Κωνσταντινίδου στο GWomen: «Η μικρή Λαμπρινή δεν θα φανταζόταν ποτέ ότι θα ζήσει όλα αυτά»

Πώς χτίστηκε αυτή η νοοτροπία μέσα στην ομάδα; «Η καθημερινή δουλειά και το να βρίσκεις ρυθμό μέσα στους αγώνες μάς βοήθησαν να ξεπερνάμε κάθε εμπόδιο που ερχόταν μπροστά μας. Από ένα σημείο και μετά είχαμε μεγάλη αυτοπεποίθηση και πιστεύω ότι οι αντίπαλοι ήξεραν πως απέναντί τους είχαν μια ομάδα που δύσκολα λύγιζε».

Πόσο σημαντικός ήταν ο ρόλος του προπονητή; «Πολύ σημαντικός. Αυτό που έκανε καλά ήταν ότι δεν μας επέτρεπε να μένουμε ούτε στις νίκες ούτε στις ήττες. Όποια νίκη κι αν είχαμε πετύχει το Σαββατοκύριακο, τη Δευτέρα ξεκινούσαμε από την αρχή, δεν υπήρχε εφησυχασμός. Έφερε μια καινούργια νοοτροπία στην ομάδα και κατάφερε όλες μας να μπούμε πολύ γρήγορα σε αυτήν. Ακόμα και όσες ήρθαμε φέτος στον Παναθηναϊκό, νιώσαμε αμέσως ότι υπήρχε μια συγκεκριμένη κουλτούρα που έπρεπε να ακολουθήσουμε».

Τι θυμάσαι περισσότερο από την πορεία στην Ευρώπη; «Την ατμόσφαιρα του τελικού! Ήταν από τις πιο όμορφες στιγμές που έχω ζήσει στην καριέρα μου. Ήταν μια καθημερινή μέρα, αλλά το γήπεδο έμοιαζε σαν να φιλοξενούσε τελικό Σαββατοκύριακου. Ο κόσμος είχε γεμίσει τις εξέδρες και μας έδωσε απίστευτη ενέργεια. Πιστεύαμε πραγματικά ότι μπορούσαμε να κατακτήσουμε το τρόπαιο. Δεν τα καταφέραμε, αλλά όταν πέρασε λίγο ο χρόνος καταλάβαμε πόσο μεγάλη ήταν η επιτυχία που είχαμε πετύχει. Κάποιες φορές ο κόσμος στέκεται μόνο στο τι δεν κέρδισες. Όποιος όμως γνωρίζει το επίπεδο των αντιπάλων και τις συνθήκες, ξέρει ότι το να φτάσουμε μέχρι εκεί ήταν κάτι πολύ μεγάλο».

Η Κωνσταντινίδου έζησε τα προηγούμενα χρόνια, εμπειρίες που λίγες Ελληνίδες αθλήτριες έχουν βιώσει. Αγωνίστηκε στην Ιταλία, έπαιξε σε τελικές φάσεις κορυφαίων διοργανώσεων και βρέθηκε στο υψηλότερο επίπεδο του ευρωπαϊκού βόλεϊ. Μάλιστα στο βιογραφικό της γράφει την συμμετοχή της στο final four του Champions League με την ομάδα της Ιταλίας όπου και αγωνίστηκε την προηγούμενη σεζόν και Παγκόσμιο συλλόγων.

Συνειδητοποιείς πλέον τι έχεις πετύχει; «Όσο το ζούσα όχι ιδιαίτερα. Όταν είσαι μέσα σε αυτή την καθημερινότητα, όλα μοιάζουν φυσιολογικά. Τώρα που έχω επιστρέψει στην Ελλάδα και κοιτάζω πίσω, λέω πολλές φορές «τι έζησα». Ήταν μια εμπειρία ζωής, από την πρώτη μέχρι την τελευταία μέρα. Και το πιο σημαντικό είναι ότι έπαιξα σε μια ομάδα που η μικρή Λαμπρινή δεν θα μπορούσε ποτέ να φανταστεί ότι θα φορέσει τη φανέλα της».

«Όχι, δεν αγχώνομαι λιγότερο»

Κάποιος θα περίμενε πως μια αθλήτρια με τόσες εμπειρίες θα ένιωθε πλέον πιο άνετα στα μεγάλα παιχνίδια. Η ίδια γελά «καθόλου!»

