλλον, όλοι μαζί, δεμένοι, σοβαροί και υγιείς.

Η εκτίμηση που υπάρχει από την ομάδα στο πρόσωπό σου και αντίστροφα ήταν γνωστή. Τι μεσολάβησε, όμως, για να γυρίσεις; Πες μας λίγο την ιστορία.

Ο κόουτς Παπαθεοδώρου με ξέρει, είχαμε δουλέψει μαζί και στην Κηφισιά. Ο οργανισμός της ΑΕΚ με γνωρίζει επίσης, ο πρόεδρος μού έχει μεγάλη εκτίμηση και με θέλει στην ομάδα για διάφορους λόγους. Δεν υπήρχαν πολλά να συζητήσουμε. Μιλήσαμε με τον κόουτς για το τι πρέπει να γίνει κι η συμφωνία ήρθε αμέσως.

Θεωρείς ότι η σχέση σου με την ομάδα είναι και λίγο «καρμική» αν θες; Γιατί και το 2016 είχες φύγει, αλλά έπειτα πήγες κατευθείαν στη Σλοβενία, που έκανε προετοιμασία η ομάδα, για να υπογράψεις.

Δεν μπορεί ο Μαυροειδής χωρίς την ΑΕΚ, ούτε κι η ΑΕΚ χωρίς τον Μαυροειδή! Πάντα κάτι γίνεται και γυρνάω! (γέλια) Ελπίζω να είναι για καλό, όπως ήταν και τα προηγούμενα χρόνια. Είμαι αισιόδοξος και θετικός άνθρωπος και αυτό ίσως να το περνάω και στην ομάδα. Πολλές φορές, μια ομάδα για να πετύχει, χρειάζεται μια θετική αύρα. Αυτή η μίρλα που υπάρχει κάποιες φορές δεν είναι καλή, γιατί πέφτει η ομάδα ψυχολογικά. Από όσα έχω μάθει εγώ τόσα χρόνια στο μπάσκετ, το Νο1 είναι η ψυχολογία. Χρειάζεται και η δουλειά και τα προσόντα και όλα, αλλά το Νο1 είναι αυτό. Αν δεν έχεις ψυχολογία, δεν μπορείς να πετύχεις τίποτα.

Πέρυσι τι έγινε και δεν έμεινες; Είχε ο προπονητής (Μπάνκι) μια άλλη ομάδα στο μυαλό του πιστεύεις;

Νομίζω πως δεν κατάλαβε - και δεν ήξερε κιόλας - ο άνθρωπος τι μπορεί να σημαίνει ο Μαυροειδής κι ο Βασιλόπουλος για την ΑΕΚ, το ελληνικό μπάσκετ και το impact που μπορεί να έχουν σε μια ελληνική ομάδα. Μπορεί να μην το εκτίμησε σωστά, να μην μας ήξερε και καλά. Και δεν βάζω μόνο τον εαυτό μου μέσα, αλλά και το Βασιλόπουλο, όπως σου είπα. Πίστεψε πως μπορεί να κάνει την δουλειά με κάποιον άλλον, να είχε άλλο μοντέλο στο μυαλό του. Αυτό δεν είναι κάτι που θα το κρίνω εγώ. Αν πέτυχε ή δεν πέτυχε θα το κρίνει ο κόσμος. Θεωρώ πως δεν έκρινε σωστά τις καταστάσεις, απλά και μόνο γιατί δεν είναι Έλληνας και δεν είχε το feeling για το τι σημαίνουν κάποιοι παίκτες για την ομάδα, σαν ελληνικό στοιχείο. Διορθώθηκε ελπίζω το... λάθος τώρα (γέλια), τουλάχιστον κατά το ήμισυ!

image

«Στεναχωρήθηκα πολύ όταν έφυγα από την ΑΕΚ»

Στεναχωρήθηκες καθόλου τότε;

Στεναχωρήθηκα πάρα πολύ, γιατί πίστευα πως μετά από μια τέτοια πετυχημένη και ονειρική - για να το πω καλύτερα - σεζόν, θα έμενα 1000%. Να πω ότι είχαμε αποτύχει, να πάρω το μερίδιο της ευθύνης που μού αναλογεί. Αλλά μετά από τέτοια σεζόν πίστευα πως θα έμενα, κι επειδή είναι κι ο πρόεδρος που με γνωρίζει κι έχω τη σχέση που έχω με την ΑΕΚ. Στεναχωρήθηκα πολύ ακόμα, όταν είδα ότι κι ο κόσμος μου έστελνε τόσα πολλά μηνύματα. Ούτε εγώ δεν περίμενα το πόσο είχε δεθεί μαζί μου. Και μέσα στη χρονιά δεν ένιωθα καλά, γιατί έβλεπα πως θα μπορούσα να βοηθήσω την ομάδα να πετύχει πολλά περισσότερα πράγματα, σε λεπτομέρειες. Με μια προσθήκη, μπορούσε να κάνει κάτι καλύτερο. Δεν σου λέω ότι θα τα έπαιρνε όλα, αλλά θα έβαζα ένα λιθαράκι παραπάνω.

