Λίγες μέρες μετά την ιστορική κατάκτηση του χρυσού μεταλλίου από την Εθνική Ομάδα Πόλο Γυναικών στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Σιγκαπούρης, η Μαρία Μυριοκεφαλιτάκη μιλά αποκλειστικά στο Gazzetta Women για όλα όσα έζησε σε μία από τις πιο συγκλονιστικές στιγμές της καριέρας της – αλλά και της σύγχρονης ιστορίας του ελληνικού αθλητισμού.
Η φάση που ξεχώρισε ήταν το buzzer beater στον ημιτελικό, ένα σουτ στα τελευταία δευτερόλεπτα που χάρισε στην Ελλάδα την πρόκριση στον τελικό και αποτέλεσε σημείο αναφοράς του τουρνουά.
Η διεθνής φουνταριστή μιλάει για τη συνολική εμπειρία του Παγκοσμίου Πρωταθλήματος, τη συνεργασία και το κλίμα μέσα στην ομάδα, τη δική της διαδρομή στο πόλο, αλλά και το μήνυμα που θέλει να στείλει σε κάθε νέο παιδί που αγαπά τον αθλητισμό.
«Δεν κατάλαβα ότι τελείωσε, έβλεπα τον κόσμο να πηδάει στην πισίνα»
-Πώς νιώθεις που είσαι Παγκόσμια Πρωταθλήτρια;
«Ακόμα δεν έχουμε συνειδητοποιήσει ότι είμαστε Παγκόσμιες Πρωταθλήτριες. Τώρα που αρχίζουμε λίγο να ηρεμούμε και να καθόμαστε, το επεξεργαζόμαστε σιγά-σιγά. Από την άλλη, είναι ένα συναίσθημα απερίγραπτο και απίστευτο».
-Πώς ένιωσες προσωπικά όταν ακούστηκε το σφύριγμα της λήξης στον τελικό;
«Ενθουσιασμό. Βασικά δεν πίστευα ότι όντως τελείωσε το παιχνίδι, ότι όντως κερδίσαμε και ότι όντως είμαστε Πρωταθλήτριες. Έβλεπα τον κόσμο να πηδάει στην πισίνα, μην μπορώντας να καταλάβω τι συμβαίνει».
-Τι σημαίνει για σένα το χρυσό μετάλλιο σε παγκόσμιο επίπεδο; Πόσο κόπο έκρυβε αυτή η επιτυχία;
«Αυτό το χρυσό μετάλλιο, σίγουρα κρύβει τεράστιο κόπο από πίσω του. Ήταν μια δύσκολη χρονιά, αμέσως μετά την Ολυμπιάδα, με αρκετές αλλαγές στην ομάδα, με αρκετές παίκτριες που ζορίστηκαν σε όλα τα επίπεδα. Παρ’ όλα αυτά, αυτή η επιτυχία σηματοδοτεί την έναρξη ενός νέου Ολυμπιακού κύκλου γεμάτου προσδοκίες. Μας δίνει τεράστιο κίνητρο, ώστε να συνεχίσουμε να προσπαθούμε για επόμενες διοργανώσεις και να διεκδικήσουμε όσο το δυνατόν περισσότερες διακρίσεις μέχρι την επόμενη Ολυμπιάδα».
-Πώς έζησες τη στιγμή που ακούστηκε ο Εθνικός ύμνος;
«Τη στιγμή της απονομής και ενώ ακουγόταν ο Εθνικός Ύμνος, ένιωσα τρομερή συγκίνηση. Βασικά, προσπαθούσα να συνειδητοποιήσω τι έχω κρεμασμένο στο στήθος μου – ένα χρυσό μετάλλιο. Ακουγόταν ο εθνικός ύμνος και το συναίσθημα ήταν πραγματικά πρωτόγνωρο».
-Πόσο απαιτητική ήταν η προετοιμασία για αυτό το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα;
«Η προετοιμασία φέτος ήταν πάρα πολύ απαιτητική, κυρίως λόγω της πολύ αργής ολοκλήρωσης των τελικών του πρωταθλήματος. Είχαμε πολύ περιορισμένο χρόνο προετοιμασίας και παράλληλα έπρεπε να ξεπεράσουμε το κακό τουρνουά που είχαμε κάνει πριν φτάσουμε στο Παγκόσμιο».
-Ποιες δυσκολίες κληθήκατε να ξεπεράσετε ως ομάδα, τόσο εντός όσο και εκτός νερού;
«Αντιμετωπίσαμε αρκετά προβλήματα τραυματισμών και κάναμε πολύ λίγη προπόνηση ως Εθνική ομάδα, εξαιτίας των τελικών. Αυτό μας εμπόδισε να κάνουμε την προετοιμασία που θα θέλαμε και που χρειαζόμασταν για να είμαστε στο καλύτερο δυνατό επίπεδο».
-Πώς έχει χτιστεί αυτός ο «πυρήνας» της Εθνικής;
«Ο πυρήνας αυτής της ομάδας έχει χτιστεί στο ότι η μια παίκτρια είναι διπλα στην αλλη. Έχουμε κάνει ένα τρομερό σύνολο εκτός νερού πρώτα και μετά εντός νερού και σίγουρα αυτό είναι ένας ακρογωνιαίος λίθος».
-Αν έπρεπε να περιγράψεις αυτή την ομάδα με μία λέξη, ποια θα ήταν;
«Εκεί, θα πάρω την απάντηση του προπονητή μας, που είπε ότι είμαστε τρελοκομεία».
«Αυτό το σουτ θα μείνει για πάντα χαραγμένο μέσα μου»
-Ας μιλήσουμε για τη φάση που όλοι θα θυμούνται – το δικό σου buzzer beater που μας έστειλε στον τελικό. Τι περνούσε από το μυαλό σου εκείνα τα τελευταία δευτερόλεπτα;
«Ήταν μια φάση τελευταίας στιγμής, μια κόντρα. Απλά μου ήρθε η μπάλα μπροστά, ξεκίνησα να κολυμπάω, ήθελα να δώσω πάσα δίπλα στην συμπαίκτρια μου, βλέπω τον χρόνο, ότι έχει 4 δευτερόλεπτα, παίρνω την μπάλα, σουτάρω και απλά μπήκε. Πιστεύω ότι ήταν γραφτό να γίνει».
-Πώς ένιωσες όταν η μπάλα βρήκε δίχτυα και κατάλαβες ότι χάρισες στην Ελλάδα την πρόκριση στον τελικό με αυτό το εκπληκτικό σουτ;
«Εκείνη τη στιγμή, δεν είδα καν ότι είχα σουτάρει. Μου πήρε λίγη ώρα να συνειδητοποιήσω ότι η μπάλα είχε όντως καταλήξει στα δίχτυα. Ότι όντως κερδίσαμε αυτό το σουτ. Κι όταν το κατάλαβα, απλά άρχισα να κλαίω».
-Πόση αυτοπεποίθηση και ψυχραιμία χρειάζεται μια αθλήτρια για να πάρει τέτοια απόφαση σε τόσο κρίσιμο σημείο;
«Σίγουρα χρειάζεται αυτοπεποίθηση. Πρέπει να είσαι καλά προετοιμασμένος, να έχεις την αντοχή και το καθαρό μυαλό, ώστε να καταφέρεις να σκοράρεις».
-Ήταν αυτή η πιο έντονη στιγμή της καριέρας σου μέχρι σήμερα;
«Ναι, θεωρώ ότι είναι από μια τις πιο έντονες στιγμές στην καριέρα μου. Αυτό το σουτ, αυτή η στιγμή αυτό το συναίσθημα. Απερίγραπτο, ανεπανάληπτο και βαθιά χαραγμένο για πάντα μέσα μου».
-Πότε και πώς ξεκίνησες το πόλο; Τι ήταν αυτό που σε τράβηξε στο νερό;
«Έκανα κολύμβηση τις ακαδημίες στο Ρέθυμνο και εκεί με είδε η τότε αρχηγός στο πόλο, η οποία και μου πρότεινε να το δοκιμάσω γιατί φαίνομαι καλή. Οπότε πήγα για μια προπόνηση, το δοκίμασα και κόλλησα έκτοτε».
-Ποιοι ήταν οι άνθρωποι που σε στήριξαν στα πρώτα σου βήματα και συνεχίζουν να σε εμπνέουν;
«Σίγουρα οι προπονητές που είχα όλα αυτά τα χρόνια, τόσο στο Ρέθυμνο όσο και στον Ολυμπιακό έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην εξέλιξή μου και συνεχίζουν να με στηρίζουν. Επίσης, αρκετές συμπαίκτριες μου, είχαν τρομερό ρόλο στην πορεία μου ως αθλήτρια».
-Τι ρόλο έχει παίξει ο Ολυμπιακός στην αθλητική και προσωπική σου εξέλιξη;
«Σίγουρα ο ρόλος του Ολυμπιακού στην αθλητική μου καριέρα είναι τεράστιος και με μεγάλο στίγμα, καθώς ο Ολυμπιακός είναι η μόνη ομάδα που έχω παίξει μετά το Ρέθυμνο. Είναι η ομάδα, που ξεκίνησα να παίζω και έχω φτάσει να είμαι πρωταθλήτρια κόσμου με αυτή. Πραγματικά είμαι ευγνώμων που παίζω σε αυτόν τον σύλλογο και για όλα όσα μου έχει δώσει».
-Υπάρχει κάποιος αγώνας, είτε με την Εθνική είτε με τον Ολυμπιακό, που θεωρείς σταθμό στην καριέρα σου;
«Κρατάω πολλές σημαντικές στιγμές με την Εθνική ομάδα, όπως τον αγώνα με την Κίνα. Με τον Ολυμπιακό, ξεχωρίζω την κατάκτηση του Champions League, όπως και τους τελικούς του Final Four στο Παπαστράτιο, με τον κόσμο που φώναζε και ήταν απίστευτοι. Είναι αρκετοί αγώνες και δεν μπορώ εύκολα να ξεχωρίσω κάποιον, αλλά σίγουρα ο τελικός και ο προημιτελικός είναι παιχνίδια που είναι βαθιά χαραγμένα μέσα μου».
«Ο αθλητισμός σου δίνει πράγματα που δεν βρίσκεις πουθενά αλλού»
-Πώς βίωσες τη συμμετοχή σου στους πρώτους σου Ολυμπιακούς Αγώνες;
«Ήταν πραγματικά μια τρομερή εμπειρία. Το να ζεις στο Ολυμπιακό Χωριό μαζί με αθλητές Παγκοσμίου επιπέδου από όλα τα αθλήματα, να γνωρίζεις καινούργιο κόσμο και να βλέπεις από κοντά πώς προπονούνται αθλητές άλλων αγωνισμάτων — είναι απερίγραπτη και ανεπανάληπτη εμπειρία. Προσωπικά γνώρισα αθλητές από άλλα αθλήματα της ελληνικής αποστολής που ήταν εξαιρετικοί άνθρωποι, και θεωρώ πολύ σημαντικό το να έρχονται οι αθλητές σε επαφή με διαφορετικά αθλήματα πέρα από το δικό τους».
-Και τι σημαίνει για μια αθλήτρια να φορά το εθνόσημο στους Ολυμπιακούς Αγώνες;
«Το να φοράς το εθνόσημο στους Ολυμπιακούς Αγώνες είναι κάτι που συνδυάζει περηφάνια, τιμή και μία τρομερή υποχρέωση να ανταπεξέλθεις και να φτάσεις την χώρα μας όσο το δυνατόν ψηλότερα. Είναι ένα τεράστιο συναίσθημα, γεμάτο συγκίνηση, ειδικά για τους αθλητές που παλεύουν πολλά χρόνια να φτάσουν στην Ολυμπιάδα, να εκπροσωπήσουν την χώρα τους και να ανταμειφθούν οι κόποι τους».
Ο προπονητής σας μετά την κατάκτηση του χρυσού στη Σιγκαπούρη, ανέφερε πως «σε μια εβδομάδα θα μας έχουν ξεχάσει», κάτι αντίστοιχο μου ανέφερες και εσύ. Είναι ένα παράπονο ή μια ρεαλιστική παρατήρηση για την αντιμετώπιση του αθλήματος στην Ελλάδα;
«Ναι, είναι η αλήθεια ότι σε μία εβδομάδα θα μας ξεχάσουν. Έτσι λειτουργεί η επικαιρότητα και η δημοσιότητα. Δεν μας απασχολεί τόσο αυτό καθαυτό, όσο το ότι δεν θα έχουν γίνει αυτά που έχουμε ζητήσει, όπως για παράδειγμα οι υποδομές που είναι πάρα πολύ σημαντικό, καθώς αυτή τη στιγμή δεν έχουμε αρκετούς χώρους για να προπονούμαστε».
Τι θα ήθελες να αλλάξει ώστε το γυναικείο πόλο και γενικότερα τα ομαδικά αθλήματα, να έχουν πιο σταθερή θέση στη δημόσια συζήτηση και στα μέσα;
«Πιστεύω ότι πρέπει να προβάλλονται περισσότερο. Προς το παρόν, δίνεται πολύ περισσότερη έμφαση στο ανδρικό πρωτάθλημα, όπως π.χ. στην Α1 ανδρών, ενώ στο γυναικείο με δυσκολία προβάλλονται ακόμα και οι τελικοί, κάτι που είναι άδικο. Αν ξεκινήσει η σωστή και σταθερή προβολή, τότε θα υπάρξει και η ανάλογη αποδοχή, αλλά και το ενδιαφέρον του κοινού θα μεγαλώσει».
-Αν είχες την ευκαιρία να μιλήσεις στη 10χρονη Μαρία που ξεκινούσε το πόλο, τι θα της έλεγες;
«Στην 10χρονή Μαρία απλά θα έλεγα συνέχισε να προσπαθείς, να πιστεύεις στα όνειρα σου και μην σταματήσεις για αυτά τα οποία θέλεις, γιατί οι κόποι σου κάποια στιγμή θα ανταμειφθούν».
-Τι μήνυμα στέλνει αυτή η ομάδα στα νέα κορίτσια που ονειρεύονται μια καριέρα στον αθλητισμό;
«Να ασχοληθούν με τον αθλητισμό. Ο αθλητισμός πλην των διακρίσεων, δίνει τρομερά ερεθίσματα, τόσο σωματικά, όσο και αρετές τις οποίες δεν τις βρίσκεις εύκολα εκτός πρωταθλητισμού. Σίγουρα έχουν να πάρουν πολλά πράγματα και θα ήταν ευχής έργον να αρχίσουν να ασχολούνται περισσότερα κορίτσια με αυτό».