«Μπορεί να έχω παίξει πιο δύσκολους αγώνες, αλλά το άγχος δεν φεύγει. Ο Παναθηναϊκός έχει κόσμο, έχει απαιτήσεις και θέλεις να ανταποκριθείς. Αγχωνόμουν ακόμα και πριν από τα θεωρητικά εύκολα παιχνίδια. Οι μικρότερες ομάδες μπαίνουν στο γήπεδο χωρίς να έχουν τίποτα να χάσουν και συχνά παίζουν στο 110%».

Η επιστροφή στην Ελλάδα

Γιατί αποφάσισες να γυρίσεις; «Το ελληνικό πρωτάθλημα έχει αλλάξει πολύ. Τα τελευταία χρόνια έχουν έρθει εξαιρετικές αθλήτριες, έχουν αυξηθεί τα μπάτζετ και το επίπεδο είναι σαφώς υψηλότερο. Χαίρομαι που μπορώ να πω ότι γύρισα σε ένα πρωτάθλημα που αξίζει πραγματικά να βρίσκεται μια Ελληνίδα αθλήτρια. Ταυτόχρονα, ήξερα ότι θα έπρεπε να καλύψω μια πολύ σημαντική θέση, μίας πολύ αξιόλογης πασαδόρου στην ομάδα. Αυτό ήταν μια μεγάλη πρόκληση για μένα και ήθελα να τη δοκιμάσω».

Παρότι στο γήπεδο δείχνει πάντα ψύχραιμη, η ίδια παραδέχεται ότι η πραγματικότητα είναι διαφορετική.

«Είμαι πάρα πολύ αγχώδης με τα πάντα. Προσπαθώ χρόνο με τον χρόνο να το διαχειρίζομαι καλύτερα, αλλά δεν είναι εύκολο».

Υπάρχει όμως μια συμβουλή που τη συνοδεύει μέχρι σήμερα.

«Κάποιος μου είπε κάποτε ότι δεν μπορείς να κοροϊδεύεις τον εαυτό σου λέγοντας “δεν είμαι καλή”. Έχεις αποδείξει τι μπορείς να κάνεις. Αυτή η σκέψη με βοηθάει πολύ όταν πιέζομαι».

Τι φέρνει η Λαμπρινή Κωνσταντινίδου σε μια ομάδα; «Ηρεμία. Μπορεί μέσα μου να αγχώνομαι, αλλά προσπαθώ να μη φαίνεται. Αν εγώ δείχνω νευρική, τότε αυτό περνάει σε όλες τις υπόλοιπες. Ο πασαδόρος αγγίζει σχεδόν κάθε μπάλα, παίρνει συνεχώς αποφάσεις. Οπότε νιώθω ότι οφείλω να μεταδίδω ηρεμία και σιγουριά, ακόμα κι όταν μέσα μου συμβαίνει το ακριβώς αντίθετο».

Το περασμένο καλοκαίρι η Εθνική γυναικών έζησε μια ξεχωριστή εμπειρία συμμετέχοντας στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα.

«Ήταν μαγικό! Όλα τα καλοκαίρια που έχω αφιερώσει στην Εθνική άξιζαν για να φτάσουμε εκεί. Θεωρώ ότι μπορούσαμε να κάνουμε ακόμη περισσότερα, αλλά αυτό είναι το όμορφο στον αθλητισμό. Πάντα μένει κάτι για την επόμενη φορά».

Η πραγματικότητα του επαγγελματισμού στο ελληνικό βόλεϊ

Η συζήτηση οδηγείται αναπόφευκτα στην πραγματικότητα του βόλεϊ γυναικών στην Ελλάδα. Παρά την αγωνιστική άνοδο των τελευταίων χρόνων, πολλά προβλήματα παραμένουν.

Πόσο κοντά είναι το ελληνικό πρωτάθλημα βόλεϊ στο να γίνει πραγματικά επαγγελματικό; «Αν με ρωτάς, είμαστε πάντα κάπου ανάμεσα στο «πολύ κοντά» και στο «αρκετά μακριά». Υπάρχουν άνθρωποι που προσπαθούν και μας εκπροσωπούν σωστά, και σίγουρα δεν είναι κάτι ακατόρθωτο να γίνει το βήμα προς τον επαγγελματισμό. Παρ’ όλα αυτά, στην πράξη παραμένουμε σε μια κατάσταση όπου δεν έχει ακόμη διαμορφωθεί ένα πλήρως επαγγελματικό πλαίσιο».