Στον Κολοσσό έζησες κάτι τελείως διαφορετικό. Πέρασες μια χρονιά σε ένα νησί. Πώς ήταν;

Με την ομάδα περάσαμε πολύ καλά, με τον οργανισμό του Κολοσσού, τα παιδιά και με τον πρόεδρο. Αγωνιστικά δεν ήταν καλά τα πράγματα, γιατί δεν απέδιδε η ομάδα στο παρκέ. Αλλάζαμε συνέχεια παίκτες και προπονητές. Είναι κάτι που εγώ δεν είχα συνηθίσει και δεν περνούσα καλά σε αυτόν τον τομέα. Η ομάδα είχε άλλους στόχους, εγώ είχα μάθει να παίζω σε άλλο επίπεδο, σε άλλο ρυθμό, με ευρωπαϊκά ματς. Ήταν μια διαφορετική εμπειρία. Στεναχωριόμουν, γιατί πίστευα πως δεν ήμουν γι' αυτό το επίπεδο. Φαντάσου ότι ταυτόχρονα έπαιζα στην Εθνική Ομάδα κι ήμουν από τους βασικούς συντελεστές στα προκριματικά κι έλεγα «κρίμα», που δεν ήμουν σε μια ομάδα μεγάλη! Ένας διεθνής παίκτης, που ακόμα αποδεικνύει ότι μπορεί. Ακόμα και στον Κολοσσό, άσχετα τι γινόταν ομαδικά, ήμουν MVP στον πρώτο γύρο. Ατομικά, έβλεπα ότι μπορούσα, και αν ήμουν σε μια καλύτερη ομάδα, ίσως να ήμουν ακόμα καλύτερος και να βοηθούσα περισσότερο. Γι' αυτό κιόλας στεναχωριόμουν, επειδή δεν εμφανίστηκε ίσως η ευκαιρία να βρεθώ σε μια ομάδα επιπέδου, όπως είναι η ΑΕΚ.

Μιας και το ανέφερες, πώς είναι να είσαι σε μια ομάδα που δεν αποδίδει αγωνιστικά, αλλά ταυτόχρονα εσύ κάνεις από τις καλύτερες χρονιές σου, βγήκες και MVP, όπως είπες, και τελικά αυτή η ομάδα πέφτει...

Τελικά, βέβαια, δεν πέφτει! (γέλια) Αυτό είναι ακόμα πιο άσχημο, γιατί άμα παίζεις καλά και βγαίνεις MVP, έχει ακόμα χειρότερο αντίκτυπο στην ψυχολογία σου. Λες «ρε γαμώτο, έχω κάνει τα πάντα και πάλι χάνουμε, τι άλλο να κάνω;». Αν δεν έπαιζα καλά κι η ομάδα έχανε, θα έλεγα «οκ φταίω κι εγώ, δεν είμαι καλός». Έτσι, όμως, έρχεται περισσότερο βάρος πάνω σου, να λες συνέχεια «ρε γαμώτο, γιατί να μην κερδίσουμε». Προσπαθούσαμε, δεν μπορώ να πω. Ήμασταν και άτυχοι, χάσαμε ματς στην παράταση, στις βολές, φάουλ δεν κάναμε, τρώγαμε τρίποντα από το κέντρο... Αν σε πάρει η κάτω βόλτα ψυχολογικά, πάει... Μαθαίνεις να χάνεις κι η ήττα σού γίνεται συνήθεια. Αυτό είχαμε πάθει και στον Κολοσσό και δεν μπορούσαμε να σηκώσουμε κεφάλι. Δεν βρήκαμε ποτέ ούτε ομοιογένεια, ούτε ψυχολογία.

image

«Μεγαλύτερη η ευθύνη του αρχηγού»

Τώρα γύρισες, όμως, κι είσαι κι αρχηγός. Κι έχουμε δύο αρχηγούς κιόλας στην ομάδα (με Γιόνας Ματσιούλις)!

