Μαριέλα Νησωτάκη στο GWomen: «Ο Τζόλης είναι έτοιμος για το επόμενο βήμα, πρότυπο για τα νέα παιδιά ο Γιαννούλης»
Υπάρχουν άνθρωποι στο ποδόσφαιρο που δεν τους βλέπεις, αλλά τους βρίσκεις πίσω από κάθε σωστή απόφαση. Πίσω από κάθε παίκτη που «ανακαλύφθηκε νωρίς», πίσω από κάθε μεταγραφή που μοιάζει αθόρυβη αλλά αποδεικνύεται καθοριστική. Η Μαριέλα Νησωτάκη είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους.
Μεγαλώνοντας απολάμβανε περισσότερο να παίζει μπασκετ, όμως ασχολήθηκε επαγγελματικά με το ποδόσφαιρο. Με πλώρη να κάνει τα όνειρα της πραγματικότητα έφυγε από την Ελλάδα και σύντομα βρέθηκε στα σαλόνια του κορυφαίου πρωταθλήματος του κόσμου, την Premier League.
Το πρώτο βήμα έγινε στη Σούονσι, έπειτα γύρισε στην Ελλάδα για λογαριασμό του Ατρομήτου. Όμως η επιθυμία της ήταν να γυρίσει πίσω, να βρει μια νέα πρόκληση. Έτσι και έγινε τελικά. Δεν άργησε να επιστρέψει στην Αγγλία για τη Νόριτς, όπου και έμεινε 8 χρόνια. Εκεί υποδέχθηκε μέσα έξι μήνες τόσο τον Δημήτρη Γιαννούλη όσο και τον Χρήστο Τζόλη, με τον δεύτερο να μετατρέπεται στην ακριβότερη μεταγραφή στα χρονικά του συλλόγου.
Αναμνήσεις, γεγονότα και ιστορίες ξεδιπλώνεται μέσα από αυτά που είπε στο GWomen, αποδεικνύοντας τις δυσκολίες σε έναν χώρο που δεν της χαρίστηκε τίποτα και παρότι οι ευκαιρίες ήταν περιορισμένες, εκείνη τις άρπαξε από τα... μαλλιά.
«Θυμάμαι έπαιρνα τους γονείς μου και έλεγα ότι θέλω να γυρίσω πίσω»
Πόσο δύσκολο είναι για ένα κορίτσι να μπει σε αυτόν τον χώρο; Ποια ήταν η δική
σου αφετηρία;
«Η αφετηρία μου ξεκινάει από πολύ μικρή, από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ήμουν μέσα στον αθλητισμό. Μου άρεσε πάρα πολύ το να ασχολούμαι ενεργά.
Έτσι όταν βλέπεις ότι έχεις και μια κλίση, έχεις ακόμα μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Ήταν ο τρόπος έκφρασής μου από μικρή, δοκίμασα πάρα πολλά αθλήματα. Πριν
καταλήξω στο ποδόσφαιρο και στο μπάσκετ. Βέβαια στη συνέχεια περισσότερο στο μπάσκετ, έπαιξα περισσότερο. Από τότε που ήμουν μικρή λοιπόν, όταν με ρωτούσαν τι θέλω να κάνω, έλεγα στην αρχή Τζόρνταν! Μετά όταν κατάλαβα ότι δεν γίνεται και μεγάλωσα, έλεγα ότι θέλω να ασχοληθώ κάτι που να είχε σχέση με τον αθλητισμό. Έβλεπα τα πάντα από μικρή, ενημερωνόμουν για τα πάντα, για όλα τα αθλήματα. Όταν ήρθε η ώρα για να επιλέξω σχολή, πήγα στα ΤΕΦΑΑ και την τελείωσα με ειδικότητα στο ποδόσφαιρο. Ταυτόχρονα ήμουν προπονήτρια και ποδοσφαίρου και μπάσκετ, δούλεψα μάλιστα και σε ένα σχολείο για ένα διάστημα. Όμως πάντα ήθελα να πάω στο εξωτερικό, όχι μόνο για να κάνω μεταπτυχιακό αλλά και για να ζήσω. Ειδικότερα στην Αγγλία, που το ποδόσφαιρο μου άρεσε περισσότερο. Τότε θυμάμαι έλεγα θα κάνω μεταπτυχιακό στο sports management, στη δημοσιογραφία ή κάτι αντίστοιχο με scouting. Επειδή εμένα μου άρεσε πάρα πολύ να είμαι μέλος μιας ομάδας, έλεγα πως πάντα θα ήθελα να κάνω κάτι που θα με κάνει μέλος της».
