Ντραγκομίροβα στο GWomen: «Με έλεγαν "Κακομίροβα" στα social αλλά δεν με νοιάζει, δεν ξέρουν τι έχω περάσει»

«Ακόμη δεν έχω καταλάβει τι έχω κάνει μέσα στη σεζόν...»

Να ξεκινήσουμε από τα βασικά; Γιατί έπταθλο;

«Να σου πω την αλήθεια, ποτέ δεν ρωτήθηκα για το τι θα κάνουμε. Η προπονητική του Γιώργου (σ.σ. Μποτσκαρίωβ) ξεκινάει πάντα με έπταθλο. Έκανε και η Ελίνα (σ.σ. Τζένγκο) και η Σοφία (σ.σ. Κεσσίδη) έπταθλο. Είναι το καλύτερο ξεκίνημα για ένα παιδί και μπορείς να δεις από εκεί όλη τη λειτουργικότητά του -πού είναι καλό, αν είναι στις ρίψεις, στις ταχύτητες κτλ. Οπότε είναι ένα καλό τεστάρισμα.

Έτσι πήγε και είδαμε ότι "η Αναστασία ταιριάζει πολύ" εκεί και έμεινα εκεί. Δεν δοκιμάσαμε κάτι άλλο και νομίζω δεν χρειαζόταν. Βέβαια ξεκίνησα, μαζί με το έπταθλο, να είμαι καλή και στο μήκος. Μου άρεσε πάρα πολύ. Και ήταν καλές οι επιδόσεις μου. Οπότε έδεσε το γλυκό, μπορώ να πω».

Μέσα στη χρονιά που ολοκληρώθηκε συνέβησαν πολλά. Πανελλήνια ρεκόρ, πλασαρίσματα στο Ευρωπαϊκό Κ23, μετάλλια... Τι ξεχωρίζεις;

«Θα ξεχωρίσω, εννοείται, το Βαλκανικό πρωτάθλημα, γιατί ήταν το ατομικό μου ρεκόρ, το τρίτο στη σειρά. Και το χάρηκα περισσότερο γιατί ήταν και εκεί η αδελφή μου και ο άντρας της. Οπότε δεν γίνεται να μην το χαρείς όταν έχεις τους δικούς σου εκεί.

Δεν έχω καταλάβει ακόμα τι έχω κάνει, τι έχει γίνει. Γιατί δεν έχουν γίνει μόνο ατομικά στο σύνθετο, στη συνολική βαθμολογία, αλλά και στο καθένα αγώνισμα ξεχωριστά. Μόνο στον ακοντισμό δεν έχω κάνει ατομικό ρεκόρ απλά γιατί το φοβάμαι λίγο, γιατί εκεί τραυματίστηκα στον χιαστό. Και θα βγει με το που βρω λίγο την αυτοπεποίθησή μου πάλι».

«Ήταν ψυχοφθόρο το διάστημα του τραυματισμού, έχεις χρόνο να συνειδητοποιήσεις πολλά πράγματα»

O τραυματισμός σου τότε, το 2020 σε οδήγησε στο χειρουργείο. Πως ήταν όταν άκουσες πως έπαθες ρήξη μερικού χιαστού; Σκληρό για ένα παιδί…

«Ναι... Πέρασαν οχτώ μήνες για να κάνω έστω ζέσταμα, αλλά εγώ έκανα στατικά σφαίρα και ακόντιο, ενώ καθόμουν σε καρέκλα. Και έκανα και βάρη έτσι.

Ήταν πολύ ψυχοφθόρο, γιατί είχες χρόνο να συνειδητοποιήσεις άλλα πράγματα, όχι μόνο το αθλητικό κομμάτι. Γιατί εγώ ζούσα μόνο για το στίβο, το μυαλό μου ήταν μόνο εκεί, στο ότι έχω προπόνηση και τέλος. Σχολείο, προπόνηση, γυμναστήριο, τέλος, τίποτα άλλο. Δεν είχα συνειδητοποιήσει όλα τα υπόλοιπα γύρω μου. Πού είναι οι φίλοι μου; Πού είναι το ένα, πού είναι το άλλο; Ότι οι αδελφές μου, επειδή είναι πιο μεγάλες, ήταν στο εξωτερικό και σπούδαζαν. Και εκεί είναι μία συνειδητοποίηση που με έκανε να πω: «Ωπα, τώρα τι κάνουμε για να περάσει η ώρα μέχρι να επανέλθουμε;». Ήταν δύσκολο.