Είμαστε δύο, γιατί τα έχουμε... χωρίσει! Ο Γιόνας είναι «υπεύθυνος» των ξένων κι εγώ των Ελλήνων. Κάπως έτσι σκέψου την «αρχηγία» μας. Ο Γιόνας είναι και μεγαλύτερος από μένα, οπότε δεν υπήρχε περίπτωση να μην τον αφήσω να είναι πρώτος αρχηγός, από σεβασμό και μόνο! Είναι μεγάλη ευθύνη, γιατί πρέπει να κάνεις πράγματα και μέσα στο γήπεδο, αλλά κι έξω από αυτό. Δεν είναι μόνο το αγωνιστικό κομμάτι. Πρέπει να καθοδηγήσεις και τους νέους Έλληνες. Οι ξένοι μας είναι έμπειρα παιδιά, δεν μπορώ να πω ότι έχουμε θέμα, είναι επαγγελματίες χρόνια και γνωστοί στο ευρωπαϊκό μπάσκετ. Εγώ έχω μεγαλύτερη ευθύνη στους Έλληνες, να τους δείξω τι είναι η ΑΕΚ, πως να είναι επαγγελματίες, από το παραμικρό. Από το πως θα είμαστε στο τραπέζι που καθόμαστε, μέχρι τα ταξίδια, το αεροδρόμιο, το γήπεδο, τι γκριμάτσα θα κάνουν. Σε όλα αυτά νιώθω πως έχω μια ευθύνη. Να είσαι σωστός επαγγελματίας, να σέβεσαι τον εαυτό σου, τους συμπαίκτες, την ομάδα, τους αντιπάλους και μετά να αποδίδεις αυτά που πρέπει μέσα στο γήπεδο.

Το καλό είναι ότι τους περισσότερους νέους τους ξέρεις, όπως τους Τσαλμπούρη και Ρογκαβόπουλο...

Ακόμα και τον Γκίκα. Τον ξέρω, αλλά ακόμα και γι΄ αυτόν, που είναι πιο έμπειρος, είναι διαφορετικό να είναι στην ΑΕΚ. Να τού εξηγήσεις τι σημαίνει να έχεις το βάρος της φανέλας της ΑΕΚ. Ο Κακλαμανάκης πχ είναι 24-25 ετών, το παιδί παίζει, δεν τον βάλαμε ξαφνικά. Αλλά είναι διαφορετικό να παίζεις για το Λαύριο ή για τον Προμηθέα, κι αλλιώς για την ΑΕΚ. Είναι τελείως άλλο πράγμα μέσα στο γήπεδο. Μπορεί ο κόσμος να μην καταλαβαίνει αυτό το «βάρος» της φανέλας. Είναι τεράστια η ευθύνη που έχεις εκείνη τη στιγμή. Εγώ τουλάχιστον έτσι το βλέπω. Μπορεί εγώ να έχω την εμπειρία και το ψυχολογικό να ανταποκριθώ, πολλά νέα παιδιά, όμως, να μην μπορούν να το διαχειριστούν. Δεν είναι εύκολο να το αποβάλλεις. Σιγά σιγά έρχεται, με την εμπειρία, με την δουλειά μέσα στο γήπεδο. Είναι πολύ σημαντικό να εξηγήσουμε στα παιδιά πως ναι μεν η ομάδα έχει ένα «βάρος», αλλά να μην τους αγχώνει με την κακή έννοια.

Άρα δεν αντιλαμβάνεσαι τον ρόλο του αρχηγού ως έναν απλό τίτλο;

Όχι. Δεν είναι ένας απλός τίτλος. Είναι πολύ πιο σύνθετο. Και για την τιμή που μού έκαναν και για το τι μού εξήγησε ο κόουτς και ο μάνατζερ. Είναι ευθύνη της εκμάθησης των νέων, αν το θες. Να τους βάλεις στο σωστό δρόμο. Είναι ένα έξτρα «βάρος». Μπορεί να μην έχω τον αντίστοιχο αγωνιστικό ρόλο που είχα κάποτε ή προηγουμένως, και να δώσω πιο πολλή βάση σε αυτά. Μπορεί να παίξω λιγότερο, για να δώσουμε την ευκαιρία σε έναν νέο να παίξει παραπάνω και να αποδείξει πράγματα.

image

Η... εκκαθάριση του Παπαθεοδώρου και οι «θυσίες»

Ποια είναι η γνώμη σου για τον Ηλία Παπαθεοδώρου; Έχετε συνεργαστεί ξανά στο παρελθόν. Νομίζω ήταν μια ενίσχυση που χρειαζόταν η ΑΕΚ.

Το είχα πει κι εγώ καιρό αυτό στον πρόεδρο και τον μάνατζερ, πως έπρεπε να πάρουμε έναν προπονητή σαν τον Ηλία. Εντάξει, δεν ήθελα να πω «πάρτε τον Ηλία»! (γέλια) Τον ήξερα, είναι σοβαρός, οργανωμένος, δουλευταράς, επαγγελματίας. Γενικά στην ΑΕΚ το είχα πει ότι έπρεπε να πάρουμε έναν τέτοιο άνθρωπο που να ξέρει, να μην είναι ξένος, που θα έρθει, θα κάνει τη δουλειά του και θα φύγει. Να είναι ένας Έλληνας, που θα την... πονάει την ομάδα, θα θέλει να την «χτίσει» και να την κάνει μεγάλη, από την μικρή μέχρι την πιο μεγάλη λεπτομέρεια. Χρειαζόμασταν έναν τέτοιο προπονητή, που θα ασχοληθεί με όλα αυτά και θα φτιάξει το κλίμα. Η αλήθεια είναι πως έκανε μια εκκαθάριση σε όλα τα μέτωπα, αγωνιστικά και εξωαγωνιστικά, θέλοντας να την «χτίσει» από το μηδέν, σε αυτό που έχει στο μυαλό του. Επειδή ξέρω πόσο επαγγελματίας είναι, αν είμαστε όλοι εκεί κοντά, και ο κόσμος στηρίξει, μπορεί να φτιαχτεί κάτι πολύ καλό τα επόμενα χρόνια.

