Η Αθανασία Μωραΐτου στο GWomen: Η Εθνική, η Ουνιόν και η Μαρί-Λουίζ Ετά
Η Αθανασία Μωραΐτου έχει μάθει να ανοίγει δρόμους. Εύκολο να το καταλάβει κανείς από τα πρώτα της ποδοσφαιρικά βήματα στη Γερμανία.
Από τότε που ήταν το κορίτσι, το οποίο έπρεπε να αποδείξει πως μπορεί να σταθεί ανάμεσα στα αγόρια, μέχρι την παρουσία της στην Εθνική Ελλάδας και το επόμενο κεφάλαιο της καριέρας της πλέον στη Λουκέρνη, η 29χρονη διεθνής έχει γράψει τη δική της ιστορία.
Η Μωραΐτου, που έχει φορέσει 71 φορές τη φανέλα της Εθνικής Γυναικών, μιλά στο GWomen για όλα όσα έζησε μέχρι σήμερα, αλλά και για όσα ονειρεύεται να πετύχει στο μέλλον. Μετά από μια πολυετή παρουσία στο γερμανικό ποδόσφαιρο, όπου αγωνίστηκε μεταξύ άλλων στη Σιντελφίγκεν, την Κλόπενμπουργκ, τη Μέπεν και την Ουνιόν Βερολίνου, αλλά και από το πέρασμά της από το κολεγιακό πρωτάθλημα των ΗΠΑ με το Πανεπιστήμιο της Νότιας Αλαμπάμα, η Ελληνίδα μεσοεπιθετικός ετοιμάζεται για μια νέα πρόκληση στην Ελβετία και τη Λουκέρνη.
Στη συζήτησή μας, η Αθανασία γυρίζει πίσω στον χρόνο και θυμάται τα πρώτα της βήματα στη Γερμανία, όταν δεν υπήρχαν ακαδημίες γυναικών στην περιοχή της και εκείνη αγωνιζόταν μαζί με αγόρια, ακούγοντας πως «είσαι κορίτσι, δεν μπορείς να παίζεις μπάλα με τα αγόρια». Μια δυσκολία που τελικά μετατράπηκε σε κίνητρο, με την ίδια να γίνεται το πρώτο κορίτσι στην ακαδημία της και να ανοίγει, όπως λέει, τον δρόμο και για άλλα κορίτσια.
Μιλά ακόμη για την ιδιαίτερη εμπειρία της στην Ουνιόν Βερολίνου, την άνοδο που πανηγύρισε μαζί με την Ελένη Μάρκου, τη στήριξη του κόσμου και την απόφαση του συλλόγου να εμπιστευτεί τη Μαρί-Λουίζ Ετά, δίνοντάς της την ευκαιρία να αναλάβει την ανδρική ομάδα. Φυσικά, από τη συζήτηση δεν θα μπορούσε να λείπει η Εθνική Ελλάδας. Η διεθνής άσος μιλά για την αλλαγή που βλέπει στη «Γαλανόλευκη», το κλίμα στα αποδυτήρια, τη νέα γενιά που έρχεται και το μεγάλο της όνειρο, να δει την Ελλάδα να αγωνίζεται σε ένα EURO ή ένα Παγκόσμιο Κύπελλο.
PHOTO DESIGN: CHRISTOS ZOIDIS
Αθανασία, πώς είναι να μεγαλώνεις σε μια ξένη χώρα; Στη Γερμανία πώς έβλεπαν το ποδόσφαιρο γυναικών όταν εσύ ξεκίνησες να παίζεις;
«Οι γονείς μου είναι Έλληνες. Θυμάμαι να μας βάζουν από μικρά παιδιά να μιλάμε ελληνικά και να ακούμε και ελληνική μουσική. Γενικά, έχω μεγαλώσει πιο... ελληνικά από πολλούς. Όσον αφορά το δεύτερο σκέλος, ήταν αρκετά διαφορετικά σε σχέση με σήμερα. Στην περιοχή μου, κοντά στη Στουτγάρδη, δεν υπήρχαν ακαδημίες γυναικών. Εγώ ξεκίνησα να παίζω παρέα με αγοράκια. Μέχρι και εκεί μου είχαν βάλει αρκετά εμπόδια...»