Μετά, ήθελαν να κάνω μόνο σφαιροβολίας αλλά εγώ δεν ήθελα καθόλου. Περιοριζόμουν τόσο πολύ σε μία βαλβίδα που έλεγα: «Βγάλτε με από εδώ μέσα». Πάθαινα κρίση σε κάθε αγώνα. Γιατί δεν ήθελα να είναι έτσι. Και δεν είχα καταλάβει γιατί το κάνω. Τώρα ξέρω ότι έπρεπε να το κάνω για να ζήσω, για να συνεχίσω να κάνω αυτό που κάνω. Και γι’ αυτό δεν πήγαινε καλά. Γιατί είχα μέτρα στα χέρια μου και έριχνα ένα μέτρο κάτω. Και ακόμα δεν έχω ρίξει τα μέτρα που μπορώ».

Πόσα μέτρα μπορείς;

«Η αλήθεια είναι ότι ένα 16.50μ μπορώ να το ρίξω. Το έχω δει ότι το έχω. Ούτε τα άλματά μου τα έχω δει 100%. Αλλά αυτά είναι πολύ τεχνικά κομμάτια. Ένα άλμα είναι πολύ τεχνικό. Όπως έχουν πει γνωστοί του χώρου: «Η Αναστασία δεν έχει τεχνική, είναι μόνο δύναμη». Εντάξει, να φοβάστε να αποκτήσω τεχνική».

«Τον όρο "οικογένεια" μου τον έχει μάθει ο κόουτς»

Ωστόσο δεν το έβαλες κάτω τότε…

«Βέβαια! Ποτέ δεν το έβαλα κάτω, ποτέ δεν είπα στον προπονητή μου «Σκέφτομαι ότι δεν θα επανέλθω». Στον κόουτς πάντα έλεγα ότι δεν το πέρασα αυτό. Από την πρώτη στιγμή που το μάθαμε έλεγα ότι δεν το περνάω αυτό για να πέσω κάτω και να μην ξανασηκωθώ.

Η προστασία του κόουτς στον τρόπο που μας μεγάλωσε, ήταν το καλύτερο της ζωής μου. Μας πρόσεχε, μας είχε σαν οικογένεια. Δηλαδή ένιωθα οικογένεια, επειδή η δική μου ήταν πάντα μακριά. Αλλά προσπαθούσαν, όπως είχα πει και στις δηλώσεις μου, μέσα από τα τηλέφωνα να είναι κοντά μου. Αλλά τον όρο «οικογένεια», μου τον έχει μάθει ο κόουτς. Και πιστεύω ότι άμα κάνω οικογένεια, θα είναι πολύ κοντά σε αυτά που λέει και πρεσβεύει ο κόουτς. Ερχόταν ο κόουτς να με πάρει, ή οποιοσδήποτε άλλος μπορούσε να με πάρει από το σπίτι και κατέβαινα με τις πατερίτσες, γιατί δεν άντεχα κι εγώ στο σπίτι.

Τότε, προσπαθούσα να ζωγραφίζω τους τοίχους για να αρχίσω λίγο να ηρεμώ, γιατί δεν γινόταν αυτό το πράγμα. Έτσι ξεκίνησε κιόλας αυτό με τους τοίχους… Συνήθως βάφω έναν τοίχο μαύρο και από πάνω κάνω καρτούν ή γράφω τα συναισθήματά μου, γιατί δεν μου ήταν και πολύ εύκολο να εκδηλώνομαι εκείνη την περίοδο. Όχι όπως τώρα που τα λέω αφιλτράριστα και είναι όλα εντάξει. Έδειχνα ότι μέσα από το σκοτάδι μπορείς να βγάλεις τον δικό σου εαυτό, ό,τι θέλεις, δεν χρειάζεται να αγχώνεσαι και να φοβάσαι. Προτιμούσα εκεί να ξεσπάω, από το να νευριάζω».

Πέντε χρόνια μετά από αυτή την κατάσταση, επέστρεψες και είδαμε ξανά μια πολύ χαμογελαστή Αναστασία, που δεν την ενδιαφέρει τίποτα και ζει όπως θέλει εκείνη…

«Ακριβώς. Μακάρι να μπορούν να το κάνουν όλοι αυτό, να μπορούν να εκφραστούν και να πουν όλα αυτά που θέλουν και αισθάνονται, με τον όρο ότι δεν πληγώνουμε και δεν ενοχλούμε τις ζωές των άλλων. Αυτός είναι ο μόνος όρος που έχω για μένα».