Μιας και μίλησες για τους νέους παίκτες νωρίτερα και μιας και ο κόσμος θέλει αποτέλεσμα πάντα... Ο κόουτς είχε πει στην συνέντευξη της παρουσίασής του πως στο δρόμο για τα αποτελέσματα, ίσως γίνουν και κάποιες θυσίες. Θα δώσει μια ευκαιρία, κι ας θυσιαστεί κι ένα αποτέλεσμα. Συμφωνείς εσύ με αυτό;

Είναι το δύσκολο κομμάτι των μεγάλων ομάδων αυτό. Είναι δύσκολο τα νέα παιδιά να παίζουν σε μεγάλες ομάδες και γι' αυτό πολλά ταλέντα χάνονται ή αργούν να παίξουν. Τα παίρνουν οι μεγάλες ομάδες, τα βάζουν στο ρόστερ τους και δεν παίζουν ποτέ, με αποτέλεσμα κάποιοι να μείνουν «αιώνια ταλέντα». Σκέψου ότι ο Σλούκας για να παίξει, έπρεπε να πάει στον Άρη. Ο Πρίντεζης πήγε δανεικός στη Λάρισα. Σου λέω τώρα για παίκτες τεραστίων προσόντων και ταλέντου, που δεν μπορούσαν να παίξουν στις ομάδες τους και πήγαν δανεικοί! Πολλά παιδιά, επειδή υπάρχει η ευθύνη του αποτελέσματος, δεν παίζουν. Καλώς ή κακώς, ο Παναθηναϊκός, ο Ολυμπιακός κι η ΑΕΚ πρέπει να κερδίζουν. Δεν γίνεται να χάσουν. Κι αναγκαστικά, ο «χ» προπονητής, θα... θυσιάσει το μικρό.

Άρα, τι πρέπει να γίνει;

Για εμένα, οι μικροί πρέπει να έρχονται έτοιμοι στις ομάδες. Δεν μού αρέσει να βλέπω να παίρνουμε κάποιον 17 χρονών και να κάθεται τέσσερα χρόνια, για να παίξει τρία ματς. Έτσι, το παιδί, στα καλύτερά του χρόνια, στα οποία θα εξελισσόταν, αντί να φτάσει στο 100, μένει στο 0. Έχει να κάνει με όλη την παραγωγική μπασκετική διαδικασία αυτό, δεν το λέω μόνο για την ΑΕΚ. Γι' αυτό πρέπει να προσέξουμε περισσότερο. Ένα παιχνίδι είναι σαν 100 προπονήσεις. Σκέψου το έτσι. Όση προπόνηση και να κάνεις, το παιχνίδι είναι άλλο πράγμα. Το λέω και σαν συμβουλή. Όσο είναι μικρά, να πηγαίνουν να παίζουν. Πρέπει να παίξουν! Νομίζω πως ο κόουτς στην ΑΕΚ θα το κάνει αυτό, αλλά δεν θα χαρίσει σε κανέναν τίποτα. Πρέπει να το αποδείξουν, για να τους δώσει ο προπονητής την ευκαιρία. Ούτε εμένα μου χαρίστηκε κάτι, ούτε στα άλλα τα παιδιά. Ό,τι ήταν, το αποδείξαμε μέσα στο γήπεδο. Αν ο κόουτς δει κάτι σε κάποιον, θα θυσιάσει ένα αποτέλεσμα, για να δώσει μια ευκαιρία σε ένα νέο παιδί, αν αυτό είναι σοβαρό, δουλεύει και το αξίζει.

image

«Δεν είναι υποτιμητικό να παίξεις νέος στην Α2»

Κάνοντας μια μικρή παρένθεση σε αυτό το θέμα, θεωρείς ότι σε όλη αυτή τη διαδικασία φταίνε, όμως, και οι μάνατζερς και οι γονείς; Ακόμα και οι προπονητές, που κρατούν έτσι τα παιδιά και δεν τα δίνουν ακόμα και στην Α2;