Δηλαδή;
«Μου έλεγαν συνέχεια: "Είσαι κορίτσι, δεν μπορείς να παίζεις μπάλα με τα αγόρια"».
Ήσουν το πρώτο κορίτσι που έπαιζε στην ακαδημία τότε;
«Ναι, ήμουν η πρώτη και έπρεπε να τους δείξω ότι μπορώ να τα καταφέρω. Έτσι θεωρώ πως άνοιξα τον δρόμο και για άλλα κορίτσια. Μετά από εμένα ήρθαν και άλλα κορίτσια και είμαι πολύ χαρούμενη γι' αυτό!»
Μιλάς για αυτό το γεγονός και δεν μπορώ να μη σε ρωτήσω: με τι πρότυπα μεγάλωσες εσύ; Είχες παραστάσεις από γυναίκες να παίζουν;
«Εγώ, όσο μεγάλωνα, είχα άνδρες ως πρότυπα. Επειδή έπαιζα αριστερό μπακ, πρότυπό μου ήταν ο Φίλιπ Λαμ. Από γυναίκες, ήταν η Κιμ Κούλιγκ».
Δεν υπήρχαν, όμως, όσες υπάρχουν σήμερα. Μια βασική διαφορά, για παράδειγμα, του τότε με το σήμερα είναι τα πρότυπα που υπάρχουν...
«Όχι, δεν υπήρχαν... Πλέον βλέπεις κορίτσια που παίζουν, για παράδειγμα, στη Μπαρτσελόνα και είναι πραγματικά πρότυπα. Και σαν προϊόν έχει ανέβει πολύ».
Θεωρείς ότι προβάλλεται όσο θα έπρεπε;
«Πιστεύω ότι θα μπορούσε να προβάλλεται περισσότερο. Όσο ήμουν στην Ουνιόν, ο κόσμος μάς στήριζε πάρα πολύ. Ωστόσο, είδα και άλλες ομάδες στη Γερμανία που δεν είχαν όσο κόσμο θα έπρεπε...»
Πριν από δύο σεζόν πανηγύρισες μια άνοδο παρέα με την Ελένη Μάρκου. Θα ήθελα πολύ να μοιραστείς τα συναισθήματά σου, αλλά και τι θυμάσαι πιο έντονα.
«Ήταν μια πολύ ξεχωριστή χρονιά. Είχαμε ανέβει κατευθείαν από τη Β' κατηγορία. Εγώ είχα παίξει σε όλα τα παιχνίδια, στην ομάδα υπήρχε εξαιρετικό κλίμα και όλες απολαμβάναμε το ποδόσφαιρο. Επίσης, ήταν πάρα πολύ σημαντικό το γεγονός ότι είχαμε τη στήριξη του κόσμου. Είχε αγκαλιάσει την προσπάθειά μας. Σκεφτείτε ότι, κατά μέσο όρο, στο γήπεδο είχαμε 5 με 6 χιλιάδες κόσμο. Ενώ, ακόμη, ήταν πολύ σημαντικό ότι παίζαμε στο ιστορικό γήπεδο. Πραγματικά, ήταν μια πανέμορφη σεζόν και μαζί με την Ελένη το απολαύσαμε πολύ».
Η Ουνιόν πρωτοτύπησε και έγινε η πρώτη ομάδα από τα μεγάλα πρωταθλήματα που έδωσε τα ηνία σε μια γυναίκα προπονήτρια. Ο λόγος για τη Μαρί-Λουίζ Ετά. Εσύ, ως παίκτρια, πώς βλέπεις το γεγονός ότι μια γυναίκα κάθισε στον πάγκο της ομάδας σε μία κρίσιμη καμπή της σεζόν;
«Την είχα ως προπονήτρια στη Β' κατηγορία. Ήταν βοηθός τότε και μου άρεσε πάρα πολύ ο τρόπος που προπονούσε και ο τρόπος που σκεφτόταν. Πιστεύω ότι μέσα και από αυτή την εμπειρία έδειξε ότι μπορεί να κάνει πράγματα. Γενικά, η Ουνιόν είναι μια ομάδα που προωθεί αρκετά τις γυναίκες. Αυτό φαίνεται και από το γεγονός ότι εμείς παίζουμε στο ίδιο γήπεδο με τους άνδρες. Ο πρόεδρος της ομάδας, τη σεζόν αυτή, της είπε να αναλάβει την ανδρική ομάδα. Θεωρώ ότι έδειξε πολύ καλά στοιχεία με την ομάδα. Ας μην ξεχνάμε και πόσο σημαντικό είναι, ως γυναίκα, να σταθείς σε αυτό το επίπεδο και να δέσεις την ομάδα. Μέσα από τα αποτελέσματα έδειξε ότι, ξέρετε κάτι; Και εμείς οι γυναίκες είμαστε καλές προπονήτριες. Μόνο έτσι μπορείς να αφήσεις το στίγμα σου».
Τι άνθρωπος είναι;
«Είναι πραγματικά πολύ συμπαθής άνθρωπος, έχει αρκετό χιούμορ και είναι πολύ χαμογελαστή».
Υπάρχει κάτι που σου έχει δώσει ως συμβουλή και το θυμάσαι;
«Πάντα μου έλεγε να προσπαθώ κάθε μέρα και περισσότερο και να προσέχω τον εαυτό μου».
Εσύ σκέφτεσαι την προπονητική όταν αποφασίσεις να κρεμάσεις τα παπούτσια σου;
«Έχω πάρει το UEFA B και πλέον κάνω και για το mental coaching, που είναι πάρα πολύ σημαντικό. Όλα ξεκινάνε από το μυαλό, γι' αυτό επέλεξα να το κάνω. Πιστεύω ότι κάποια στιγμή θα μπορούσα να δουλέψω ως προπονήτρια».
Θα ήθελες να είσαι σε ανδρική ή σε γυναικεία ομάδα ή είναι κάτι στο οποίο δεν υπάρχει διαχωρισμός;
«Προσωπικά, δεν έχω κανένα θέμα με το πού θα βρεθώ. Θεωρώ ότι θα μου ταίριαζε πάρα πολύ να δουλέψω με άνδρες, γιατί όταν ήμουν μικρότερη είχα προπονήσει αγόρια. Επειδή είμαι αρκετά δυναμική γυναίκα, θα μου ταίριαζε, πιστεύω».
Έχεις περάσει από διάφορους σταθμούς στην καριέρα σου. Θα ήθελα να σταθώ στο πέρασμά σου από την Αμερική και την Αλαμπάμα. Πώς ήταν η εμπειρία σου; Θεωρείς ότι ίσως εκεί είναι καλύτερο το επίπεδο;
«Τότε εγώ έπαιζα κολεγιακό ποδόσφαιρο και μέχρι εκεί ήταν, αλήθεια, πολύ επαγγελματικό. Πιστεύω ότι συγκρίνεται και με τα κορυφαία ευρωπαϊκά πρωταθλήματα γυναικών».
Τι σπούδασες;
«Στη Γερμανία είχα τελειώσει Sport Management και μετά πήγα και έκανα MBA στη Διοίκηση Επιχειρήσεων. Ήθελα να ασχοληθώ και με κάτι λίγο πιο γενικό».
Ποιο θεωρείς ότι είναι το μεγαλύτερο κατόρθωμα στην καριέρα σου;
«Το ότι βρίσκομαι στην Εθνική Ελλάδας είναι πολύ σημαντικό για εμένα και έχουμε καταφέρει αρκετά πράγματα. Αλλά και η εμπειρία μου στην Αμερική ήταν πολύ σημαντική. Όλα για εμένα είναι αρκετά σημαντικά».
Αν δεν κάνω λάθος, στην Ελλάδα δεν έχεις παίξει ποτέ. Είναι κάτι που σκέφτεσαι;
«Ναι, το σκέφτομαι αρκετά, γιατί όσο περνάνε τα χρόνια το πρωτάθλημα γυναικών ανεβαίνει στην Ελλάδα».
