+slo-gun

ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα…

Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα…

Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα…

Μένοντας σπίτι και πλέον μη κυκλοφορώντας στα πέριξ, ο Βασίλης Σκουντής συνεχίζει να γράφει και να παρουσιάζει το ημερολόγιο του από τον καιρό του εγκλεισμού, αποτίνοντάς σήμερα τα πρεπά στον Μανώλη Γλέζο…

Eίναι κρίμα να πεθαίνουν οι άνθρωποι…

Νεαροί. Ηλικιωμένοι. Αναμενόμενα. Απροσδόκητα. Από φυσικά αίτια. Από τον κορονοϊό. Από υποκείμενα νοσήματα. Απ’ όπου κι αν.. Όπως κι αν… Όποτε κι αν..

Είναι κρίμα να πεθαίνουν άταφοι όπως συμβαίνει στα πεδία των μαχών…

Είναι κρίμα να πηγαίνουν άκλαυτοι, όπως συμβαίνει στις μέρες μας κι από αυτόν τον κανόνα δεν ήταν γραφτό να ξεφύγει ο Μανώλης Γλέζος…

Ήταν, λέει, 97 χρονών, μακάρι να τα πλησιάσουμε και να τα φτάσουμε. Αλλά, πάλι σκέπτομαι κάτι που ισχύει σε τέτοιες περιπτώσεις…

Ο Γλέζος είναι σαν τη μάνα, που όπως μου είχε πει κάποτε ο Γιωργής Μπουσβάρος…

Η μάνα δεν έχει ηλικία!

Για τους συνομήλικους και σύγχρονους του, για τους συναγωνιστές του, τους συντρόφους του, αλλά και για όλο τον ελληνικό λαό (πέραν της Αριστεράς με τη στενή και την ευρύτερη έννοια), ο Γλέζος δεν είχε ηλικία!

Μια φορά σε κάποια εκδήλωση, έτυχε να τον συναντήσω από κοντά και έπαθα μια… ψυχολογία, κατά πως είχε πει κάποτε για άσχετο λόγο, ο Γρηγόρης Μπιθικώτσης!

Γοητεύτηκα. Μαγεύτηκα. Αυτό!

Ο Γλέζος γεννήθηκε αντάρτης. Έζησε αντάρτικα. Και έφυγε αντάρτικα. Ήταν ο τελευταίος των Μοϊκανών μιας ράτσας ανθρώπων οι οποίοι δεν συμβιβάστηκαν, δεν πήραν τίποτε ως δεδομένο, τα θεωρούσαν όλα ζητούμενα…

Μια ράτσα των ανθρώπων που έμειναν να φυλάττουν τις Θερμοπύλες, δεν κίνησαν από το (καβαφικό) χρέος τους, δεν άφησαν ποτέ να σβήσει η φλόγα που έκαιγε μέσα τους…

Ο Γλέζος δεν ανήκε σε παρατάξεις, αλλά σε όλους μας. Δεν ήταν απλώς ο Γλέζος. Ήταν, τολμώ να πω, ο Γλέζος μας!

Ένας αληθινός κι όχι γιαλαντζί πατριώτης. Έλληνας με τα σέα του και τα μέα του. Στρατιώτης και συνάμα πολέμαρχος. Ήρωας. Ανιδιοτελής. Αγωνιστής. Έντιμος. Ειλικρινής. Υπερήφανος. Ακατάβλητος. Φλογερός. Άντρας με τα όλα του!

Μια δωρική μορφή, όπως τον χαρακτήρισε σε ένα σημερινό άρθρο του στο in.gr ο Βασίλης Κανέλλης. Άνθρωπος βγαλμένος από ένα καλούπι που στέρεψε, από ένα εργοστάσιο που έκλεισε, από μια κουλτούρα που βρίσκεται στα παλιά ράφια…

Τη φανέρωσε αυτή την κουλτούρα, μαζί με την τιμιότητα και την ειλικρίνεια του το 2015 όταν -με ανοικτή επιστολή του προς όλους τους Έλληνες- βγήκε και ζήτησε δημοσίως συγνώμη «διότι συνήργησα σε αυτή την ψευδαίσθηση», αναφερόμενος στη συμφωνία στο Eurogroup και κατηγορώντας τον Αλέξη Τσίπρα και την κυβέρνηση επειδή μετονόμασαν το κρέας σε ψάρι!

