Ανδρίτσου στο GWomen: «Κανείς δεν πίστευε ότι θα προκριθούμε στο Euro 2026 ούτε καν εμείς»
Η Ολυμπία Ανδρίτσου είναι μία από τις πρωταγωνίστριες της εθνικής ομάδας χάντμπολ γυναικών, η οποία θα συμμετάσχει για πρώτη φορά στην ιστορία της στο Euro 2026. Οι περισσότεροι όμως την γνωρίζουν ως «Ολίνα», όπως άλλωστε τη φωνάζουν από μικρή και οι γονείς της, ένα πιο χαριτωμένο όνομα, όπως λέει και η ίδια, ενώ το κανονικό της όνομα το πήρε από τη γιαγιά της, Ολυμπία.
Γεννήθηκε στα Γιαννιτσά, όμως έχει «γυρίσει» αρκετά μέρη της Ελλάδας μέσα από την πορεία της στο χάντμπολ. Η Καστοριά αποτέλεσε την αφετηρία της καριέρας της, στη συνέχεια αγωνίστηκε στην Αθήνα λόγω και των σπουδών της και σήμερα βρίσκεται στη Θεσσαλονίκη, φορώντας τη φανέλα του ΠΑΟΚ.
Με τον «Δικέφαλο» έχει ήδη κατακτήσει το Κύπελλο Ελλάδος στα 100 χρόνια του συλλόγου, ενώ φυσικά θέτει ως στόχο και την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Η Ολίνα έχει δυνατό σουτ και ξεχωρίζει ως σκόρερ, ενώ όπως λέει η ίδια έχει μάθει να αποφεύγει τις σκληρές επαφές, χάρη και στον… αδερφό της. Μεγαλώνοντας έπαιζαν συχνά δυναμικά μεταξύ τους, κάτι που τη βοήθησε να εξελίξει την ικανότητά της να αποφεύγει την πίεση λέει γελώντας και να βρίσκει τρόπο να φτάνει με επιτυχία μέχρι το αντίπαλο τέρμα.
Η Ολίνα Ανδρίτσου μίλησε στο GWOMEN για την πορεία της στον αθλητισμό, τη ζωή της εκτός γηπέδων, τα όνειρά της, αλλά και το… μανιφέστ που έκανε πριν τον τελικό Κυπέλλου Ελλάδας. Επειδή ήταν ένα επίτευγμα που ήθελε πολύ, μία Παρασκευή ζήτησε από το ChatGPT να της δημιουργήσει μια εικόνα όπου η ίδια κρατά το Κύπελλο και το βραβείο της MVP, μια εικόνα που, όπως φαίνεται, έγινε πραγματικότητα την επόμενη κι όλας Δευτέρα.
Ένα άθλημα που τελικά την επέλεξε και όχι το αντίστροφο, και που όμως η ίδια αγάπησε βαθιά στην πορεία. Ευτυχώς και για το ίδιο το χάντμπολ, αφού πλέον μιλάμε για μία από τις πιο διακεκριμένες αθλήτριες του χάντμπολ γυναικών στην Ελλάδα.
Δεν το επέλεξα εγώ το χάντμπολ, αυτό με επέλεξε
Ας την γνωρίσουμε λοιπόν λίγο καλύτερα!
Ολίνα, πώς ξεκίνησες το χάντμπολ και γιατί; «Βασικά, η μαμά μας δεν είχε πού να αφήσει εμένα και τον αδερφό μου, οπότε μας έπαιρνε μαζί στην προπόνηση, καθώς ήταν προπονήτρια στην τοπική ομάδα της Καστοριάς, όπου ζούσαμε τότε. Κάπως έτσι προέκυψε η σχέση μου με το άθλημα· δεν το επέλεξα εγώ, εκείνο με «επέλεξε».
Άρα είσαι από την Καστοριά; «Όχι ακριβώς. Οι γονείς μου είναι εκπαιδευτικοί και είχαν διοριστεί εκεί, οπότε απλώς ζήσαμε εκεί για ένα διάστημα».
Όταν ξεκίνησες το άθλημα, τι ήταν αυτό που σε κράτησε και σε έκανε να το αγαπήσεις; «Νομίζω ότι είμαι από τη φύση μου ανταγωνιστική. Το χάντμπολ είναι ένα πολύ απαιτητικό και ανταγωνιστικό άθλημα, χρειάζεται ταχύτητα, εκρηκτικότητα, αντίληψη, δύναμη, όλα παίζουν ρόλο και φυσικά ψυχική δύναμη. Αυτός ο συνδυασμός είναι που με κράτησε και με κέρδισε».