Δεδομένου ότι έπαιξες και ασχολήθηκες και με το μπάσκετ, τι ήταν αυτό που σε έκανε να ασχοληθείς εν τέλει με το ποδόσφαιρο;
«Νομίζω ότι θα έπαιζα και ποδόσφαιρο, αλλά το μπάσκετ είναι περισσότερο στη χώρα μας. Η ομάδα που ήταν κοντά μου ήταν ομάδα μπάσκετ. Έπαιξα βέβαια και
μπάλα! Νομίζω ήταν συγκυρία ότι έπαιξα μπάσκετ, γιατί και τα δύο τα παρακολουθούσα με το ίδιο ενδιαφέρον».
Τι θέση έπαιζες στο ποδόσφαιρο;
«Αριστερό εξτρέμ».
Στην Αγγλία πήγες στο Κάρντιφ για να κάνεις το μεταπτυχιακό σου. Πόσο δύσκολο ήταν να φύγεις για να πας να κυνηγήσεις κάτι που δεν ήξερες αν θα είχε την αποδοχή που έψαχνες; Ειδικά γιατί τα χρόνια που πήγες εκεί, δεν ήταν δεδομένο ότι η γυναίκα θα έχει θέση σε έναν σύλλογο.
«Μεγάλωσα σε ένα υποστηρικτικό περιβάλλον, οπότε δεν είχα από τον περίγυρό μου ''φωνές'' που ίσως να με τραβήξουν πίσω. Πήγα με έναν ενθουσιασμό! Δεν θα πω όμως ότι ήταν εύκολα τα πράγματα εκεί. Οι πρώτοι δύο μήνες ήταν δύσκολοι. Ο καιρός, το φαγητό, ακόμα και η σχολή με δυσκόλεψαν. Θυμάμαι έπαιρνα τους γονείς μου και έλεγα ότι θέλω να γυρίσω πίσω».
Σκεφτόσουν να τα παρατήσεις;
«Νομίζω όχι, απλά λίγο γκρίνιαζα! Μετά από λίγο που συνειδητοποίησα ότι αυτά για τα οποία γκρίνιαζα… δεν ήταν ότι είναι χειρότερα, απλά ήταν διαφορετικά. Τότε ξεκίνησα να το απολαμβάνω. Έτυχα και σε μια καλή συγκυρία γιατί γνώρισα κάποιον από τη Σουόνσι, ο οποίος με βρήκε μέσω LinkedIn. Γιατί εγώ έκανα μεταπτυχιακό στην ανάλυση, βέβαια εμένα πάντα στόχος ήταν το scouting. Έτυχε λοιπόν με την ομάδα που δούλεψα ένα χρόνο… Μετά γύρισα στην Ελλάδα και στον Ατρόμητο, που είναι ένας πολύ υγιής σύλλογος. Αλλά με έτρωγε να γυρίσω στην Αγγλία».
Θα έλεγε κανείς ότι ξεκίνησες κατευθείαν από τα βαθιά. Η Σουόνσι ήταν τότε στην Premier League. Πώς ήταν για ένα κορίτσι 24 ετών να μπαίνει σε έναν τόσο ανδροκρατούμενο χώρο στο κορυφαίο πρωτάθλημα του κόσμου; Όταν έφυγες από την Ελλάδα το φανταζόσουν όλο αυτό;
«Όχι, δεν είχα σκεφτεί τη συνέχεια. Στην αρχή όταν μπαίνεις στον χώρο δεν το καταλαβαίνεις, προσπαθείς να πάρεις ό,τι περισσότερο μπορείς».