«Έβλεπα να με γράφουν στα social "Κακομίροβα" - Δεν με πολυνοιάζουν τα σχόλια, δεν με ξέρουν»

Παρ’ όλα αυτά τότε που πήρες περισσότερη προβολή λόγω των πολύ καλών αποτελεσμάτων σου, ήρθαν και κάποια αρνητικά σχόλια στα οποία επέλεξες να απαντήσεις. Γιατί;

«Φυσικά. Γιατί να μην απαντήσω; Γίνονται δημιουργικοί οι άνθρωποι για να πουν ότι “αυτό δεν μ’ αρέσει”. Όταν κάτι δεν μου αρέσει, τουλάχιστον εγώ προσωπικά, σκρολάρω, δεν κάνω like, δεν με νοιάζει. Το πιο “ωραίο” που έχω ακούσει είναι που άλλαξαν το επίθετό μου και το έκαναν “Κακομίροβα”. Και τα λένε, τα λένε, τα λένε. Άμα εσύ νιώθεις καλά με αυτό, παραδίνομαι, γράψε ό,τι θες.Αλλά μην ξεσπάσεις σε ένα παιδί αύριο-μεθαύριο.

Δεν καταλαβαίνω, τι κερδίζει κανείς από αυτό; Άμα το μόνο που σε κάνει χαρούμενο είναι αυτό, δεν έχω κανένα πρόβλημα. Κανένα.

Δεν με ξέρουν. Δεν ξέρουν τι έχω περάσει, δεν ξέρουν τη ζωή μου, δεν ξέρουν τους στόχους μου. Και επειδή ξέρω ότι αυτό που κάνω είναι 100% εγώ, μ’ αρέσει και η διαδικασία και το αποτέλεσμα, δεν με πολυνοιάζει. Πηγαίνω να απολαύσω τον αγώνα. Η αυτοπεποίθησή μου είναι στο ταβάνι, δεν έχει πιο πάνω.

Σε κάποιον απλά μπορεί να μην του αρέσει το να βάφεσαι, μπορεί να μην του αρέσει το χρώμα σου, το ότι είσαι από άλλη εθνικότητα και πλέον είσαι Ελληνίδα αλλά κανένας δεν σκέφτηκε τον κόπο που έχω κάνει εγώ για να γίνω Ελληνίδα. Ότι μπορεί και να ήμουν καλύτερα με τη άλλη μου εθνικότητα. Αλλά το διάλεξα αυτό. Κανένας δεν το σκέφτηκε ότι μπήκα σε πιο δύσκολο “καλούπι”. Δεν με πειράζει, είναι έξω από τον χώρο.

Μπορείς να πεις ό,τι θες.

Γιατί να μην ακούσω το καλό σχόλιο και πρέπει να ακούσω το αρνητικό και να το κρατήσω και να το πάρω μέσα μου; Έχω κάνει τόσο δρόμο για να μην το ακούω».

«Ο προπονητής μου με είχε προετοιμάσει για το ότι πάντα θα είμαστε "οι ξένοι"»

Είναι κάπως λυπηρό να βλέπουμε σχόλια περί εθνικότητας, από τη στιγμή μάλιστα που τιμάς το εθνόσημο. Σε πληγώνουν αυτά τα σχόλια;

«Το έχω συνηθίσει. Ο προπονητής μου (σ.σ. Γιώργος Μποτσκαριώβ) με έχει προετοιμάσει ότι πάντα θα είμαστε «οι ξένοι». Το μόνο σχόλιο που με επηρεάζει είναι όταν αναφέρονται στον προπονητή μου, ότι μπορεί να έχει κάνει κάτι λάθος. Όταν πάλι δεν ξέρουν τι κρύβεται από πίσω.

Ότι έχει να πάει και στην οικοδομή, γιατί από αυτό που κάνουμε δεν μπορούμε να ζήσουμε μόνο, ότι έχει τέσσερα παιδιά από πίσω, ότι είμαστε σε ένα χωράφι;

Αυτό μόνο δεν μπορώ να καταλάβω, γιατί πάλι είναι έξω από εμένα. Για μένα πες ό,τι θες αλλά τον περίγυρό μου μην τον πειράζεις. Δεν τον ξέρουν σαν άνθρωπο τον κόουτς. Γιατί άμα μιλήσεις τρία λεπτά με τον Γιώργο θα καταλάβεις ότι έχει μια τέτοια ενέργεια που θα θες να είσαι δίπλα του και να ακούς ό,τι και να σου πει.

Και για την προπονητική τον κράζουν. Ότι έχει κάνει έξι αγωνίσματα τέλεια; Και σε πειράζει το ένα; Κυνηγάμε και την τελειότητα πια. Δεν είμαστε θεοί, είμαστε άνθρωποι.

