Σύμφωνα με την RealNews, ο μάρτυρας ανέφερε ότι πάρκαρε σε θέση ΑμεΑ που άνηκε στο ζευγάρι και η Αδαμαντία Αντύπα του ζήτησε το λόγο. Τότε παρενέβη ο σύζυγός της και του είπε «μην της δίνεις σημασία, την πήρα φτωχή και αυτή με κερατώνει. Από εδώ και πέρα τα ενοίκια θα τα δίνεις σε εμένα, όχι σε αυτήν. Με κατάλαβες, δεν θα τα δίνεις τα ενοίκια σε αυτήν».

Ο γείτονας τον ρώτησε «γιατί το λες αυτό, θα πας κάπου» και του απάντησε: «θα μάθεις σύντομα».

Στη συνέχεια το ζευγάρι μπήκε σπίτι και η Αδαμαντία πήγε να κοιμηθεί στον ξενώνα. Μόλις το διαπίστωσε ο 54χρονος πήρε την καραμπίνα, την πλησίασε, της είπε «γιατί με κερατώνεις» και πριν προλάβει να απαντήσει την πυροβόλησε.

Όπως αναφέρει το δημοσίευμα, ο συζυγοκτόνος είχε υποψίες πως η γυναίκα του διατηρούσε εξωσυζυγική σχέση και είχε παγιδεύσει το αυτοκίνητο της με ένα μαγνητόφωνο.

Μάλιστα, μία ημέρα πριν από τη δολοφονία είχε ελέγξει όσα κατέγραψε το μαγνητόφωνο και -όπως είπε στους αστυνομικούς- όσα άκουσε τον εξόργισαν και ήταν βέβαιος πως η γυναίκα του τον απατούσε. «Έβραζα, αλλά δεν ήθελα να χαλάσω την οικογένεια μου», φέρεται να τους είπε, προσπαθώντας να δικαιολογήσει την πράξη του.

«Είμαι συγκλονισμένος. Έχω πραγματικά μετανιώσει. Ζητάω συγγνώμη από όλους. Από την οικογένεια της Αδαμαντίας, από το ανήλικο παιδί μου και από όλη την κοινωνία», δήλωσε μέσα από τη φυλακή και μέσω της συνηγόρου του, Αλεξάνδρας Σπανάκη. Σύμφωνα με το δημοσίευμα, ο 54χρονος είναι σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, παρουσιάζει μεγάλες μεταπτώσεις στη συμπεριφορά του και ανησυχεί τι θα απογίνει το άρρωστο παιδί του. Μάλιστα, ζητά από τους δικούς του ανθρώπους να φροντίσουν το ανήλικο παιδί και να το βοηθήσουν.

Την ίδια ώρα ο πατέρας της 33χρονης Αδαμαντίας, Ιωάννης Αντύπας, δηλώνει πως ο 54χρονος κακοποιούσε συστηματικά την κόρη του: «Όταν η Αδαμαντία ήταν τριών μηνών έγκυος, τη χτύπησε, με αποτέλεσμα να της χαρίσει ένα παιδί με σοβαρό πρόβλημα υγείας. Είχαμε την κόρη μου δύο χρόνια εδώ, στην Πάτρα. Ήρθε αυτός από την Κρήτη μετανιωμένος και πικραμένος για να τα ξαναβρεί μαζί της. Δυστυχώς, πιστέψαμε ό,τι μας έλεγε και το παιδί μας συνέχιζε να τρώει ξύλο, δίχως να μας λέει τίποτα».