Τι θυμάσαι πιο έντονα από τις πρώτες μέρες;
«Θυμάμαι ότι συνάντησα τον Γκάρι Μονκ… Όταν τον συνάντησα πρώτη φορά μου είπε συγχαρητήρια. Ακόμη θυμάμαι χαρακτηριστικά να μου λέει ότι δεν θα ξαναδώ ποδόσφαιρο όπως έβλεπα παλιά. Μετά από καιρό συνειδητοποίησα ότι είχε δίκιο. Πλέον δεν το βλέπω όπως παλιά, σαν οπαδός δηλαδή. Το βλέπω από άλλη οπτική σε σχέση με παλιά».
Μιας και είπες Γκάρι Μονκ, θεωρείς ότι η προσπάθειά του υποτιμήθηκε;
«Δεν ξέρω αν υποτιμήθηκε. Γιατί μακροπρόθεσμα φάνηκε ότι δεν έμεινε ως προπονητής. Ήταν όμως ένας από τους legends της ομάδας, πήγε καλά, απλώς
για το επόμενο στάδιο δεν θεώρησαν ότι είναι ο κατάλληλος».
«Ήταν σημαντικό στη Νόριτς ότι υπήρχε επαγγελματική ανέλιξη, αλλά ήθελα ένα νέο challenge»
Συνεργάζεσαι με άτομα που έκαναν το όνειρό τους πραγματικότητα και το έκανες και εσύ. Η μικρή Μαριέλα όταν έφυγε από την Ελλάδα, φανταζόταν
ποτέ ότι η Premier League θα κάνει αφιερώματα για εκείνη;
«Χαίρομαι πολύ γιατί σαν άτομο θεωρώ ότι αν καταφέρω να εμπνεύσω κάποιον είναι κατόρθωμα. Όταν μου στέλνουν μηνύματα τόσο από την Ελλάδα ή από το εξωτερικό ότι π.χ. θέλουμε να κάνουμε και εμείς αυτή τη δουλειά ή μεταπτυχιακό, το χαίρομαι! Εγώ επειδή το ζω καθημερινά δεν το βλέπω ως κατόρθωμα. Είμαι και σε έναν χώρο που έχουν κάνει το όνειρό τους πραγματικότητα, που είναι πολύ ωραίο. Από την άλλη είναι και δύσκολο γιατί κάνει τον χώρο πολύ ανταγωνιστικό. Επίσης, αν έχεις στόχους και θέλεις να εξελίσσεσαι, αλλάζεις ρόλους και ανεβαίνεις, δεν έχεις τον χρόνο να σκεφτείς τι έχεις καταφέρει».
Σου στέλνουν πολλές κοπέλες μήνυμα;
«Ναι, και από το εξωτερικό αρκετές. Θέλω να ελπίζω ότι θα μπούμε περισσότερες στον χώρο, υπάρχουν βέβαια ειδικά στην Αγγλία».
Έχουν γίνει βήματα σε αυτό το κομμάτι από τότε που ξεκίνησες σε σχέση με σήμερα;
«Εγώ είμαι και σε έναν χώρο που προωθείται. Ακόμη βέβαια είναι το διαφορετικό, πρέπει να γίνουν βήματα. Βέβαια στον δικό μου τρόπο σκέψης δεν υπάρχει το ότι μπορεί να χάσω μια δουλειά επειδή είμαι γυναίκα. Που μπορεί και να ισχύει σε κάποιες περιπτώσεις. Εγώ κοιτάω το πώς μπορώ να βελτιωθώ εγώ για να
συναγωνιστώ τους υπόλοιπους».
Θα σε πάω λίγο πίσω. Μίλησες πριν για την εμπειρία σου στον Ατρόμητο. Επιστρέφοντας στην Ελλάδα, ήταν ένα σοκ να προσαρμοστείς στο ελληνικό
πρωτάθλημα; Δεδομένου ότι είχες δουλέψει μόνο στην Premier League.
«Ναι, ήταν, όχι βέβαια λόγω της ομάδας. Τότε κατάλαβα ότι ήθελα να πάω να δουλέψω στο εξωτερικό. Πίστευα ότι θα μάθω περισσότερα…»
Ας περάσουμε στο μεγαλύτερο κεφάλαιο της καριέρας σου. Πώς προέκυψε η πρόταση από τη Νόριτς;
«Η αλήθεια είναι ότι πριν υπογράψω στον Ατρόμητο είχα κάνει μια αίτηση για μια θέση. Τότε δεν μου είχαν απαντήσει και πήγα στον Ατρόμητο».