Να πούμε και στον κόσμο ότι το άθλημα έχει επαφές, “ξύλο”, Παρ’ όλα αυτά έχεις πολύ καλές επιδόσεις, ποια είναι η δική σου προσέγγιση; «Νομίζω ότι σε αυτό με βοήθησε πολύ ο αδερφός μου χαχα. Όταν ήμασταν μικροί παίζαμε αρκετά… δυναμικά μεταξύ μας, οπότε έμαθα να αποφεύγω τις επαφές και να προστατεύομαι. Με τον καιρό το συνηθίζεις, γιατί το άθλημα έχει συνεχή επαφή, και μαθαίνεις να παίζεις μέσα σε αυτό».
Από τα πρώτα βήματα στα Γιαννιτσά μέχρι τον ΠΑΟΚ
Πάμε λίγο στην πορεία σου, σε ποιες ομάδες έχεις παίξει; «Ξεκίνησα από τον Μέγα Αλέξανδρο Γιαννιτσών. Εκεί κατακτήσαμε πολλά πανελλήνια πρωταθλήματα στις μικρές ηλικίες. Μάλιστα, σε ηλικία 15 ετών έπαιζα ταυτόχρονα σε κορασίδες, νεάνιδες και στην πρώτη ομάδα γυναικών, γιατί η ομάδα δεν είχε πολλούς πόρους και βασιζόταν στα παιδιά της ακαδημίας. Αυτό με βοήθησε πολύ, γιατί πήρα εμπειρίες από πολύ νωρίς. Στη συνέχεια έπαιξα σε Άρη Νίκαιας, Αναγέννηση Άρτας και Καματερό. Άλλαξα αρκετές ομάδες, κυρίως λόγω σπουδών στην Αθήνα αλλά και γιατί ήθελα να βρίσκομαι σε περιβάλλοντα που μου ταιριάζουν. Τελικά κατέληξα στον ΠΑΟΚ, όπου βρίσκομαι τα τελευταία χρόνια».
Πώς αντιμετωπίζεται το χάντμπολ στον σύλλογο και γενικότερα; «Ο ΠΑΟΚ αγαπάει το χάντμπολ και έχει μεγάλη ιστορία και τίτλους. Φέτος θέλαμε να πετύχουμε κάτι ακόμα στην Ευρώπη, αλλά δεν πειράζει, του χρόνου. Γενικά, το άθλημα θα μπορούσε να έχει μεγαλύτερη προβολή στην Ελλάδα, ειδικά στο κομμάτι των γυναικών. Στα 100 χρόνια του συλλόγου καταφέραμε να κατακτήσουμε το Κύπελλο Ελλάδας, κάτι πολύ σημαντικό. Τώρα έχουμε μπροστά μας τα play-off και έναν ακόμα στόχο. Για μένα είναι μεγάλη τιμή να αγωνίζομαι σε αυτόν τον σύλλογο. Είναι μια μεγάλη οικογένεια και ο κόσμος δείχνει τη στήριξή του».
Κόντρα σε όλα: η πρόκριση-υπέρβαση και το όνειρο του Euro 2026
Πάμε λίγο στην εθνική ομάδα και την πορεία σας, Euro 2026, πως τα καταφέρατε; «Όταν ξεκίνησε αυτό το ταξίδι, κανείς δεν το πίστευε, ούτε καν εμείς. Δεν είχαμε τις καλύτερες συνθήκες, δεν υπήρχε σωστή προετοιμασία ούτε οι απαραίτητοι πόροι. Σε ένα προπονητικό καμπ, μάλιστα, αντιμετωπίσαμε πολύ δύσκολες συνθήκες... υπήρχαν μέχρι και προβλήματα με έντομα, που προκάλεσαν αλλεργίες σε αρκετές αθλήτριες».
«Ξεκινήσαμε δύσκολα, χάσαμε βαριά από την Ισπανία και οι ελπίδες μας έπεσαν. Όμως στο τέλος πιστέψαμε στους εαυτούς μας. Στον αγώνα που έκρινε την πρόκριση, καταφέραμε να κρατήσουμε τη διαφορά και τελικά να προκριθούμε. Αυτό που καταφέραμε ήταν πραγματικά απίστευτο, γιατί δεν είχαμε τη στήριξη που θα έπρεπε. Παρ’ όλα αυτά, παλέψαμε και τα καταφέραμε».
Για το Euro 2026, ποιοι είναι οι στόχοι σας; «Είναι μια τεράστια πρόκληση για εμάς. Το βασικό συναίσθημα είναι χαρά και ανυπομονησία, ζούμε κάτι μοναδικό. Ο στόχος μας είναι να είμαστε ανταγωνιστικές σε κάθε παιχνίδι, να δείξουμε μαχητικότητα και να αποκτήσουμε εμπειρίες που θα μας βοηθήσουν στο μέλλον. Κάθε παιχνίδι είναι τελικός για εμάς. Θέλουμε να εκπροσωπήσουμε επάξια τη χώρα και να δείξουμε ότι αξίζουμε να είμαστε εκεί. Ανυπομονούμε για τη συνέχεια».
Χαλαρή, αυθόρμητη και ισορροπημένη: η ζωή της Ολίνας πέρα από το χάντμπολ
Ποια είναι η Ολίνα έξω από το χάντμπολ; Τι άνθρωπος είσαι; Είσαι χαλαρός τύπος; Σου αρέσει η ρουτίνα, τα ταξίδια; «Μου αρέσουν όλα γενικά. Βαριέμαι πολύ εύκολα, αλλά ταυτόχρονα μου αρέσει και η ρουτίνα, νιώθω ασφάλεια μέσα σε αυτήν. Παρ’ όλα αυτά είμαι πολύ χαλαρός άνθρωπος. Δηλαδή αν μου πεις «πάμε κάπου», θα σου πω κατευθείαν «πάμε». Μου αρέσει να βγαίνω και να είμαι με καλή παρέα».
Να πούμε ότι δουλεύεις κιόλας. Τι κάνεις; «Δουλεύω σε μια οφθαλμολογική κλινική, στο τμήμα marketing».
Σου αρέσει ή είναι κάτι που κάνεις επειδή πρέπει; «Το κάνω γιατί πρέπει. Δυστυχώς το χάντμπολ, όσο όμορφο κι αν είναι και είναι υπέροχο που μπορώ να κάνω το «χόμπι» μου, δεν φτάνει για να σου προσφέρει οικονομική ασφάλεια. Οπότε δουλεύω κυρίως για τη σταθερότητα και το μέλλον μου. Γιατί κάποια στιγμή τελειώνει ο αθλητισμός και πρέπει να μπεις στην αγορά εργασίας και τότε είναι πολύ πιο δύσκολο αν δεν έχεις ήδη εμπειρία».
Έχεις σπουδάσει; «Ναι, έχω τελειώσει Εφαρμοσμένη Βιολογία, έχω κάνει μεταπτυχιακό στη Βιοτεχνολογία και τώρα ολοκληρώνω ένα ακόμα μεταπτυχιακό στην Ιατρική, στα βλαστοκύτταρα».
Σου αρέσει αυτός ο χώρος; Θα ήθελες να τον ακολουθήσεις; «Πάρα πολύ. Με ενδιαφέρει πολύ και θα ήθελα να ασχοληθώ πιο ενεργά μετά το χάντμπολ».
Πόσα χρόνια παίζεις και για πόσο ακόμα σκέφτεσαι να συνεχίσεις; «Παίζω από 4 χρονών, περίπου 24 χρόνια δηλαδή. Για το πόσο ακόμα θα συνεχίσω να παίζω δεν ξέρω ακριβώς. Σίγουρα θέλω να κάνω οικογένεια και παιδιά. Θα ήθελα, αν γίνεται, να συνεχίσω τον αθλητισμό και μετά, όπως κάνουν πολλές γυναίκες που συνδυάζουν και τα δύο».