Να μείνω λίγο σε αυτό που λες, ότι ο κόουτς πηγαίνει οικοδομή. Παράλληλα ξέρω ότι κι εσύ δουλεύεις. Γενικά ο στίβος είναι ένα πολύ δύσκολο σπορ στην Ελλάδα αν δεν φτάσεις στην ελίτ. Κι εσύ διαπρέπεις στο έπταθλο με έναν προπονητή, ο οποίος κάνει κυρίως ρίψεις, σωστά;

Εγώ δεν το δέχομαι ότι είναι προπονητής ρίψεων, γιατί είμαι η καλύτερη στην Ελλάδα και εκείνος μου κάνει επτά αγωνίσματα. Δεν θα πω ότι είναι ο καλύτερος όλων, αλλά κάνει πολύ καλά αυτό που κάνει. Δεν είναι μόνο ρίψεις. Όντως, όλες οι άλλες αθλήτριες έξω έχουν 3-4 προπονητές. Άλλον για τα βάρη, άλλον για τις ρίψεις, άλλον για τις ταχύτητες. Για αυτό έχουν και ένα καλύτερο αποτέλεσμα, από την άποψη ότι έχουν και εγκαταστάσεις.

Εμένα ο κόουτς μου έχει να σκεφτεί: «Έχω να κάνω την Αναστασία, αλλά έχω και την οικοδομή, έχω και την Ελίνα (σ.σ. Τζένγκο) κτλ κτλ». Αυτό είναι το θέμα, ότι δεν έχει μόνο εμένα, έχει και τα παιδιά. Οπότε εκεί είναι η δυσκολία.

Δείτε αυτή τη δημοσίευση στο Instagram.

Η δημοσίευση κοινοποιήθηκε από @segas.gr

«Το χωράφι παραμένει ίδιο - Το γήπεδο στην Ηράκλεια είναι μία υπόσχεση πάνω στα όνειρά μας»

Είμαστε στην Ελλάδα και πέρα από το ότι πρέπει να κάνουμε τις έξτρα δουλειές μας, έχουμε και δυσκολία εγκαταστάσεων.

Στο χωράφι η κατάσταση παραμένει όπως ήταν και γίνεται και χειρότερα. Μας είχαν βάλει κάποιες λωρίδες ταρτάν και ο κόουτς συμπλήρωσε από δικά του λεφτά για να μπει ακόμα μία λωρίδα για να είμαστε λίγο πιο άνετα. Και εννοείται ότι αυτό το ταρτάν άρχισε πάλι να φουσκώνει, να έχει φθορές και να λέμε: «αχ τι θα κάνουμε τώρα». Οπότε το χωράφι παραμένει έτσι.

Απλά έχουμε αποδεχτεί ότι είμαστε εδώ και προσπαθούμε να δούμε τι καλύτερο πρέπει να κάνουμε. Δόξα τω Θεώ, ο Γιώργος είναι πάρα πολύ δημιουργικός, οπότε δεν έχουμε πρόβλημα πάνω σε αυτό. Φουλ εμπιστοσύνη, φουλ όλα και βγαίνει. Απλά θα ήταν καλύτερα να είχαμε και μια στήριξη παραπάνω

Όπως το γήπεδο στην Ηράκλεια που είναι μια υπόσχεση, πάνω στα όνειρα που έχουμε κάνει. Και όλοι έχουν βγει και έχουν πει ότι το έργο παραδόθηκε, και το μόνο που έχει παραδοθεί είναι ένα συρματόπλεγμα γύρω-γύρω. Δεν καταλαβαίνω γιατί να τάξεις κάτι και να μην το κάνεις; Μιλάμε για ένα όνειρο που είναι για όλη την Ελλάδα. Θέλουμε να προσπαθήσουμε κάτι και να κάνουμε το όνειρό μας πραγματικότητα. Και μπορούμε.

Κι εσύ τι κάνεις; Μας τάζεις κάτι και δεν μας βοηθάς καθόλου και δεν σκέφτεσαι τίποτα παραπάνω. Ποιο το νόημα; Δεν το καταλαβαίνω».

Χρειάζεται να δουλέψεις εσύ, χρειάζεται να δουλέψει και ο προπονητής σου. Δεν έχουν αλλάξει τα πράγματα πλέον;

«Αυτό με πονάει πιο πολύ, ότι πρέπει και ο κόουτς να δουλεύει, γιατί έχει και την οικογένειά του που πρέπει να στηρίξει. Δεν είναι μόνο ένα άτομο. Έχει εμένα, έχει την Ελίνα, έχει τα παιδιά.

Είναι κακό να δίνεις 100% στον εαυτό σου, να κυνηγάς στο 100% αυτό που αγαπάς και να μην μπορείς να ζήσεις από αυτό και να πρέπει να κάνεις άλλα πράγματα γύρω-γύρω. Και κάποιοι το λένε «χομπίστικο», αλλά δεν είναι χόμπι.