Εννοείται! Το να παίξεις στην Α2 δεν είναι υποτιμητικό! Ας πάρουμε για παράδειγμα εμένα. Ο ίδιος θα στο πω... Ήμουν στο Περιστέρι... Με έφερε ο κόουτς Πεδουλάκης στα 16-17 στην ομάδα. Όταν πήγα 18, η ομάδα έπεσε στην Α2, λόγω χρεών. Είχα τον Ζούρο τότε. Έπεσε η ομάδα, έφυγε ο κόουτς, αλλά εγώ δεν μπορούσα να φύγω, γιατί είχα συμβόλαιο και στεναχωρήθηκα πάρα πολύ. Έβλεπα αυτό το «υποτιμητικό». «Μα, είσαι ταλέντο και αρχηγός στην εθνική ομάδα, θα παίξεις Α2;». Ήταν λάθος μου που το έβλεπα έτσι, γιατί ήμουν στην Α2, αλλά έπαιζα 30 λεπτά μέσο όρο στα 18 κι εξελίχθηκα ως παίκτης! Τότε, δεν το καταλάβαινα. Τώρα βλέπω ότι εκείνη η χρονιά μού έκανε καλό, κι ας ήταν στην Α2. Έπαιξα, είχα ρόλο βασικού κι ευθύνη της μπάλας, της νίκης, της ήττας! Με διαμόρφωσε όλο αυτό ως χαρακτήρα. Δεν μπορούσα να το εκτιμήσω τότε αυτό, όπως τώρα.

Πλέον, όλοι παίζουν το ρόλο τους, και οι μάνατζερς και οι γονείς. Θα πω πάλι για μένα... Εγώ μπάσκετ δεν έπαιξα, επειδή έλεγα μικρός ότι θα παίξω μπάσκετ, θα πάρω λεφτά και όλα αυτά που λένε τα μικρά παιδιά. Αυτό, όποιος το λέει, είναι ψέμα! Ένας στους 10.000 παίζει μπάσκετ σε επίπεδο επαγγελματικό και παίρνει πολύ καλά λεφτά. Είναι πραγματικά μικρό το νούμερο, γιατί είναι δύσκολα κι οι απαιτήσεις μεγάλες. Υπάρχουν οι συγκυρίες, οι τραυματισμοί... Εκατό πράγματα μπορώ να σου πω!

Εγώ τυχαία έπαιξα. Τι εννοώ; Μικρός ήθελα να γίνω γιατρός. Κι ακόμα, δηλαδή, στην Ιατρική είμαι. Δεν έλεγα «θα παίξω μπάσκετ, θα πάρω λεφτά και θα ζήσω καλά». Καμία σχέση! Έπαιζα κι έλεγα «αν τύχει κάτι οκ, αλλά θα δουλεύω και τα δύο». Αυτό, όμως, μού το έμαθαν οι γονείς μου. Ο πατέρας μου, ακόμα και τώρα, θα σου πει «δεν με ενδιαφέρει το μπάσκετ, γιατρός θέλω να γίνεις»! Αν του πω «μπαμπά θα πάω στους Λέικερς!», θα πει «δεν με νοιάζει, το πτυχίο θέλω!». Έτσι με έμαθαν. Να κοιτάω πρώτα το διάβασμα κι ό,τι εξαρτάται από εμένα 100%. Το μπάσκετ εξαρτάται από πολλούς άλλους παράγοντες. Και σε αυτό το επίπεδο, είναι ακόμα περισσότερες οι συγκυρίες. Ταλέντο, προσόντα, μυαλό, τραυματισμοί. Είναι 1.002!

Αυτό είναι κάτι που πρέπει να το μάθεις στα παιδιά. Παίζουμε μπάσκετ, γιατί μας αρέσει και το ευχαριστιόμαστε. Αν γίνει επάγγελμα, καλώς, αλλά είναι πάρα πολύ δύσκολο. Αυτό δεν έχουν καταλάβει ίσως και οι γονείς, που το βλέπουν απ' έξω και τους φαίνονται όλα ωραία. Δεν είναι έτσι, όμως. Πολλοί λίγοι θα παίξουν στις ομάδες. Ακόμα και ταλέντα χάνονται! Γι' αυτό, αυτό που έχω να πω εγώ στους γονείς είναι να κοιτάνε πρώτα τα διαβάσματα και τις σπουδές τα παιδιά τους, κι αν το μπάσκετ βγει, καλώς.

image

«Ο κόσμος δίνει ψυχολογία, ειδικά στα άσχημα»!

Πέρυσι, μέχρι και το ματς με την Μπάμπεργκ τουλάχιστον, στο γήπεδο ερχόταν αρκετός κόσμος. Μετά, είδαμε πάλι τις κλασικές εικόνες ενός «άδειου» ΟΑΚΑ, οι οποίες φαινόταν ότι στεναχωρούσαν και τους παίκτες.