Είναι μια επιλογή που μετανιώνεις;
«Όχι, δεν το μετανιώνω. Είναι μια εμπειρία που δεν έχω ξαναζήσει! Πέρασα ωραία στον Ατρόμητο και θα καθόμουν και άλλο. Έτυχε απλώς να έρθει η ευκαιρία με τη Νόριτς. Θυμάμαι ακόμη ότι όταν υπέγραψα στον Ατρόμητο με πήραν τηλέφωνο από τη Σουόνσι. Μου είπαν ότι κάποιος από τη Νόριτς τους τηλεφώνησε για να ρωτήσει για εμένα. Πήρε καιρό για να γίνει… έκανα κάποιες συνεντεύξεις και μετά το ανακοίνωσα. Βέβαια δεν ήταν μια εύκολη απόφαση να φύγω ξανά. Όμως ήταν μια μεγάλη ευκαιρία για να κάνω αυτό που ακριβώς ήθελα, δηλαδή scouting. Έτσι λοιπόν ξεκίνησα στη Νόριτς και έμεινα οκτώ χρόνια, με διαφορετικούς ρόλους».
Στη Σουόνσι τι έκανες;
«Έκανα πιο πολύ ανάλυση μαζί με scouting».
Τι ρόλους είχες στη Νόριτς;
«Ξεκίνησα με technical scouting, δηλαδή ασχολούμουν με βίντεο και στατιστικά. Ουσιαστικά έτσι έκανα scouting. Μετά έγινα υπεύθυνη του τμήματος και ξεκίνησα
να ταξιδεύω, έκανα πολύ live scouting. Ο επόμενός μου ρόλος ήταν αποκλειστικά αυτός, έγινα senior scout στην πρώτη ομάδα. Ταξίδευα τότε, θυμάμαι, πολύ γιατί είχα Νότια Αμερική, Ολλανδία, Βέλγιο και Αγγλία ως markets. Στη συνέχεια ήρθε ο COVID, οπότε έκανα ρόλο που σχετιζόταν με τον συντονισμό, στατιστικά, βίντεο κλπ. Έπειτα πήρα έναν ρόλο που έκανα όλα τα top talents στην ομάδα. Πριν φύγω, τους τελευταίους μήνες, ο ρόλος μου ήταν assistant head of recruitment, ουσιαστικά ήμουν ο συνδετικός κρίκος με τον υπεύθυνο όλου του τμήματος και των scouts».
Ποια πιστεύεις είναι η μεγαλύτερη επαγγελματική σου επιτυχία με τη Νόριτς; Έχετε πανηγυρίσει δύο ανόδους… τι θυμάσαι πιο έντονα;
«Σίγουρα οι άνοδοι! Ήταν πολύ ωραίο το συναίσθημα. Τότε θυμάμαι που ο τεχνικός διευθυντής μας είπε ότι πρέπει να το πανηγυρίσουμε. Γιατί στο ποδόσφαιρο πολλές φορές δεν έχεις χρόνο να σκεφτείς την επιτυχία. Δηλαδή γίνεται και μετά το ξεχνάς. Όσον αφορά σε επίπεδο scouting, είναι η δουλειά που
κάναμε στη Νότια Αμερική. Τότε είχα την ευκαιρία να ηγηθώ αυτού του project. Νομίζω ήταν καταλυτικό για την πορεία μου».
Είναι αυτή η μεγαλύτερή σου επαγγελματική επιτυχία;
«Νομίζω ναι, μέχρι στιγμής. Οι μεταγραφές που κάναμε τότε και γενικά όλο το project της Νόριτς, το είχαμε σκεφτεί διαφορετικά από τις άλλες ομάδες».
