Εθνική ομάδα ράγκμπι Γυναικών… Ένας όρος που σε ορισμένους πιο πολύ θα παρέπεμπε σε άρθρο κάποιου αγγλικού μέσου ενημέρωσης παρά στο GWomen. Να που και στη χώρα μας ωστόσο, ορισμένοι άνθρωποι με πολύ πείσμα, ασχολούνται με το συγκεκριμένο άθλημα.
Το ράγκμπι Union στην Ελλάδα, ύστερα από αρκετά δύσκολα χρόνια βρίσκεται πλέον στην αρχή μίας νέας εποχής, πραγματοποιώντας ένα μεγάλο «restart». Μεταξύ άλλων, σάρκα και οστά έχει αποκτήσει και η Εθνική ομάδα της χώρας μας, τόσο στους άνδρες όσο και στις γυναίκες, με τα δύο τμήματα μάλιστα να έχουν άμεση συνεργασία, είτε αυτό αφορά τους αγώνες, είτε τις προπονήσεις ή γενικότερα οποιονδήποτε τομέα χρειαστεί.
Πριν από μία δεκαετία περίπου, μία γυναίκα που επέστρεψε στη Θεσσαλονίκη ώστε κάνει το μεταπτυχιακό της, ήρθε τυχαία σε επαφή με αυτό το άθλημα. Δέκα χρόνια αργότερα, η ίδια πέρα από φαρμακοποιός, είναι η αρχηγός του Ηρακλή αλλά και της Εθνικής ομάδας. Η Φιλιώ Δίμηζα, μέσα από το GWomen μιλάει για την πορεία της στον χώρο του ράγκμπι ενώ μας παρουσιάζει το μέλλον ενός αθλήματος το οποίο προσπαθεί να βρει ξανά την πορεία του στον χάρτη του ελληνικού αθλητισμού.
«Πολύ μεγάλο βάρος να κουβαλάς την ιστορία του "Ημίθεου"»
- Πώς άρχισε η ασχολία σου με το ράγκμπι;
«Όταν γύρισα στη Θεσσαλονίκη για το διδακτορικό μου, οι περισσότεροι φίλοι μου έλειπαν. Δεν ήξερα τι ήθελα να κάνω, προσπαθούσα να κοινωνικοποιηθώ, δεν μπορούσα να βρω κάποιο ομαδικό άθλημα που να μην απαιτείται εμπειρία. Είδα από αφίσες και από τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για την ομάδα του Ηρακλή στο ράγκμπι. Με βόλευε γιατί ήταν κοντά στα πανεπιστήμια. Δεν ήξερα τι ακριβώς ήταν αυτό το άθλημα. Διάβασα, πήγα, είδα από κοντά, δοκίμασα, με καλοδέχτηκαν, και έτσι άρχισε όλη αυτή η πορεία από το 2016».
- Είχες σχέση με τον αθλητισμό πριν το ράγκμπι;
«Για πολλά χρόνια ασχολήθηκα με το μπάσκετ παίζοντας στον Πανσερραϊκό. Έφυγα ως φοιτήτρια από τις Σέρρες, ασχολήθηκα ερασιτεχνικά ξανά αλλά το άφησα. Έρχεται όμως η φάση στη ζωή σου που θέλεις να γίνεις ξανά οικογένεια με κάποιον άλλον και να νιώσεις ξανά την αίσθηση της ομάδας, την αίσθηση του ανήκειν. Και έτσι προέκυψε το ράγκμπι. Και είμαι ευγνώμων γι αυτό».
- Τι ήταν αυτό που σε κέρδισε στο συγκεκριμένο άθλημα;
«Αυτό που με κέρδισε στο ράγκμπι ήταν ότι είναι ανοιχτό σε όλους. Άνθρωποι ανεξαρτήτως σωματικού τύπου, ηλικίας, κοινωνικού προσδιορισμού μπορούν να βρουν θέση και να συμμετέχουν ενεργά σε μία ομάδα ράγκμπυ. Για όλους υπάρχει μία θέση και ένας ρόλος. Δεν περισσεύει κανένας».