Θέτεις τον εαυτό σου κάθε μέρα σε μια πρόκληση. Αν είσαι κουρασμένος πρέπει ξανά να κάνεις προπόνηση, να διαχειριστείς το άγχος σου, να μάθεις 100% τον εαυτό σου, να εξελίσσεσαι καθημερινά. Και στο τέλος, πρέπει να είσαι στην καλύτερη κατάσταση τη σωστή στιγμή, για να μπορέσεις να πάρεις το αποτέλεσμα. Και αν κερδίσεις, να συντηρηθείς από αυτό.

Δυστυχώς, έχουμε φτάσει σε μια φάση στην Ελλάδα όπου ζεις από τους χορηγούς. Αν πουλάς, σε θέλουν. Πλέον δεν ξέρω ποια είναι τα κριτήρια για να έχεις χορηγό. Μακάρι να αλλάξει αυτό και να στηρίζονται οι αθλητές που έχουν εξέλιξη.

Δεν καταλαβαίνω γιατί να μην στηρίζεις τον πρώτο σε κάθε αγώνισμα; Είναι ο πρώτος σου, στήριξέ τον. Δεν έχεις κάποιον πιο πάνω. Νιώθω ότι πολλές φορές στηρίζουμε περισσότερο το Κ18 και το Κ20. Ενώ εγώ, που είμαι Κ23 και ξέρω ότι πρέπει να βγω να δουλέψω, γιατί δεν με στηρίζεις λίγο παραπάνω; Και άσε εμένα, τουλάχιστον τον προπονητή μου;

Η αλήθεια είναι ότι ακόμα έχω περισσότερες συνεντεύξεις παρά χορηγικές συζητήσεις. Ήρθαν μερικοί, αλλά όχι κάτι σοβαρό. Απλά κουβέντες. Περιμένεις την επόμενη συζήτηση για να δεις αν θα προχωρήσει.

Δόξα τω Θεώ, υπάρχει η Bwin που με στήριξε στην περίοδο που είχα χιαστό. Αυτό δεν θα το έκανε καμία εταιρεία αν άκουγε ότι έχω τραυματιστεί, δεν θα επένδυε πάνω μου. Και το εκτίμησα απίστευτα.

Και για αυτό το αναφέρω συνέχεια: γιατί μας στήριξαν για αυτό που είμαστε και για την προσπάθεια που κάνουμε σε ένα χωράφι».

«Ζω από τα τατουάζ, είναι ένας άλλος κόσμος και ξεφεύγω τελείως»

Πέρα από πρωταθλήτρια του επτάθλου, είσαι και tattoo artist;

«Ναι, κάνω τατουάζ. Βέβαια δεν έχω καλύψει ακόμα όλα τα κομμάτια που θα ήθελα, όλα τα στυλ. Και περιμένω να κάνω κι άλλα σεμινάρια για να καλύψω αυτά που θέλω.

Κάνω και τατουάζ γιατί πρέπει και να δουλεύουμε, για να καλύψουμε το βασικό μας όνειρο. Επίσης ζωγραφίζω παιδικά δωμάτια και γενικά τοίχους ή τζαμαρίες. Το κάνω βέβαια πιο χαλαρά αυτό, γιατί υπάρχει η προπόνηση που είναι δύσκολη.

Ζω από αυτό που είναι η τρέλα μου. Ξεφεύγω τελείως. Είναι ένας άλλος κόσμος. Έχουμε τον κόσμο της προπόνησης και τον κόσμο της τέχνης».

Ποιο είναι το καλύτερο τατουάζ που σου έχει ζητήσει κάποιος να το χτυπήσεις;

«Μου άρεσε πιο πολύ ένα μικρό αγγελάκι. Βέβαια δεν είχε σκιές και τέτοια, ήταν το κλασικό που κάνουν όλοι, που είναι με φτερά. Αλλά δεν ξέρω μου άρεσε το ότι έκατσε πάρα πολύ ωραία πάνω του. Η αύρα του κολλούσε με αυτό. Γιατί συνδέεται με κάτι και μας ταιριάζει. Κάποια απλά δεν είναι κοντά στην προσωπικότητά μας. Το ότι κάνουν όλοι κάτι λιοντάρια, τίγρεις και θέλουν να βγάλουν έναν δυναμισμό, ενώ δεν το υποστηρίζουν.