Έχεις δεχτεί ποτέ περίεργα σχόλια για το άθλημα; «Φυσικά. Ειδικά επειδή μου αρέσει να προσέχω την εμφάνισή μου, να βάφομαι, να φοράω σκουλαρίκια, κάποιοι λένε «πώς γίνεται να παίζεις ένα τόσο σκληρό άθλημα;» Επίσης, επειδή είμαι πιο μικροκαμωμένη, ακούω και το κλασικό «πώς θα τα βγάλεις πέρα;». Δεν απαντάω ιδιαίτερα. Θα τους πω «ναι παίζω, μια χαρά, γιατί;»… χαχα, δεν θα κάτσω να εξηγώ στον καθένα. Απαντάω μέσα στο γήπεδο. Αν δεν νιώθω καλά εγώ, δεν μπορώ να αποδώσω μέσα στο γήπεδο, το να περιποιούμαι και να βάφομαι μου δίνουν ψυχολογία και αυτοπεποίθηση».
Πώς νιώθεις ότι αντιμετωπίζουν τη γυναίκα στον αθλητισμό; «Πολλές φορές νιώθω ότι δεν μας αντιμετωπίζουν ως αθλήτριες που καταβάλλουμε την ίδια προσπάθεια με έναν άντρα αθλητή ή δεν αναγνωρίζουν τις θυσίες που κάνουμε, οι οποίες πολλές φορές είναι και περισσότερες. Είναι κρίμα, δυστυχώς έτσι είναι η κατάσταση».
Εσύ πώς αντιλαμβάνεσαι τη γυναίκα αθλήτρια; «Θαυμάζω όλες τις γυναίκες, κυρίως τις γυναίκες στον αθλητισμό και ειδικά τις μητέρες που επιστρέφουν και συνεχίζουν. Είναι κάτι πραγματικά πολύ δύσκολο. Η κάθε μία έχει τη δική της ιστορία. Μεγαλώνοντας και βλέποντας διάφορα πράγματα, καταλαβαίνω πόσο δύσκολο είναι να βρίσκεσαι στον αθλητισμό, πόσο μάλλον για εμάς τις γυναίκες».
Πώς συνδυάζεις τη θηλυκότητα με ένα τόσο σκληρό άθλημα; «Θα σου πω ένα story time. Το αγόρι μου, όταν γνωριστήκαμε και με έβλεπε να ετοιμάζομαι για τον αγώνα… εγω βάφομαι κανονικά, κάνω μακιγιάζ, ρουζ, μάσκαρα, ψεύτικες βλεφαρίδες, τα πάντα. Με κοιτάει και μου λέει: «Πού πας; Για αγώνα δεν πας;» Του λέω: «Ναι! Αλλά αν δεν νιώθω καλά εγώ, αν δεν έχω καλή ψυχολογία, πώς θα έχω αυτοπεποίθηση μέσα στο γήπεδο; Εγώ λειτουργώ έτσι». Μου δίνει ψυχολογία. Αν νιώθω καλά με τον εαυτό μου, αποδίδω καλύτερα και μου αρέσει κιόλας. Έχω βρει προϊόντα που αντέχουν στον ιδρώτα χαχα, οπότε γίνεται… και αν χρειαστεί, το ανανεώνω!»
Ποια είναι η διαφορά της Ολίνας μέσα στο γήπεδο και έξω από αυτό; «Το μόνο κοινό είναι η ανταγωνιστικότητα. Κατά τα άλλα, είναι δύο διαφορετικοί κόσμοι».
Αν έπρεπε να περιγράψεις τον εαυτό σου με τρεις λέξεις; «Ανταγωνιστική, τελειομανής με την καλή έννοια και θετική. Πιστεύω πολύ στη δύναμη της σκέψης και στο να οραματίζεσαι πράγματα. Πριν τον τελικό Κυπέλλου ήμουν στη δουλειά και, επειδή ήθελα πάρα πολύ αυτό το Κύπελλο, είχα ζητήσει από το ChatGPT να μου φτιάξει μια εικόνα με εμένα να κρατάω το τρόπαιο και να είμαι MVP. Και τελικά έγινε πραγματικότητα. Το ζήτησα Παρασκευή και τη Δευτέρα το ζούσα! Οπότε πιστεύω ότι όταν θέλεις κάτι πολύ και το πιστεύεις, μπορείς να το καταφέρεις».
Πώς φαντάζεσαι τον εαυτό σου στο μέλλον; «Χαρούμενο. Με ό,τι κι αν φέρει η ζωή».
Ακολούθησε το GWomen στο instagram
Στείλε μας νέα, ιδέες, προτάσεις, απορίες για τον γυναικείο αθλητισμό στο [email protected]