Το παρακολουθείς;
«Ναι, εννοείται! Έχω πολλές φίλες που παίζουν στην Ελλάδα. Εκπροσωπώ και την Ελλάδα και θεωρώ σημαντικό να γνωρίζω τι συμβαίνει. Χαίρομαι πολύ που πηγαίνει καλύτερα».
«Θέλω πολύ να πάω σε EURO ή Παγκόσμιο» – Η Εθνική, τα όνειρα και όσα πρέπει να αλλάξουν
Δεν μπορώ να μην σε ρωτήσω για την Εθνική. Βλέπουμε ότι από τότε που ανέλαβε τα ηνία της ομάδας, η «Γαλανόλευκη» αναγεννήθηκε. Εσύ, σαν Αθανασία, πώς το βλέπεις και πώς βλέπεις την επόμενη μέρα της Εθνικής; Ποιοι είναι οι στόχοι σου;
«Χαίρομαι πολύ για ό,τι συμβαίνει στην ομάδα. Πλέον δεν είμαι μικρή στην ομάδα και με βλέπουν κάποια από τα κορίτσια σαν πρότυπο. Με ρωτάνε συνέχεια για κάποια tips, να τις στηρίζω και να είμαι εκεί για εκείνες. Σαν Εθνική εξελισσόμαστε συνέχεια».
Πώς είναι το κλίμα στα αποδυτήρια;
«Είναι πολύ καλό. Είμαστε μια οικογένεια και μοιραζόμαστε τα πάντα. Η μία είναι κοντά στην άλλη. Όλα από εκεί ξεκινάνε, από το κλίμα σε κάθε ομάδα».
Έχεις περάσει από τόσους σταθμούς στην καριέρα σου. Τι συμβουλές δίνεις σε νέα κορίτσια που θέλουν να παίξουν ποδόσφαιρο;
«Να πιστεύουν στα όνειρά τους, να παλεύουν και να εκπροσωπούν τον εαυτό τους όσο καλύτερα γίνεται και να προπονούνται, γιατί μόνο με το ταλέντο δεν πας πουθενά. Πάντα πρέπει να γίνεσαι καλύτερη από την προηγούμενη μέρα»
Θεωρείς ότι θα έρθει κάποια πρόκριση για την Εθνική;
«Εννοείται ότι το εύχομαι, γιατί θέλω πολύ να πάω σε EURO ή Παγκόσμιο. Είναι το όνειρο όλων μας. Έρχονται συνεχώς νέα ταλέντα και έχουμε και πιο ώριμες παίκτριες στον κορμό μας».
Το δίλημμα να διαλέξεις Ελλάδα ή Γερμανία ήταν δύσκολο;
«Είχα παίξει στην Κ15 και Κ16 της Γερμανίας και όταν ήρθε η πρόταση από την Ελλάδα, δεν το σκέφτηκα ούτε δεύτερη στιγμή. Είμαι Ελληνίδα και ήταν κάτι παραπάνω για εμένα να εκπροσωπήσω τη χώρα μου. Εννοείται ότι έχω στην καρδιά μου τη Γερμανία, γιατί μου έχει δώσει τα πάντα, αλλά δεν παύει η καρδιά μου να είναι ελληνική»
Εσύ τι θα πρότεινες, αν σε ένα υποθετικό σενάριο μπορούσες να αλλάξεις κάτι;
«Σίγουρα τις εγκαταστάσεις. Κάποια κορίτσια παίζουν σε πλαστικά γήπεδα. Οι τραυματισμοί είναι αρκετά υψηλοί και πρέπει να υπάρχουν καλύτεροι όροι. Πέρα από αυτό, να υπάρχει περισσότερη διαφήμιση, ώστε να έρχεται περισσότερος κόσμος στα γήπεδα. Μετά, να γίνει το ποδόσφαιρο πιο επαγγελματικό.»
Ακολούθησε το GWomen στο instagram
Στείλε μας νέα, ιδέες, προτάσεις, απορίες για τον γυναικείο αθλητισμό στο [email protected]