Απογοητεύεται ο κόσμος και δεν έρχεται και μετά απογοητεύεται κι η ομάδα μαζί. Στο Final 4, με 20.000 κόσμου, εμείς παίζαμε, γιατί δεν υπήρχε περίπτωση να χάσουμε! Αυτή την ψυχολογία θέλουμε μέσα στο γήπεδο. Ξέρω πως δεν μπορώ να ζητάω σε κάθε ματς να είναι στο ΟΑΚΑ 20.000, είναι πολύ δύσκολο. Μακάρι να είχαμε ένα γήπεδο πιο «μαζεμένο», να γέμιζε πιο εύκολα. Αλλά εμείς θέλουμε τον κόσμο δίπλα μας, και στα καλά και στα άσχημα. Μέσα στη χρονιά, όλες οι ομάδες, από τη Ρεάλ Μαδρίτης μέχρι την πιο τελευταία, έχουν σκαμπανεβάσματα. Εμείς θέλουμε αυτή τη στήριξη, ειδικά στα άσχημα. Εκεί θέλουμε παραπάνω, για να γυρίσουμε την κατάσταση. Αυτό θέλω να πω στον κόσμο. Εμείς παλεύουμε και γι' αυτούς. Αν αυτοί θέλουν «10» να νικήσουμε, εμείς θέλουμε «100». Είναι μεγάλο πλεονέκτημα για εμάς η παρουσία τους στο γήπεδο!

Στο διάστημα της παρουσίας του στον Παναθηναϊκό, ο Ρικ Πιτίνο είχε πει ότι τον ενοχλεί πολύ το κάπνισμα στο γήπεδο. Εσείς, όταν παίζετε στο παρκέ, πώς νιώθετε;

Εκείνη την στιγμή δεν μπορώ να το καταλάβω πολύ, αλλά πιστεύω ότι σίγουρα μας επιβαρύνει. Είτε με τα τσιγάρα, είτε με τα καπνογόνα. Είναι πολύ σωστός ο νόμος που απαγόρευσε το κάπνισμα σε εσωτερικούς χώρους και είναι κάτι που θα έπρεπε να είναι αυτονόητο! Στα γήπεδα της Ευρώπης εννοείται πως απαγορεύεται να καπνίζεις μέσα, σε οποιονδήποτε αθλητικό χώρο! Υποτίθεται ότι προάγουμε άλλα πράγματα, κι εμείς θα καπνίζουμε μέσα στο γήπεδο; Όχι για το αν επηρεάζει εμάς, αλλά σαν φιλοσοφία και αθλητική παιδεία, παιδεία γενικά. Δεν είναι ωραίο, είναι άκομψο να καπνίζεις μέσα στο γήπεδο.

Μιας και είσαι πιο ενεργός στα social media πια, σού έρχονται μηνύματα, είτε αγάπης και στήριξης, είτε που σε κράζουν;

Έχω βαρεθεί να απαντάω! (γέλια) Πραγματικά, είναι άπειρα τα μηνύματα! Τα διαβάζω όλα, απαντάω σε όλα! Όποιος και να μού στείλει, του απαντάω. Ακόμα κι ένα ευχαριστώ. Να με κράξουν ακόμα δεν έχει τύχει. Αυτά θα έρθουν μάλλον όταν αρχίσουν οι αγώνες! (γέλια) Βλέπω ότι είναι μεγάλη η στήριξη του κόσμου. Αποκλείεται τα αρνητικά να γίνουν περισσότερα από τα καλά

image

«Θα ήθελα επικοινωνιακό ρόλο στην ΑΕΚ»!

Είχες πει πέρυσι στο gazzetta.gr πως θα μπορούσες να γυρίσεις στην ΑΕΚ κι από άλλο πόστο. Έχεις σκεφτεί καθόλου τι πόστο θα ήταν αυτό; Τι θα μπορούσες να κάνεις;

Μπορώ σίγουρα να σου πω ότι δεν θα είναι προπονητικό (γέλια). Προπονητής δεν μπορώ! Δεν μού ταιριάζει, ίσως. Θα τρελαινόμουν με τους παίκτες!

Ούτε σε μικρούς;

Χειρότερο αυτό! (γέλια) Πιστεύω δεν θα είχα υπομονή! Δεν μού αρέσει ο τομέας της προπονητικής. Μπορεί να κάνω και λάθος, να κάνω εγώ κακή εκτίμηση. Κάποιο άλλο πόστο μέσα στην ομάδα, ναι. Ίσως επικοινωνιακό. Ένας σύνδεσμος μεταξύ παικτών και διοίκησης. Κάπως έτσι σκέψου το. Επειδή, όπως σού είπα, είμαι θετικός άνθρωπος, επικοινωνιακός, θέλω να ακούω τα προβλήματα των παιδιών, να προσπαθώ να βρω μια λύση. Αυτό νομίζω ότι θα μού ταίριαζε πιο πολύ και θα μπορούσα να το κάνω πιο καλά.

image

«Να μάθουν Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός να ακούν, θλιβερή η στοχοποίηση διαιτητών»

Την προηγούμενη χρονιά περάσαμε ένα... δράμα στο μπάσκετ, με Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό και ό,τι γινόταν. Εσύ πώς το είδες όλο αυτό;