Εβδομήντα τέσσερα χρόνια πριν τη νύχτα της 30ής Μαΐου του 1941, ο Μανώλης Γλέζος και ο Λάκης Σάντας κατέβασαν τη ναζιστική σημαία από τον ιερό βράχο της Ακρόπολης. Σχολιάζοντας αυτή την ηρωική πράξη ο Σαρλ ντε Γκολ είχε πει ότι «ο Γλέζος έγινε ο πρώτος παρτιζάνος στην Ευρώπη» και δεν λάθεψε.

Παρτιζάνοι, ως γνωστόν, αποκαλούνται εκείνοι οι εθελοντές αγωνιστές που χωρίς να ανήκουν σε τακτικό στρατό ή σε συντεταγμένες ομάδες, αγωνίζονται και θυσιάζονται για τα υψηλά ιδανικά τους.

Ο ντε Γκολ είχε πει και κάτι άλλο, ότι τα νεκροταφεία είναι γεμάτα από αναντικατάστατους. Σωστό, αλλά…λάθος, διότι ο Γλέζος ανήκει στην κατηγορία των αναντικατάστατων…

Με τον Μανώλη Γλέζο δεν θα λογαριαστούμε μετά: λογαριαζόμαστε τώρα και τον αποχαιρετούμε κλίνοντάς ευλαβικά το γόνυ μπροστά στο σεπτό σκήνωμα του…

Αυτό βεβαίως θα συμβεί εξ αποστάσεως…

E-Funeral, που να πάρει η οργή!

Η ηρωική πράξη του Γλέζου και του Σάντα το ’41 στην Ακρόπολη καταχωρήθηκε ως η πρώτη γενναία πράξη αντίδρασης στη γερμανική κατοχή…

Στις 28 Φεβρουαρίου του ’43 συντελέσθηκε μια άλλη αντιστασιακή εκδήλωση που μάλιστα ήταν μακάβρια και αναίμακτη: εκείνο το πρωί κηδεύθηκε από το Α’ Νεκροταφείο ο Κωστής Παλαμάς που είχε ξεψυχήσει στο σπίτι του, στην οδό Περιάνδρου 3 στην Πλάκα την προηγούμενη μέρα…

Αντί άλλου επικηδείου λόγου, ο ομότεχνος του, Άγγελος Σικελιανός εκφώνησε με «μια φωνή, όσο ποτέ δυνατή» ένα ποίημα που είχε γράψει τα ξημερώματα…

Από τις εννέα στροφές, απομονώνω έναν συγκλονιστικό στίχο επτά λέξεων θα μπορούσαν να χαραχτούν στην επιτύμβια στήλη του Γλέζου.

Σαν ένα λουλούδι για το βουβό κατευόδιο του…

Σ’ αυτό το φέρετρο ακουμπά η Ελλάδα!

ΥΓ-1: Το ποιον και το ηθικό ανάστημα του εκλιπόντος ανδρός καταφαίνονται και από αυτήν εδώ την ιστορία (Όταν ο Γλέζος εμφανίστηκε στην πόρτα του Κυριάκου Μητσοτάκη μετά τον θάνατο του πατέρα του).

ΥΓ-2: Δεν θα μπορούσε να λείπει, εμμέσως πλην σαφώς και μια μπασκετική σύνδεση στη ζωή του. Ο Γλέζος ήταν ομοϊδεάτης, σύντροφος και φίλος με τον πατέρα του προπονητή του Ολυμπιακού, Ανδρέα Μπαρτζώκα που έφυγε από τη ζωή στις 5 Δεκεμβρίου του 2015. Μάλιστα δυο μέρες αργότερα είχε παραστεί στην κηδεία του και εκφώνησε κιόλας έναν επικήδειο λόγο…