Ποιες είναι οι βασικές διαφορές με χώρες όπως η Ιταλία; «Στην Ιταλία υπάρχει ξεκάθαρη επαγγελματική δομή, τόσο σε επίπεδο οργάνωσης όσο και σε παροχές όπως ασφάλιση, ένσημα και σταθερότητα. Στην Ελλάδα υπάρχουν ομάδες που πλησιάζουν αυτό το επίπεδο σε εγκαταστάσεις και προπονητική δουλειά, όμως συνολικά δεν υπάρχει η ίδια ασφάλεια. Εδώ τα συμβόλαιά μας είναι απλά ένα «χαρτί», ένα ιδιωτικό συμφωνητικό, που όμως στην πράξη μπορεί να μη σε καλύψει πλήρως και να βρεθείς τελικά να μην πάρεις όσα έχεις συμφωνήσει ή και τίποτα, χωρίς ουσιαστική προστασία».

Πώς επηρεάζει αυτό τις αθλήτριες στην καθημερινότητά τους; «Δεν είναι μόνο τα χρήματα, είναι η ασφάλεια που δεν υπάρχει. Είναι το γεγονός ότι μπορεί να τελειώσεις την καριέρα σου και να ξεκινήσεις ουσιαστικά από το μηδέν. Είναι κάτι που απασχολεί όλες τις αθλήτριες, ειδικά όσο πλησιάζουμε στα 30. Και όσο για τις θυσίες που κάνουμε... έχω χάσει γάμους, βαφτίσεις, οικογενειακές στιγμές που δεν γυρίζουν πίσω. Η αδερφή μου βάφτισε δύο παιδιά και δεν κατάφερα να είμαι εκεί. Έχουμε χάσει εκδρομές, γιορτές, στιγμές που για τους περισσότερους θεωρούνται δεδομένες. Δεν παραπονιέμαι, το επιλέγουμε γιατί αγαπάμε αυτό που κάνουμε. Αλλά είναι σημαντικό να καταλαβαίνει ο κόσμος πόσα δίνεις για να φτάσεις σε αυτό το επίπεδο».

Μια στιγμή που κράτησε από τη φετινή χρονιά

Λίγο πριν από τον τελευταίο πόντο του τελικού του πρωταθλήματος είχε πλησιάσει την Ειρήνη Χατζηευστρατιάδου, μία από τις καλύτερές της φίλες.

«Της είπα “εσύ θα το πάρεις το ματς”. Δεν ξέρω γιατί το είπα, το ένιωσα εκείνη τη στιγμή».

Η φάση εξελίχθηκε ακριβώς έτσι. Η υποδοχή βγήκε ιδανικά, η μπάλα πέρασε από τα χέρια της Κωνσταντινίδου και κατέληξε στη Χατζηευστρατιάδου, που τελείωσε τον πόντο του πρωταθλήματος.

«Ήταν από εκείνες τις στιγμές που δεν μπορείς να εξηγήσεις. Το να το ζήσω αυτό με μια φίλη που γνωριζόμαστε από παιδιά ήταν πραγματικά μαγικό».

Ποια είναι η Λαμπρινή έξω από το βόλεϊ;

Μακριά από τα γήπεδα, η Λαμπρινή είναι πολύ διαφορετική από την εικόνα της ψύχραιμης πασαδόρου. Της αρέσει η θάλασσα, οι βόλτες με τη μηχανή και ο καλός καφές.

«Αυτά είναι τα αγαπημένα μου. Μια βόλτα με τη μηχανή και ένας καφές δίπλα στη θάλασσα μπορούν να μου φτιάξουν ολόκληρη τη μέρα».

Παραδέχεται επίσης πως είναι πολύ ειλικρινής άνθρωπος.

«Δεν φοβάμαι να πω τη γνώμη μου. Μερικές φορές ίσως ακούγομαι πιο αυστηρή απ' όσο θα ήθελα, αλλά προτιμώ πάντα την ειλικρίνεια».

Και μετά το βόλεϊ; «Θα ήθελα κάποια στιγμή να επιστρέψω στη Θεσσαλονίκη. Να δημιουργήσω οικογένεια και να έχω μια πιο σταθερή ζωή. Έχω σπουδάσει δημόσιες σχέσεις και παιδαγωγικά, αλλά δεν ξέρω ακόμη ποιον δρόμο θα ακολουθήσω. Ίσως κάτι στον τουρισμό, ίσως κάτι δικό μου. Το μόνο που ξέρω είναι ότι θα ήθελα να έχω μια μόνιμη βάση και να μη ζω συνέχεια με μια βαλίτσα στο χέρι».

Προς το παρόν, όμως, η σκέψη της παραμένει στο παρκέ. Άλλωστε, όπως λέει και η ίδια, δεν πιστεύει ότι έχει φτάσει ακόμη στο αγωνιστικό της ταβάνι. Και αν κρίνει κανείς από όσα πέτυχε φέτος, μάλλον έχει δίκιο.