Κι εγώ προσπαθώ, κατά προτίμηση, να φτιάξω ένα δικό μου σχέδιο που να σε αντιπροσωπεύει 100%. Όπως και όλα τα σχέδιά που έχω πάνω μου είναι δικά μου. Πολλά τα έχουν χτυπήσει άλλοι αλλά πειραματίζομαι. Πρώτα πειραματίζομαι στον εαυτό μου και μετά στον άλλον, για να είμαστε πιο safe».

Ποιο είναι το αγαπημένο σου πάνω στο σώμα σου;

«Είναι δύο, αυτό με τους Λίλο και Στιτς και αυτό με τον μπαμπά μου στο χέρι μου, το ένα μπροστά και το άλλο πίσω στο μπράτσο. Ουσιαστικά είναι το τότε και το σήμερα. Τότε ένιωθα την ασφάλεια του μπαμπά και ήθελα τον μπαμπά μου, αλλά τώρα ξέρω ότι εγώ προσπαθώ να προστατέψω τους δικούς μου ανθρώπους. Κάπως έτσι».

Πως προέκυψε όλη αυτή η ταύτιση με το Λίλο και Στιτς;

«Υπάρχουν πάρα πολλά στοιχεία της δικής μου ιστορίας που ταυτίζονται. Για παράδειγμα, η Λίλο έχει μία μεγάλη αδελφή, την Άννυ, που προσπαθούσε πάντα να την προστατεύει και να την κάνει χαρούμενη. Όπως έκανε για μένα η μεσαία μου αδελφή, γιατί η μεγάλη έφυγε πιο νωρίς.

Η σύνδεση με τον Στιτς είναι πως εκείνος για όλο τον κόσμο είναι κάτι περίεργο, κάτι που τραβάει πάντα την προσοχή. Δεν ξέρεις αν είναι καλό ή κακό, δεν ξέρεις αν θες να πας ή να φύγεις. Έτσι είμαι κι εγώ για όλο τον κόσμο.

Αλλά για τους δικούς μου ανθρώπους είμαι η Λίλο, που θέλω να σε προστατέψω, να σε φέρω πιο καλά στον κόσμο, να σε συμβουλέψω, να σου πω ότι μπορείς να είσαι ο εαυτός σου, αλλά θα φας αυτή και αυτή την κριτική, να προσέχεις αυτό και αυτό. Δεν το κάνω σε όλους, το κάνω μόνο στους δικούς μου.

Οπότε, για τους δικούς μου είμαι η Λίλο. Για όλο τον υπόλοιπο κόσμο είμαι ο Στιτς. Και τα χρώματα που ταιριάζουν είναι πάντα όλα τα μπλε».

«Δεν χρειάζεται να δίνεις τον εαυτό σου σε όλους»

Σε πειράζει που είσαι ο Στιτς για όλους και δεν βλέπουν τη Λίλο που είσαι πραγματικά;

«Όχι, δεν χρειάζεται να δίνεις τον εαυτό σου σε όλους γιατί δεν θα το εκτιμήσουν όλοι. Και πρέπει να κρατάς τον εαυτό σου 100% για τα δικά σου πρόσωπα. Γιατί από τη στιγμή που δίνεσαι τόσο σε κάποιον, εκείνος μπορεί και να σε πληγώσει χωρίς να το θέλει.

Οπότε όχι, μου αρέσει που είμαι έτσι. Δεν χρειάζεται να δίνεσαι παντού».

Σου έχουν ασκήσει κριτική σχετικά με αυτό; Να σου πει κάποιος πως είναι πολύ παιδικό.

«Πολλές φορές έχω δει σχόλια τέτοια αλλά δεν με έχουν ρωτήσει. Κανένα αρνητικό σχόλιο δεν έχει έρθει face to face, οπότε δεν με πειράζει. Αν και θα ήθελα πολύ να ακούσω: «Αναστασία, αυτό που κάνεις δεν είναι σωστό», αλλά με επιχειρήματα. Όχι να κάτσουν απλά να μιλήσουν άσχημα».

Όλη αυτή η ξαφνική αναγνώριση που ήρθε, πως σου φάνηκε;

«Μου άρεσε, είναι η αλήθεια. Δεν θα κρυφτώ. Ήταν τέλειο, γιατί ήμουν 100% εγώ. Δεν προσπάθησα να δείξω κάτι. Απλά εκεί ένιωσα την ανάγκη να το κάνω, γιατί ήθελα να φύγει τελείως το άγχος μου. Οπότε ήμουν ακόμα πιο δημιουργική.

Εννοείται ότι δεν περίμενα όλο αυτό το κύμα, ότι θα εξελιχθεί έτσι».