Υπήρξε κάποιος παίκτης που δεν καταφέρατε να πάρετε και σου έχει μείνει;
«Από τη Νότια Αμερική, ένας παίκτης που είχαμε την ευκαιρία ήταν ο Χούλιαν Άλβαρες πριν πάει στη Σίτι, ήταν επίσης και ο Μπότμαν που είναι στη Νιούκαστλ. Αυτός μάλιστα ήταν στα γραφεία της Νόριτς για να υπογράψει, όμως ήθελαν να το σκεφτούν περισσότερο με τον μάνατζέρ του και εκείνο το καλοκαίρι πήγε στη Λιλ».
Ήταν μια δύσκολη απόφαση το να φύγεις από τα «καναρίνια»;
«Ναι, ήταν, αν και ήξερα τα τελευταία δύο χρόνια ότι ήθελα να δω κάτι άλλο. Ήταν σημαντικό στη Νόριτς ότι υπήρχε επαγγελματική ανέλιξη, αλλά ήθελα ένα νέο
challenge. Όταν θες να ανέβεις σκαλοπάτι πρέπει να κάνεις και την αλλαγή, να δουλέψεις σε ένα άλλο περιβάλλον, να βγεις έξω από το comfort zone σου. Για
εμένα το πιο δύσκολο ήταν να βρω το επόμενο βήμα. Που ποτέ δεν γνωρίζεις αν είναι και το σωστό. Δεν θέλω να πω ψέματα, οι πρώτοι μήνες ήταν αρκετά
δύσκολοι. Γιατί φεύγεις από ένα περιβάλλον που όλοι σε γνωρίζουν και πας κάπου να ξανασυστηθείς ουσιαστικά. Είμαι όμως χαρούμενη που έκανα αυτή την
αλλαγή και είμαι τώρα σε ένα club που ήταν στην Premier League πολλά χρόνια».
«Φαίνεται και στο πρωτάθλημα του Βελγίου ότι είναι ένα level πάνω ο Τζόλης»
Ποιος προπονητής θεωρείς ότι ήταν αυτός που συνεργάστηκες καλύτερα;
«Δύσκολη ερώτηση! Είχαμε διαφορετικούς προπονητές, σίγουρα ο Ντάνιελ Φάρκε έμεινε πολλά χρόνια στη Νόριτς και τα περισσότερα που ήμουν εγώ και είχα καλή
σχέση μαζί του. Όμως όλοι όσοι πέρασαν ήταν διαφορετικοί, ο Ντιν Σμιθ που ήρθε μετά είχε μια πιο αγγλική νοοτροπία στην προσέγγιση της προπόνησης και του παιχνιδιού, ο Ντέιβιντ Βάγκνερ πραγματικά ήταν μια πολύ καλή συνεργασία, το ίδιο και ο Γιοχάνες Χοφ Θόρουπ που ήταν προπονήτης τη χρονία που έφυγα από τη Νόριτς. Με όποιους δουλεύω θέλω να βλέπω τα θετικά και από όλους έμαθα και πήρα πράγματα».
Πόσο σημαντική είναι η συνεργασία με τον εκάστοτε προπονητή;
«Είναι αρκετά σημαντική, θα έλεγα όμως ότι είναι πολύ σημαντική και η συνεργασία με τους συνεργάτες σου στο τμήμα scouting και με τον τεχνικό
διευθυντή. Ειδικά στην Αγγλία, που πλέον ο προπονητής δεν παίρνει όλες τις αποφάσεις».
Μίλησες πριν για τον Ντάνιελ Φάρκε, επί των ημερών του στη Νόριτς ο Τζόλης έγινε η πιο ακριβή μεταγραφή της ομάδας, όταν τον πήρανε από τον ΠΑΟΚ. Είδαμε όμως ότι δεν κατάφερε να δείξει όσα μπόρεσε να κάνει εντέλει. Γιατί πιστεύεις ότι δεν ανταποκρίθηκε όπως αναμενόταν;
«Με τον Χρήστο, επειδή έχω ζήσει την πορεία του και είμαι πολύ χαρούμενη και περήφανη, θα πω γιατί το τι έχει καταφέρει. Νομίζω η Νόριτς είναι κομμάτι αυτού.
