Αν κάποιος έλεγε πριν το Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα πως η Εθνική θα έφτανε ως το προημιτελικά παρά το τόσα προβλήματα και πως θα κοιτούσε ως ένα βαθμό στα μάτια και την μεγάλη Σερβία, το λιγότερο που θα τον έλεγαν θα ήταν άσχετο με το άθλημα. Και όμως αυτή η ομάδα που θυμίζουμε πως πήγε στο Μπρνο χωρίς τις Τερζόγλου, Μπάκα, Κυπαρρίση, Καρακάση, Τσιόγκα, την ημέρα της αναχώρησης έχασε και την Τοντάι και που της τραυματίστηκαν Μπακοδήμου και Αγγελοπούλου, το έκανε και αυτό.
Μια Εθνική από ατσάλι έδειχνε να ξεπερνά με χαρακτηριστική άνεση κάθε πρόβλημα που της παρουσιαζόταν, λες και τίποτα δεν μπορούσε να την λυγίσει. Με τα κορίτσια να κάνουν συνεχώς κατάθεση ψυχής και τον Οικονόμου να τις οδηγεί μαεστρικά έφτασαν μέχρι τα προημιτελικά για δεύτερη φορά στην ιστορία του βόλεϊ γυναικών στην χώρα μας και πρώτη νικώντας σε νοκ άουτ αγώνα.
Η Σερβία και χωρίς τα προβλήματα ήταν ένας ανίκητος αντίπαλος. Ένας αντίπαλος που για να τον νικήσεις θα πρέπει εσύ να παίξεις στο 100% και αυτός στο 40 με 50. Με τον Ζόραν Τέρζιτς στον πάγκο, το να παίξουν οι Σέρβες στο μισό των δυνατοτήτων τους ειδικά σε παιχνίδι που έδινε πρόκριση στην τετράδα, δεν γινόταν και αυτό φάνηκε στο τάραφλεξ.
Η πολυδιαφημισμένη ομάδα, ενός από τους καλύτερους προπονητές του κόσμου, ήταν καλύτερη και πήρε δίκαια τη νίκη. Αυτό κανείς δεν το αμφισβητεί, αλλά είναι από τις λίγες φορές που πολλά μπράβο, για να μην πούμε και τα περισσότερα, πάνε στον ηττημένο. Πάνε στα κορίτσια του Απόστολου Οικονόμου που πάλεψαν παλικαρίσια, που κατέθεσαν ψυχή δίνοντάς τα όλα ακόμα και την στιγμή που είδαν την Αγγελοπούλου να πέφτει στο τάραφλεξ και να σφαδάζει από τον πόνο.
Ακόμα και τότε, παίζοντας όλες βουρκωμένες, καθώς δεν μπορούσαν να κρατηθούν και να μην δακρύσουν με ακόμα μία απίστευτη ατυχία μέσα στην ομάδα, δεν παράτησαν τα όπλα. Για την ακρίβεια πείσμωσαν ακόμα παραπάνω και κοίταξαν στα μάτια μια υπερδύναμη του Παγκόσμιου βόλεϊ και όχι μόνο του Ευρωπαϊκού.
Εκεί που οι περισσότερες ομάδες θα κατέθεταν τα όπλα, η Εθνική μας σκύλιασε και έδωσε ό,τι είχε και δεν είχε. Γι' αυτή την προσπάθεια και για όλη συνολικά την πορεία της ομάδας στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα, το λιγότερο που μπορούμε να πούμε είναι ένα μεγάλο ευχαριστώ. Ένα ευχαριστώ για την πρόκριση αρχικά στους «16» και μετά στους «8», ένα ευχαριστώ για την ψυχή που κατέθεσαν και κυρίως ένα τεράστιο ευχαριστώ που έβαλαν και πάλι αυτό το υπέροχο άθλημα στα σπίτια ανθρώπων που το είχαν ξεχάσει.
Το τι θα γίνει στο μέλλον θα φανεί, αν και με δεδομένο το μικρό μέσο όρο ηλικίας αυτής της ομάδας, η αισιοδοξία για ακόμα καλύτερα πράγματα υπάρχει. Μέχρι να έρθει το μέλλον, ας χαρούμε το παρόν. Ας χαρούμε μια ομάδα που έφτασε μέχρι τα προημιτελικά, που ξεπέρασε τραυματισμούς, που πάλεψε όλα τα παιχνίδια και έπεσε όρθια.
Ας χαρούμε αυτό το μαγικό ταξίδι με την ευχή τα επόμενα να είναι ακόμα καλύτερα και πιο μακρινά. Και πάλι μέσα από την ψυχή μας, κορίτσια και κόουτς φυσικά, ας ευχαριστούμε για όσα μας δώσατε αυτές τις ημέρες στο Μπρνο..
ΥΓ: Μπορεί να φαίνεται υπερβολικό, αλλά μακάρι να χάναμε με 3-0 και 25-10 σε κάθε σετ παρά να υπήρχε αυτή η νέα ατυχία με την Αγγελοπούλου. Ένα κορίτσι που στο πρώτο της Eurovolley έδειξε εξαιρετικά στοιχεία. Περαστικά και σύντομα να επιστρέψει ακόμα πιο δυνατή στα γήπεδα.