Επειδή είμαι και αντιπρόεδρος του ΠΣΑΚ, με ενδιαφέρει ακόμα παραπάνω, γιατί προσπαθώ με το σύνδεσμό μας να βελτιώσω γενικά το μπάσκετ. Είναι κάτι που με απασχολεί. Ναι, υπάρχουν προβλήματα όλα αυτά τα χρόνια, και τα είπαν και στις συναντήσεις τους οι ομάδες ότι υφίστανται. Ο Ολυμπιακός διάλεξε με έναν πιο... επιθετικό τρόπο να τα λύσει, το οποίο μέχρι ενός σημείου ήταν καλό, αλλά ίσως να το παρατράβηξε λίγο, στο τέλος με το συμβούλιο, στο οποίο όλοι συμφώνησαν πως υπάρχουν προβλήματα και θέλουν να τα λύσουν, απλά δεν γινόταν στη μέση του πρωταθλήματος, που ήθελε ο Ολυμπιακός, πριν αρχίσουν τα playoffs. Δεν γίνεται πουθενά αυτό.

Έπρεπε να κάνει κάποια υπομονή και να τα έβλεπαν το καλοκαίρι και με τη νέα χρονιά να ήταν λυμένα. Υπήρχαν ιδέες από όλες τις ομάδες. Γενικά, πρέπει να αλλάξουν πράγματα, απλά πρέπει ο κόσμος να είναι διαλλακτικός και να ακούν και ο Ολυμπιακός και ο Παναθηναϊκός, που είναι βασικοί πόλοι της «έχθρας» και να κάνουν τη χ, ψ αλλαγή με έναν σωστό τρόπο, που να είναι αποδεκτός από όλους.

Δεν είναι ωραίο που ο Ολυμπιακός είναι στην Α2. Μια ομάδα σαν και αυτή πρέπει να είναι στην Α1, να διεκδικεί το πρωτάθλημα. Είναι από τις τοπ της Euroleague, που επηρεάζει το πρωτάθλημά μας και από άποψη θεαματικότητας, αλλά και από άποψη χορηγών. Τώρα δεν υπάρχει γυρισμός, αλλά πρέπει να βρεθεί μια λύση. Το μόνο καλό, τουλάχιστον, πέρυσι ήταν ότι δεν υπήρχε τόσο η βία, όσο τα προηγούμενα χρόνια. Σε τέτοια πράγματα «μικρά» πρέπει να «χτίσουμε» στο μπάσκετ για το μέλλον.

Όταν άκουγες που έλεγαν ότι ο Ολυμπιακός θα πάει στην Α2, το πίστευες; Ή σκεφτόσουν όπως έλεγαν μερικοί, ότι κάτι θα γίνει και θα παίξει στην Α1;

Αυτό που δεν πίστευα, ήταν το ότι δεν θα κατέβαινε στο δεύτερο παιχνίδι με τον Παναθηναϊκό. Από τη στιγμή που δεν κατέβηκε, δεν υπήρχε γυρισμός, βάση νομοθεσίας. Είχαν προειδοποιήσει για όλο αυτό που θα γίνει, ότι αν δεν κατέβει, πέφτει. Το έκανε με υπαιτιότητά του, ήθελε να δείξει/αλλάξει κάτι.

Μέσα σε όλη αυτή την κατάσταση, έγινε και μια επίθεση έξω από το σπίτι του διαιτητή Αναστόπουλου. Σε ανησυχούν παραπάνω αυτά; Σε ρωτάω, γιατί και ως γονιός τώρα πια, μπορεί το παιδί σου αύριο, μεθαύριο να θέλει να ασχοληθεί με τον αθλητισμό.

Είναι πραγματικά τραγικό να ασχολούμαστε με τους διαιτητές. Όντως, πολλοί το χρησιμοποιούν ως δικαιολογία, αλλά να κάνουν επίθεση στους διαιτητές; Να είναι τόσο εξόφθαλμο πια ότι «να, φταίει ο διαιτητής και πάμε να του κάνουμε επίθεση στο σπίτι του»; Πριν καν το ματς! Δεν είχε γίνει καν το παιχνίδι! Αυτή η στοχοποίηση ήταν χωρίς λόγο και δεν μπορώ να φανταστώ το γιατί να υπάρχουν τέτοιες αντιδράσεις. Όπως σου είπα, η βία στα γήπεδα μειώθηκε κι έγινε ένα τέτοιο περιστατικό, που είναι θλιβερό. Εγώ δεν θέλω να ασχολούμαι με τους διαιτητές. Όσες φορές και να με αδικεί κάποιος, προσπαθώ να τον κερδίσω και αυτόν. Θέλω να κερδίσω μέσα στο γήπεδο, κι ας με αδικεί. Δεν θέλω να τον σκέφτομαι και να τον χρησιμοποιώ ως δικαιολογία τον διαιτητή. Και αυτός άνθρωπος είναι, κάνει την δουλειά του, μπορεί να γίνουν και λάθη. Κι εγώ προσπαθώ να σκέφτομαι έτσι. Εγώ, δηλαδή, δεν κάνω λάθη; Έτσι κάνει κι αυτός. Να γίνεται τόσο πολύ εναντίον πια της μιας ομάδας ή της άλλης; Τι να σου πω... Δεν θέλω να το σκέφτομαι, ούτε να στοχοποιώ.

