ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE

Η πιο... αγνή "αλητεία", την έχεις κάνει και εσύ!

Η πιο... αγνή "αλητεία", την έχεις κάνει και εσύ!

Ο Γιώργος Καραμάνος εκφράζει απεριόριστο θαυμασμό για το- Play Station- τάκλιν του Βαλβέρδε και υπενθυμίζει πως: για κάθε ντρίμπλα και γκολ, πάντα θα υπάρχει και ένας Ουρουγουανός που θα σημαδεύει... αστράγαλο.

Εάν το είδες, είδες σε αυτό και τον εαυτό σου. Τον τωρινό ή κάποια παλιότερη εκδοχή του. Θυμάσαι. Δεν μπορεί να μην το έχεις πράξει. Και όχι μία φορά. Θυμήσου! Τότε που ο κολλητός σου ή κάποιος αχώνευτος φίλος του που είχε προσκληθεί και το έπαιζε βιρτουόζος, σου έκανε τσαλιμάκια ή έβγαινε μόνος του για γκολ. Τότε που επιχείρησες το... απονενοημένο. Και η συνέπεια ήταν να πεταχτεί όρθιος, να πετάξει έξαλλος το joystick και να σου εξηγήσει διάφορα: ακόμα και για τη μαμά σου.

Οσες φορές έκανες εκείνο το ξερό, άγαρμπο, μα τόσο ουσιαστικό τάκλιν από πίσω. Στα Pro, στο FIFA ή ακόμα πιο καλά στο γήπεδο. Πόδια. Μόνο πόδια. Αυτά πρόφταινες, πάνω σε αυτά έπεσες. Τότε που η μπάλα ήταν αρκετά μπροστά, ο αντίπαλος κάλπαζε και το να την πετύχεις έμοιαζε άπιαστο όνειρο. Μα θα σου έβαζε γκολ. Ενα κρίσιμο γκολ στο φινάλε. Από εκείνα που δεν γυρίζουν. Οπως εκείνο που ενδεχομένως θα έβαζε στο τετ α τετ του ο Μοράτα, με το ρολόι του τελικού στο ισπανικό Σούπερ Καπ να δείχνει το οριακό και σχεδόν οριστικό 115'.

Ο Φεδερίκο Βαλβέρδε δέχτηκε... κράξιμο στην Ισπανία. Οι οπαδοί της Ατλέτικο, ίσως και της Μπαρτσελόνα ή και κάθε ουδέτερος, να απευθύνθηκε ευθέως εις βάρος της υγείας της οικογένειάς του. Μα εκείνος έκανε το σωστό. Καθώς άπλωνε τα... κανιά του και έστρεφε τις τάπες στον αστράγαλο του φορ των Ροχιμπλάνκος, χάριζε τη μισή κούπα στη Ρεάλ. Για την άλλη μισή θα φρόντιζαν οι υπόλοιποι. Στα ισπανικά ΜΜΕ έγραψαν ακόμα και blog για μη τήρηση του fair play από τον μέσο των Μερένγκες. Μα πόσο, πόσο λάθος είναι αυτό...

Για όποιον θα μπορούσε να ερμηνεύσει κάπως διαφορετικά το παιχνίδι, θα αρκούσε να δει τη φωτογραφία με τον Ντιέγο Σιμεόνε να χαϊδεύει τον Βαλβέρδε που μόλις είχε αποβληθεί. Ενα χάδι σε αυτόν που μόλις είχε στερήσει από τη δική του ομάδα έναν τίτλο. Μα ο Τσόλο και αν τα έχει κάνει αυτά. Τα καταλαβαίνει. Τα σέβεται. Είναι μέρος της μαγείας. Αυτή η “βρωμιά” είναι αναπόσπαστο κομμάτι της. Είναι που έρχεται και ισορροπεί τα πάντα στο χορτάρι και αποτυπώνει πιο διακριτά από κάθε τι πως η ιστορία του ποδοσφαίρου ανέκαθεν υπήρξε ένα... θλιμμένο ταξίδι ανάμεσα στην ευχαρίστηση και τα πρέπει.

Είναι το ίδιο το παιχνίδι που από τη γέννησή του, έως και την ύστερη βιομηχανοποίησή του, μεταβάλλεται διαρκώς και σταδιακά είχε έμφυτη την τάση να παραμερίσει την αλεγρία για χάρη όσων... οφείλουν να συμβούν, για το αποτέλεσμα. Ευτυχώς όμως, κάθε τόσο ξεπετιέται κάποιος μάγος που με μία ποδιά ή ένα σομπρέρο υπενθυμίζει σε όλους την αξία της ντρίμπλας. Μόνο που σε κάθε τέτοιον, ανέκαθεν, αντιστοιχούσε ένας μουρλός Ουρουγουανός που είχε στο DNA του την απόλυτη ανάγκη να τον κόψει αντιαθλητικά.

Από τις παλιές αριστοκρατικές γειτονιές του Μοντεβιδέο, τότε που το αποκάλεσαν Παρίσι της Νοτίου Αμερικής, έως και τις Πάμπας με τους μπρουτάλ αγελαδάρηδες, ο ίδιος αστικός μύθος είναι που εξακολουθεί να πηγαίνει κόντρα στον Εδουάρδο Γκαλεάνο. Γιατί μπορεί ο μυθικός συγγραφέας της χώρας να συνήθιζε να λέει ότι: «Εμείς οι Ουρουγουανοί γεννηθήκαμε φωνάζοντας γκολ», αλλά άπαντες στην πατρίδα του ξέρουν ότι κάθε κανονικός Ουρουγουανός γεννήθηκε εκτιμώντας μία καλή κλωτσιά οπουδήποτε.

Και την ώρα που ο Βαλβέρδε έσερνε το κορμί του στο γρασίδι, έχοντας κλειδώσει στα οστά του Μοράτα, κάπου σε αυτές τις γειτονιές του Μοντεβιδέο, άπειρα μούτρα έσκασαν τα πιο πλατιά τους χαμόγελα. Προς τιμή του Πάολο Μοντέρο, του Αρέβαλο Ρίος και του Πάμπλο Γκαρσία.

Follow me: @jorgekaraman