Ακόμα δεν ξέρω τα βήματα για ένα σωστό μακιγιάζ, άρχισα να παίζω με τα πινέλα γιατί βαρέθηκα να βάφω τοίχους

Πλέον εσύ συνδυάζεις μέικ απ με εμφάνιση, αξεσουάρ κτλ. Πως ξεκίνησε όλο αυτό; Είναι πλέον η ρουτίνα σου;

«Εγώ από μικρή δεν ήθελα καθόλου να βάφομαι. Τα έβλεπα και έλεγα: «Τώρα γιατί πρέπει να έχουνε τα βήματα μια σειρά;» Ακόμα δεν τα ξέρω. Πρέπει να βάλεις πούδρα, πρέπει να βάλεις το ένα, το άλλο… Όλα αυτά δεν τα ξέρω καθόλου.

Εγώ απλά ό,τι βλέπω το παίρνω και το βάζω όπως θέλω εγώ. Και απλά άρχισα να παίζω με τα πινέλα μου, γιατί είχα βαρεθεί να βάφω τοίχους. Είχα βαρεθεί να βάφω θήκες από κινητά. Το χαρτί το έχω βαρεθεί χρόνια. Έχουμε ξεμείνει από πράγματα να βάψουμε. Και σχέδια με στυλό έκανα πάνω μου, πριν το τατουάζ.

Και μετά απλά λέω: «Άντε, ας δοκιμάσω και κάτι έξω από τα νερά μου». Και πήγε κάπως έτσι. Ξεκίνησα δηλαδή με κάτι στρασάκια, λίγο έντονα eyeliner. Και μετά λέω: «Εντάξει, βαρέθηκα, πάμε στην μπογιά». Και φτάσαμε στο σήμερα.

Τώρα, μέσα στη μέρα μου μπορεί να αλλάξω 6-7 outfits, μόνο και μόνο για να νιώσω καλά. Και εννοείται θα συνδυάσω το outfit με την κάλτσα και το παπούτσι και όλα.

Υπάρχουν φορές που θα ζωγραφίσω την τσάντα μου, γιατί την νιώθω μουντή. Και λέω: «Δεν θέλω να πάω με αυτό το mood στην προπόνηση. Θα τη βάψω, θα γράψω κάτι και θα είμαι ακόμα πιο χαρούμενη».

«Ψάχνω τα μικρά σημεία μέσα στη μέρα για να με κάνουν πιο χαρούμενη»

Ψάχνω αυτά τα μικρά σημεία μέσα στη μέρα για να με κάνουν πιο χαρούμενη. Θέλω πρώτα να κάνω εγώ χαρούμενο τον εαυτό μου και μετά να χρειάζομαι τη συνύπαρξη με κάποιον άλλον, για να μπορέσω να του δώσω όλο το effort που έχω. Να είμαι εγώ καλά και όταν του το δώσω να μην μου λείπει.

Όταν πάω να αγοράσω κάτι, ξέρω ακριβώς πώς το θέλω. Το έχω σχεδιάσει στο κεφάλι μου και βγαίνω έξω να δω αν μπορώ να βρω κάτι γι’ αυτό. Πάρα πολλές φορές έχω πάρει ρούχο και το έχω κόψει, το έχω ράψει για να το κάνω στα μέτρα μου. Πάρα πολλές φορές.

Πιο μικρή λίγο φλέρταρα με τη μόδα και το σχέδιο, αλλά ποτέ δεν ξέρεις. Μετά θα δούμε τι θα πιάσει το χέρι μου, μέχρι που θα βαρεθώ και πού θα φτάσω».

Ποιο είναι το αγαπημένο make-up look που έχεις κάνει μέχρι στιγμής; Έχουμε δει αστεράκια, πεταλουδίτσες, έχουμε δει καρδούλες, φιογκάκια…

«Νομίζω ότι θα πω αυτό που έκανα στο Πανελλήνιο, στο ύψος, που ήταν το λουλούδι. Ένα λουλούδι που έδωσε ο Στιτς στη Λίλο και το έχω και τατουάζ αυτό. Δεν ξέρω, μου βγήκε τόσο φυσικά, τόσο γρήγορα, και το λάτρεψε και ο κόσμος. Το λάτρεψα κι εγώ βέβαια.

Μπορεί αντί για πορτοκαλί να έβαζα μπλε, αλλά ταίριαζε με την εμφάνιση. Οπότε το άφησα πορτοκαλί και κόκκινο. Όλοι απλά γράφανε γι’ αυτό. «Αποκλείεται να έχεις τέτοιο χέρι».Το καλό είναι ότι μπορώ να προσαρμοστώ και σε μικρή επιφάνεια, όπως είναι το πρόσωπο, και σε έναν τεράστιο τοίχο. Ολόκληρο δωμάτιο έχω κλείσει. Και μου αρέσει πάρα πολύ γιατί είναι 100% εγώ».