- Πώς ήταν να παίζεις όλα αυτά τα «δύσκολα» χρόνια του ελληνικού ράγκμπι;
«Αυτό που μας κράτησε ενωμένους ήταν η επικοινωνία που είχαμε μεταξύ μας, το δέσιμο σαν ομάδα, αλλά ταυτόχρονα ήταν και οι πολύ καλές σχέσεις με τις άλλες ομάδες με τις οποίες βρισκόμασταν ως αντίπαλοι. Ο Ηρακλής είναι κάτι παραπάνω από ομάδα, είναι πολύ υποστηρικτικό το κλίμα. Ακόμα και χωρίς οργανωμένο πρωτάθλημα, είχαμε κάθε χρόνο τουρνουά, όπου με δικά μας έξοδα, παίζαμε όλες μαζί. Κάναμε την προπόνηση μας και περιμέναμε την άνοιξη να κάνουμε κάποιο ταξίδι στο εξωτερικό, ώστε να παίξουμε δύο ή τρεις μέρες με ομάδες από εκεί. Σημαντικό ρόλο έχει παίξει αναμφίβολα και η σωστή καθοδήγηση του πρώην προπονητή μας, που πλέον είναι στην Ολλανδία και προπονεί εκεί. Μέντορας, για τις περισσότερες από μας. Αν δεν υπήρχαν αυτά, δεν θα αντέχαμε τόσο και δεν θα φτάναμε να θεωρούμαστε μία από τις πιο παλιές ομάδες στην Ελλάδα».
- Υπήρξε στιγμή που σκέφτηκες να σταματήσεις;
«Ποτέ! Όσο δύσκολο κι αν είναι. Χρειάζεται να πηγαινοέρχομαι στη Θεσσαλονίκη από τις Σέρρες, αλλά είναι η μεγαλύτερη ψυχοθεραπεία μου. Όσο κουρασμένη και με κακή διάθεση κι αν φτάνω, με το που ξεκινάει η προπόνηση φεύγουν όλα. Παρότι μεγαλώνω και κάθε χρόνο γίνεται όλο και πιο δύσκολο, επιμένω!».
- Τι σημαίνει να είναι αρχηγός στον Ηρακλή, ένα τόσο ιστορικό αθλητικό σωματείο;
«Είναι πολύ μεγάλο βάρος να κουβαλάς την ιστορία του «Ημίθεου» έχοντας φωνή, πάθος, ταπεινότητα και σεβασμό σε αυτούς που σε επέλεξαν. Οι συναθλήτριες μου, με τη σύμφωνη γνώμη της προπονήτριας μας, με πρότειναν να είμαι η αρχηγός. Δεν είμαι η super star της ομάδας, είμαι στις forwards, από τα πιο βαριά κορμιά. Εμείς “καθαρίζουμε” τον δρόμο για τις πιο γρήγορες, που συνήθως σημειώνουν τους πόντους. Εκτός από μεγάλο βάρος λοιπόν, είναι μεγάλη ευθύνη, περηφάνια και τιμή. Σαν ομάδα, θέλουμε να παίξουμε ένα όμορφο παιχνίδι, να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό και αν οι άλλες είναι καλύτερες, ας νικήσουν. Σκοπός μας είναι να παίξουμε καλό ράγκμπι.».
- Πώς βίωσες το πρώτο παιχνίδι της Εθνικής;
«Είχα πρωτόγνωρα συναισθήματα. Ήταν πραγματικά μεγάλη η χαρά μας. Οι περισσότερες από εμάς ήταν πρώτη φορά που έπαιξαν 15άρι. Στο πρωτάθλημα μας παίζουμε 7s’ (sevens), την γρήγορη, ολυμπιακή παραλλαγή του ράγκμπι, που παίζεται με 7 παίκτες σε κάθε ομάδα αντί για 15 που είναι η παραδοσιακή μορφή του αθλήματος. Η αγωνία ήταν κυρίως για το πώς θα καταφέρουμε να παίξουμε πρώτη φορά, γιατί επί της ουσίας ήταν τελευταία στιγμή, χωρίς ιδιαίτερη προετοιμασία. Παρόλα αυτά, δεν φοβηθήκαμε, είπαμε ότι θα τα καταφέρουμε. Το άγχος και η ευθύνη ήταν μεγάλα για να μπορέσουμε να παίξουμε. Θέλαμε να δώσουμε τον καλύτερο μας εαυτό. Είχαμε αποκτήσει κάποια εμπειρία από το φιλικό του Νοεμβρίου, πάλι με τη Βουλγαρία, που βοήθησε και δέσαμε όλες μαζί, οπότε είχαμε καλύτερη επικοινωνία. Το θέλαμε, κοπιάσαμε από τον Νοέμβριο με προπονήσεις και ατομικά προγράμματα και όλος αυτός ο κόπος στο τέλος μας δικαίωσε. Το πάθος, η θέληση και το καθαρό μυαλό καθόρισαν το αποτέλεσμα».
- Πόσο μεγάλο βάρος έχει ο ρόλος της αρχηγού στην Εθνική ομάδα;
«Μεγάλο βάρος, ευθύνη και τιμή για να μπορέσω να σταθώ στο ύψος των περιστάσεων. Είμαι περήφανη και ευγνώμων για τις συναθλήτριες μου που με πρότειναν και για την coach που με εμπιστεύτηκε. Έπρεπε να είμαι ο συνδετικός κρίκος μεταξύ παικτριών, να βοηθήσω στην ενδυνάμωση των σχέσεων μεταξύ μας, να μεταλαμπαδεύσω το πάθος και τη μαχητικότητα. Το ίδιο το άθλημα μας ωστόσο μας μαθαίνει: πάθος, πειθαρχία, αλληλεγγύη και σεβασμός».
«Τα διάφορα προβλήματα ανήκουν πλέον στο παρελθόν»
- Πού έχει ταβάνι αυτή η ομάδα και γενικότερα ποιοι οι στόχοι της Εθνικής;
«Περιμέναμε τόσα χρόνια για να γίνει μία αρχή. Πιστεύω τα διάφορα προβλήματα ανήκουν πλέον στο παρελθόν. Έχει ανασυσταθεί η Ομοσπονδία, έχει γίνει πρωτάθλημα, όπου διανύουμε την 3η χρονιά. Από εδώ και πέρα αρχίζουν τα ωραία για το ελληνικό ράγκμπι. Σίγουρα κάθε αρχή και δύσκολη. Εμείς πήγαμε στο παιχνίδι για να δείξουμε την προσπάθεια σαν Ελλάδα. Με τη βοήθεια και του Υπουργείου και με την Ομοσπονδία μπαίνουμε πλέον στον σωστό δρόμο. Χρειάζεται πολλή δουλειά, αλλά η πορεία μας και οι πράξεις μας έχουν δείξει ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε και να έχουμε μία συνεχή παρουσία. Θέλω να πιστεύω με επιτυχίες και διακρίσεις».
- Είναι το παιχνίδι της Εθνικής η πιο δυνατή στιγμή στην καριέρα σου;
«Είναι σίγουρα μία από τις πιο δυνατές γιατί παράλληλα ήταν το πρώτο μου 15άρι που είναι το αγαπημένο άθλημα που περίμενα τόσα χρόνια να παίξω, μία φορά στη ζωή μου. Ήταν ωραία που όλες οι κορυφαίες αθλήτριες, από όλες τις ομάδες της Ελλάδας άλλα και του εξωτερικού, κάναμε μία προσπάθεια όλες μαζί για το άθλημα που αγαπάμε, παραμερίζοντας τις όποιες δυσκολίες».
- Όταν λες ότι ασχολείσαι με το ράγκμπι, ποιες είναι συνήθως οι αντιδράσεις από κόσμο που δεν ασχολείται με το συγκεκριμένο σπορ;
«Απορία στο βλέμμα τους και δεν πιστεύουν ότι υπάρχει ράγκμπι στη χώρα μας. Όλοι το μπερδεύουν με το αμερικάνικο ποδόσφαιρο! Μετά, όλοι νομίζουν ότι απλά παίζουμε ξύλο και κάποιοι απορούν με το πώς μπορούν να παίξουν οι γυναίκες ξύλο. Όταν ωστόσο ξέρεις τις αρχές του ράγκμπι, θα παίξεις ένα καλό παιχνίδι επαφής. Πας με αξιοπρέπεια και σεβασμό στον αντίπαλο, χωρίς να φοβάσαι. Παίζεις τον αγώνα σου, χωρίς τραυματισμό - αυτό επιθυμούμε όλοι όσοι παίζουμε. Αφού τελειώσουν τα δύο ημίχρονα του αγώνα, πάμε για το τρίτο ημίχρονο! Την κοινωνικοποίηση, το φαγητό και τις μπύρες δηλαδή! Έτσι κάνουμε και πολλές γνωριμίες. Με αυτόν τον τρόπο έχουμε κρατήσει κάποιες επαφές που βοηθούν στη λειτουργία των ομάδων και όλου του συστήματος».
- Πώς βλέπεις το νέο πλάνο για το ελληνικό ράγκμπι;
«Έχουμε μπει πλέον στο Rugby Europe, που είναι υπεύθυνο για το ράγκμπι στην Ευρώπη, και έχουμε τα test matches (τα επίσημα παιχνίδια) με άλλες χώρες σε επίπεδο Εθνικής. Σε επίπεδο ομάδων, συνεχίζουμε τα πρωταθλήματα κανονικά. Ταυτόχρονα, συνεχίζουμε να είμαστε σε επαφή με την Ομοσπονδία για να κάνουμε κι άλλα βήματα μπροστά ώστε σιγά σιγά να έρθουν και νέα άτομα και σταδιακά να γίνει το άθλημα πιο διαδεδομένο στον κόσμο. Ο μεγάλος στόχος είναι να φύγει από τον ερασιτεχνικό αθλητισμό. Γίνονται κινήσεις για την εδραίωση του αθλήματος και τη διάδοσή του, αλλά σίγουρα χρειάζεται περισσότερη βοήθεια και προβολή ώστε να γίνει γνωστό και να έχουμε νέες παίκτριες».
- Πώς πιστεύεις ότι μπορεί να αναπτυχθεί το άθλημα στη χώρα μας;
«Επιχορηγήσεις και υποδομές. Τα κάνουμε όλα εμείς, με δικά μας έξοδα, χωρίς όμως να γκρινιάζουμε, γιατί το αγαπάμε. Οι περισσότερες είμαστε εργαζόμενες, αλλά η αγάπη και το πάθος μας για το άθλημα υπερτερεί. Αν υπήρχαν οι κρατικές επιχορηγήσεις και υποδομές θα ήταν πιο εύκολα τα πράγματα. Είναι κάποια βασικά πράγματα που τα ζητάμε χρόνια. Θέλω να είμαι ρομαντική πιστεύοντας ότι αυτό θα αλλάξει».
- Έχεις λάβει ποτέ αρνητικά σχόλια για το γεγονός ότι είσαι γυναίκα και ασχολείσαι με το ράγκμπι;
«Μέσα στην κοινότητα του ράγκμπι δεν θα ακούσουμε ποτέ κάτι τέτοιο. Οι έξω, που βλέπουν ένα τέτοιο μη γνωστό άθλημα μπορεί να λένε, αλλά προσωπικά δεν έχω βιώσει κάτι τέτοιο».
- Τι θα έλεγες σε μία κοπέλα που θέλει να ασχοληθεί με το ράγκμπι ή γενικότερα με τον αθλητισμό αλλά έχει ενδοιασμούς;
«Αυτό που λέμε και σαν ομάδα όταν απευθυνόμαστε σε πιθανές νέες συμπαίκτριες: μην ακούς αυτά που λένε, έλα να δοκιμάσεις, το ράγκμπι είναι μία μεγάλη οικογένεια που τους χωράει όλους. Είναι ένα ευγενές άθλημα, ένα άθλημα επαφής το οποίο παίζοντάς το, θα σου παρουσιαστεί μπροστά σου ένας μαγικός κόσμος. Το οποίο ισχύει για τα ομαδικά αθλήματα γενικότερα. Σημασία έχει η συμμετοχή στην κοινότητα. Υπάρχει χώρος για όλες».
«Ανοίγουμε τον δρόμο για τις νεαρές αθλήτριες»
- Ποια η σχέση σου με τις νεότερες αθλήτριες;
«Γενικά έχω πολύ καλή σχέση μαζί τους. Θέλουμε να συνεχίσουν, να έρχονται στις προπονήσεις γιατί εμείς, η παλιά γενιά, θα πρέπει να αποχωρήσουμε σιγά σιγά. Ανοίγουμε τον δρόμο για εκείνες, τα άσχημα χρόνια θεωρούμε ότι πέρασαν. Τώρα είναι λαμπρή ευκαιρία να πάρουν τη σκυτάλη και να συνεχίσουν, και εμείς θα είμαστε δίπλα τους, να βοηθάμε όσο και όπου μπορούμε».
- Στο πρόσφατο παιχνίδι με τη Βουλγαρία, παίκτες της Εθνική Ανδρών κρατούσαν τις σημαίες πριν από την έναρξη της αναμέτρησης. Δείχνει το πόσο κοντά είναι οι δύο πλευρές της Εθνικής αυτή η πράξη;
«Εννοείται. Και στους συλλόγους προσπαθούμε να διατηρήσουμε αυτή τη νοοτροπία. Είμαστε ίσοι, δεν υπάρχουν διαχωρισμοί. Ακόμα και οι φανέλες της Εθνικής ήταν όλες μαζί, στον ίδιο σάκο. Το ράγκμπι είναι μεταξύ άλλων ισότητα και ισονομία στα βασικά σημεία. Μικροδιαχωρισμοί θα υπάρχουν. Απλά εμείς είμαστε ένα άγνωστο σπορ και ίσως αποτελούμε εξαίρεση. Ο αθλητισμός γυναικών γενικότερα το βιώνει διαφορετικά διότι υποεκπροσωπείται. Το οποίο ευτυχώς τείνει να ανατραπεί».
- Είχες κάποιον αθλητή ή αθλήτρια ως μεγάλο πρότυπο;
«Δεν είναι της γενιάς μου, αλλά παρακολουθώ τον Μίλτο Τεντόγλου. Εργάζεται σκληρά και έχει πειθαρχία υπό την καθοδήγηση του προπονητή του, κ. Πομάσκι. Δεν το βάζει ποτέ κάτω, είτε στα καλά είτε στα άσχημα. Δείχνει ότι μαθαίνουμε από τα λάθη μας και πάμε για το καλύτερο. Μετά από κάθε κακή εμφάνιση, ξεκινάει μία νέα προσπάθεια. Δεν υπάρχει αποτυχία στον αθλητισμό».
- Συνδυάζεις πολλά πράγματα μαζί. Πόσο δύσκολο είναι αυτό μαζί με τον αθλητισμό;
«Είμαι φαρμακοποιός που περιλαμβάνει ορισμένες υποχρεώσεις και απαιτεί να ακολουθείς ένα συγκεκριμένο πρόγραμμα. Είναι δύσκολο, αλλά πρέπει να έχεις ξεκάθαρους στόχους. Όλα είναι θέμα προτεραιοτήτων. Ο αθλητισμός προσφέρει σωματική υγεία, άλλα είναι το Α και το Ω για τη ψυχική υγεία, και ειδικότερα ως μέλος μιας ομάδας αποκομίζεις όλα τα οφέλη του».
- Για ποιον λόγο κάποιος να αρχίσει να ασχολείται με το ράγκμπι, είτε σαν φίλαθλος, είτε ως παράγοντας ή ως αθλητής;
«Είναι ένα καινούριο άθλημα για την Ελλάδα. Είναι διαφορετικό, δυναμικό και έχει πολλές όμορφες στιγμές. Είναι ένα άθλημα υπό ανάπτυξη, θέλουμε τη βοήθεια όλων για να πάει όσα βήματα μπροστά μπορεί να πάει. Παρέχει τη δυνατότητα να βιώσει κάποιος εκ των έσω πως οργανώνονται, αναπτύσσονται και μεγαλουργούν τα σωματεία. Όλοι ασχολούμαστε με πολλά πράγματα σε κάθε ομάδα, δεν είμαστε μόνο απλά αθλητές ενός συλλόγου. Θέλουμε να πάει μπροστά το ελληνικό ράγκμπι και κάνουμε συνεχώς μεγάλη προσπάθεια γι αυτό. Επειδή το αγαπάμε και όχι επειδή προσδοκούμε κάτι άλλο».
- Μία ευχή που έχεις να δώσεις για το μέλλον του αθλήματος
«Τα καλύτερα αρχίζουν. Οι δυσκολίες πέρασαν και πάμε να λάμψουμε! Κλείνοντας, θα ήθελα να ευχαριστήσουμε τη ψυχή της ομάδας, τις παίκτριες καθώς και τους προπονητές. Ηλικιακά είναι εργαζόμενες όλες και δίνουν τον καλύτερο τους εαυτό. Πάνω από τον ελεύθερο χρόνο τους και το υστέρημα τους, βάζουν τις ομάδες τους και την Εθνική. Θέλει ψυχή και τσαγανό για να τα κάνεις όλα αυτά στις μέρες μας. Καμία δεν είναι μόνη. Είναι πολύ ρομαντικό, αλλά αυτό είναι που μας κρατάει και μας πεισμώνει για να συνεχίσουμε».