Με τον Χρήστο ήρθαμε αρκετά κοντά, όταν ήρθε ήταν 19 χρονών και ήρθε από το ελληνικό πρωτάθλημα με μια χρονιά που είχε παίξει. Θεωρώ ότι ήταν κακό το
timing όταν ήρθε, η ομάδα πάλευε να μείνει στην Premier League, ο προπονητής απολύθηκε και υπήρξαν κάποιοι τραυματισμοί. Νομίζω όμως ότι η εμπειρία του στη Νόριτς τον έκανε πιο δυνατό και το έχουμε συζητήσει πολλές φορές και μαζί. Ακόμα και αν στο μυαλό του υπάρχει το ότι θα μπορούσε να είχε περισσότερες ευκαιρίες, και συμφωνώ μαζί του. Αυτές οι καταστάσεις όμως σε ωριμάζουν ως ποδοσφαιριστή. Επειδή τον έχω ζήσει και ήταν ήδη ένα ώριμο παιδί για την ηλικία του, πάντα πίστευα ότι θα τα καταφέρει. Ίσως να μην του ταίριαξε το περιβάλλον και το τάιμινγκ. Είναι κάτι που μπορεί να συμβεί. συμβαίνει σε όλους. Ο τρόπος που το αντιμετώπισε και το πόσο σκληρά δούλεψε έδειξε ότι θα μπορούσε να φτάσει στο υψηλότερο επίπεδο και αυτό φάνηκε στον δανεισμό που είχε στη Γερμανία».
Κυκλοφορούν πολλά δημοσιεύματα για τον Τζόλη και ομάδες που ενδιαφέρονται για αυτόν. Ατλέτικο, Τότεναμ είναι μόνο μερικές. Θεωρείς ότι είναι έτοιμος να κάνει το επόμενο βήμα;
«Το πιστεύω 100%. Φαίνεται και στο πρωτάθλημα του Βελγίου ότι είναι ένα level πάνω από αυτό και από τις εμφανίσεις του στο Champions League. Γνωρίζοντας τον Χρήστο τόσο ως παίκτη όσο και ως άνθρωπο, το πόσο δουλεύει και πιστεύει στον εαυτό του, είμαι σίγουρη ότι θα κάνει το επόμενο βήμα».
Πού θα τον έβλεπες εσύ;
«Εγώ θα ήθελα πολύ να τον δω στη Γερμανία! Από την άλλη, θα ήθελα να έρθει και στην Αγγλία να είμαστε κοντά».
Έχεις κάποια ιστορία από τον Τζόλη και τον Γιαννούλη;
«Δεν έχω κάτι συγκεκριμένο να πω! Περνάγαμε πολύ ωραία και είμαι πολύ χαρούμενη που τους γνώρισα. Χαίρομαι πολύ που τους θεωρώ φίλους μου! Είναι
και οι δυο πολύ καλά παιδιά και έχουν διαφορετικές πορείες. Για εμένα ο Δημήτρης πρέπει να είναι πρότυπο γιατί άργησε να κάνει το επόμενο βήμα, πέρασε από πολλούς δανεισμούς σε πολλά πρωταθλήματα. Αρκετοί θα τα είχαν παρατήσει και έφτασε να παίζει Premier League, Bundesliga και την Εθνική. Από την άλλη, ο Χρήστος είχε ένα διαφορετικό μονοπάτι, πήρε τη μεταγραφή στο εξωτερικό πιο μικρός και παρά το δύσκολο ξεκίνημα, κατάφερε με δουλειά και επιμονή να φτάσει κι αυτός στο κορυφαίο επίπεδο».
Ο Γιαννούλης πιστεύεις θα έρθει Ελλάδα;
«Δεν έχω κάποια πληροφορία, αλλά πιστεύω ότι θα έρθει. Όχι όμως ακόμα».
Εσύ θα ερχόσουν;
«Εγώ δεν το σκέφτομαι…»
Με ποιον προπονητή ονειρεύεσαι να συνεργαστείς;
«Θα είχα τον Βενγκέρ, επειδή μου αρέσει η Άρσεναλ, θα πω Αρτέτα».
Ακολούθησε το GWomen στο instagram
Στείλε μας νέα, ιδέες, προτάσεις, απορίες για τον γυναικείο αθλητισμό στο [email protected]