image

«Στην Εθνική δεν θα μετρήσει το συμβόλαιό σου»

Πώς ένιωσες με την βράβευση τη δική σου και των συμπαικτών σου στην Εθνική Ομάδα, για την προσφορά σας στα «παράθυρα»;

Είναι τιμή για όλους μας που παίξαμε στην Εθνική και την αναγνώριση που έγινε στο πρόσωπό μας. Για μένα είναι και πρέπει να είναι υποχρέωσή μου να βοηθήσω την Εθνική, όποτε και όσο χρειαστεί. Δεν με ενδιέφερε που έλεγαν ότι άλλη ομάδα έπαιξε στα «παράθυρα» και άλλη θα πάει στο Παγκόσμιο. Εγώ την δουλειά μου έκανα και ήταν τιμή μου! Με άγγιξε αυτή η κίνηση και ο κόσμος μας αγκάλιασε περισσότερο, όλη τη χρονιά, είχαμε πολύ καλή εικόνα στα προκριματικά και όλοι ήθελαν να είναι εκεί.

Πολλοί έλεγαν «δεν έχουμε Ευρωλιγκάτους, δεν έχουμε Αντετοκούνμπο, που πάμε με αυτούς;». Αλλά στο τέλος, κερδίσατε και τον πιο δύσπιστο πιστεύω. Ένιωσες ότι ήταν κάτι που κατέκτησες;

Τους κερδίσαμε με τον τρόπο μας! «Πολεμούσαμε» σε κάθε ματς, ήμασταν μια γροθιά και παίζαμε σαν Έλληνες και αυτή η εικόνα έβγαινε προς τα έξω. Δεν υπήρχαν βεντετισμοί. Δεν υπάρχει νόημα στην Εθνική Ομάδα να πεις «να, εγώ έβαλα 20 πόντους». Δεν υπάρχει αυτό. Η ομάδα πρέπει να νικήσει. Θα έχω μηδέν πόντους; Θα κάνω 5 σκριν, θα πάρω 5 ριμπάουντ και η ομάδα θα νικήσει; Αυτό με νοιάζει κι αυτό μετράει. Δεν είναι η ομάδα σου, που θα μετρήσει το συμβόλαιό σου. Κι αυτό λάθος είναι πολλές φορές. Η Εθνική είναι κάτι άλλο. Πρέπει να είναι χρέος σου να νικήσει και να βοηθήσεις όπως και όσο μπορείς.

Έχεις ξαναδεί 20.000 κόσμου στο ΟΑΚΑ (στο «Ακρόπολις» με τη Σερβία) να πανηγυρίζει για την Εθνική;

Και στο Final 4 με την ΑΕΚ ήταν ένα παρόμοιο παιχνίδι! (γέλια) Αυτό ήταν το τρομερό impact και όλων τον παιδιών και ειδικά του Γιάννη Αντετοκούνμπο, που είναι MVP του ΝΒΑ. Όλοι ήθελαν να τον δουν! Είναι τρομερό brand name, που εμείς στην Ελλάδα μπορεί να μην το καταλαβαίνουμε. Στην Αμερική θα ήταν 40.000 στο γήπεδο! Δεν μπορεί ο Έλληνας να καταλάβει ακόμα τι εστί Αντετοκούνμπο για το ΝΒΑ.

Έχοντας περάσει κι εσύ σοβαρούς τραυματισμούς, πώς ένιωσες όταν είδες τον Γιάννη Αθηναίου να αποχωρεί τραυματίας εκείνο το βράδυ;

Αν δεν φορούσα πολιτικά, θα είχα πάει να τον κουβαλήσω κι εγώ! Στεναχωρήθηκα πολύ εκείνη την ημέρα, δεν μπορούσα να κοιμηθώ το βράδυ. Είμαστε πολύ φίλοι με τον Γιάννη. Ήταν λίγο πριν πάει στην Κίνα, είχε πάρει και την μεταγραφή στον Παναθηναϊκό... Είναι κρίμα, γιατί τέτοιες ευκαιρίες εμφανίζονται πολύ δύσκολα. Είναι οι συγκυρίες που σου έλεγα. Σε μια φάση, χωρίς πίεση, τίποτα, έφυγε μόνος του. Ένα πολύ απλό παράδειγμα, που μπορεί να σε πάει πίσω. Πιστεύω πως ο Γιάννης θα γυρίσει πολύ πιο δυνατός. Είναι πολεμιστής κι είμαστε όλοι μαζί του!