«Το όνειρο είναι το Ολυμπιακό μετάλλιο και μετά θέλω να ασχοληθώ μόνο με τα τατουάζ»

Πες μου, ποιο είναι το όνειρο;

«Το όνειρο είναι, όπως για κάθε αθλητή, ένα Ολυμπιακό μετάλλιο. Το μόνο που έχω σκεφτεί πέρα από αυτό είναι ότι μετά θέλω να ασχοληθώ μόνο με το τατουάζ. Αν σου πω ότι πέρα από αυτό δεν έχω άλλο όνειρο; Γιατί απλά θέλω να το ζω. Όταν έχεις ένα όνειρο περιμένεις μέχρι να έρθει και χάνεις λίγο τη διαδρομή μέχρι εκεί. Εγώ δεν θέλω να το χάσω αυτό.

Γιατί όταν θα προσπαθείς δέκα και βάλε χρόνια για να το φτάσεις, θα το φτάσεις, θα το ζήσεις εκείνη τη στιγμή, αλλά θα ξεχάσεις όλα αυτά τα δέκα χρόνια. Δεν πρέπει και αυτά να τα ζήσω;

Οπότε, έχω ένα βασικό, το κυνηγάω και ζω παράλληλα στο έπακρο και είμαι εντάξει. Μετά θα μπορώ να κάνω όσα όνειρα θέλω. Ας τελειώσουμε αυτό. Ένα-ένα».

Τρία χρόνια ως τους επόμενους Ολυμπιακούς Αγώνες, δεν είναι και τόσο μακριά πλέον. Ξεκινάμε με πρώτο στόχο την πρόκριση, σωστά;

«Σίγουρα. Θέλω να ελπίζω όχι μόνο με ranking. Θέλω το όριο. Δηλαδή έχω τρία χρόνια για να καλύψω διαφορά περίπου 300 βαθμών. Θέλω να πιστεύω ότι θα πάω με το όριο, για να είμαι κι εγώ πιο άνετη.Γιατί όταν δεν περιμένεις το ranking την τελευταία στιγμή, πηγαίνεις με άλλο αέρα. Και όταν έχεις και όλο το όριο στα χέρια σου λες «ωραία, πάμε τώρα για την υπέρβαση». Οπότε δεν με αγχώνει, είμαι χαρούμενη.

Τρία χρόνια μού ακούγονται καλά στο κεφάλι μου, ώστε να προετοιμαστώ και να καλύψουμε ό,τι πρέπει να καλύψουμε. Και επειδή πλέον υπάρχει ένα καλό πρόγραμμα: διατροφολόγος, ψυχολόγος και εννοείται ο Γιώργος.

Είμαι πάρα πολύ θετική, πάρα πολύ χαρούμενη και ανυπομονώ για όλο αυτό. Κάθε χρόνο ανυπομονώ. Και μετά τον αγώνα γύρισα και είπα ότι ανυπομονώ να ξαναδουλέψω. Έκανα την ξεκούρασή μου αλλά ανυπομονώ να ξαναμπώ σε όλο αυτό».

«Εγώ μεγάλωσα μόνη μου και είναι τεράστια χαρά να βλέπω τον κόσμο να με στηρίζει»

Τι θα ήθελες να πεις σε όσους σε βλέπουν;

«Ένα πολύ μεγάλο «ευχαριστώ» για το πόσο με έχει αγκαλιάσει ο κόσμος. Εγώ μεγάλωσα μόνη μου, οπότε το να βλέπω τον κόσμο να με στηρίζει για την προσπάθεια και χωρίς να με ξέρει, είναι τεράστια χαρά.

Και ακόμα μεγαλύτερη χαρά είναι όταν ένα παιδάκι έρχεται ενθουσιασμένο να σου μιλήσει, να βγάλει φωτογραφία. Γιατί τα παιδιά έχουν την πιο αγνή ψυχή. Σε βλέπουν και λένε «ααα!» και έρχονται κοντά σου. Είναι υπέροχο.
Αυτό που θέλω να πω σε όλους είναι: Αν έχετε ένα όνειρο, κυνηγήστε το όσες δυσκολίες κι αν έρθουν. Οι δυσκολίες είναι εκεί για να σας τεστάρουν. Εκεί που λες «θα το αφήσω», θέλει πάντα λίγο ακόμη υπομονή.

Να έχεις ένα όνειρο δικό σου και να το κυνηγάς 100%. Τότε θα το πετύχεις».

Δείτε ολόκληρη τη συνέντευξη της Αναστασίας Ντραγκομίροβα: