Χριστίνα Κόλλια στο GWomen: «Σε όσους λένε το ποδόσφαιρο αντρικό άθλημα, τους καλώ στο γήπεδο»
Από τις ακαδημίες αγοριών μέχρι το Champions League, η 31χρονη χαφ του Παναθηναϊκού, συνεχίζει να γράφει τη δική της ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο γυναικών, με στιγμές που την καθόρισαν ως αθλήτρια μέσα και έξω από το γήπεδο.
Η φετινή σεζόν αποτέλεσε μια ξεχωριστή στιγμή στην καριέρα της, καθώς σημείωσε τη μεγαλύτερη συγκομιδή τερμάτων της μέχρι σήμερα, με 7 γκολ, επιβεβαιώνοντας τη σταθερή αγωνιστική της παρουσία και την εξέλιξή της μέσα στον χρόνο.
Παράλληλα με τον πρωταθλητισμό, συνδυάζει την καθημερινή επαγγελματική της ζωή, βιώνοντας την πραγματικότητα των περισσότερων Ελληνίδων ποδοσφαιριστριών. Παρά τις δυσκολίες και τις ανισότητες που αντιμετωπίζει το ποδόσφαιρο γυναικών στην Ελλάδα, βλέπει τα βήματα προόδου και συνεχίζει να αγωνίζεται με πάθος, αγάπη και συνέπεια - το ίδιο κίνητρο που την κρατά ενεργή από την πρώτη μέρα στο γήπεδο.
«Δεν το φανταζόμουν ποτέ επαγγελματικά, απλά το αγαπούσα»
Ας τα πάρουμε από την αρχή. Ποια είναι η Χριστίνα και πώς μπήκε το ποδόσφαιρο στη ζωή σου;
«Είμαι η Χριστίνα Κόλλια και ο λόγος που ξεκίνησα το ποδόσφαιρο είναι, καθαρά, ο αδερφός μου. Ήθελα πάντα να τον ακολουθώ και να είμαι μαζί του. Αυτός είναι και ο λόγος που μπήκα σε ακαδημία με αγόρια, γιατί εκείνα τα χρόνια τα πράγματα ήταν ακόμη δύσκολα, δεν υπήρχαν πολλά κορίτσια και ήμουν μόνη. Παρόλα αυτά, δεν ένιωθα μόνη, γιατί υπήρχε διαφορά ηλικίας μεταξύ μας και όταν εκείνος πήγε σε άλλο γκρουπ, είχα ήδη πάρει τα βήματα και ήμουν μια χαρά».
Ήταν κάτι που το φανταζόσουν από μικρή ή απλά προέκυψε;
«Δεν το φανταζόμουν. Ήταν σίγουρα κάτι που ευχαριστιόμουν και αγαπούσα. Αλλά πιστεύω, ότι το βήμα που έκανα με την ακαδημία, ήταν το πιο σπουδαίο, για να βρίσκομαι αυτή τη στιγμή εδώ που είμαι σήμερα».
Όπως είπες, έπαιζες σε ακαδημία αγοριών. Πώς ήταν αυτή η εμπειρία για σένα τότε;
«Ο αδερφός μου έπαιξε καθοριστικό ρόλο. Από εκεί και πέρα, επειδή είχα κάποια κλίση στο ποδόσφαιρο, δεν ένιωσα ποτέ από τους συμπαίκτες μου ότι ήμουν η τελευταία επιλογή. Αντιθέτως, με διάλεγαν και έτσι απέκτησα αυτοπεποίθηση, δούλευα περισσότερο και το ευχαριστιόμουν πάρα πολύ».
Σιγά σιγά, ήρθαν και τα επαγγελματικά συμβόλαια. Θυμάσαι πώς ένιωσες όταν υπέγραψες το πρώτο σου;
«Ναι, σίγουρα ένιωσα περίεργα. Απλώς θέλω να επισημάνω μια σημαντική λεπτομέρεια. Δεν μιλάμε για επαγγελματικά συμβόλαια, αλλά για ιδιωτικά συμφωνητικά, μέσω των οποίων λαμβάναμε κάποιες αμοιβές, ουσιαστικά για να καλύπτουμε μετακινήσεις και σχετικά έξοδα. Εύχομαι, βέβαια, αυτό το κομμάτι να εξελιχθεί σύντομα προς το καλύτερο. Θυμάμαι ότι τα πρώτα χρήματα που πήρα ήταν σε μια κλήση που είχα με την Εθνική Κορασίδων. Είχαμε πάει στη Ρωσία και μας κάλεσαν για να μας δώσουν κάποια χρήματα. Δεν το πίστευα μέχρι τη στιγμή που τα πήρα στα χέρια μου. Ήταν κάτι εντελώς άγνωστο για μένα και δεν το περίμενα καθόλου. Μάλιστα, με αυτά τα χρήματα αγόρασα και τα πρώτα μου επαγγελματικά παπούτσια».
ΠΑΟΚ- ΕΛΠΙΔΕΣ ΚΑΡΔΙΤΣΑΣ 1-0
Έχοντας αγωνιστεί σε ομάδες όπως η ΑΕΚ, οι Ελπίδες Καρδίτσας και οι Αβαντίδες Χαλκίδας, τι έχεις αποκομίσει από αυτή τη διαδρομή και πώς σε έχει διαμορφώσει ως αθλήτρια;
«Από όσα έχω ζήσει στα γήπεδα, τόσο σε συλλογικό επίπεδο όσο και με τις εθνικές ομάδες, έχω αποκομίσει πολύτιμα μαθήματα. Έχω μάθει ότι μέσα από τις αποτυχίες έρχονται οι επιτυχίες και πως κάθε εμπειρία, είτε καλή είτε δύσκολη, με δυναμώνει και με ωθεί να γίνομαι καλύτερη και να προχωράω μπροστά. Όλα αυτά έχουν συμβάλει καθοριστικά στη διαμόρφωση του χαρακτήρα και της προσωπικότητάς μου. Κάθε εμπειρία έχει κάτι ουσιαστικό να διδάξει και αποτελεί εφόδιο για τη συνέχεια».
Πόσο διαφορετική νιώθεις σήμερα ως ποδοσφαιρίστρια, σε σχέση με τα πρώτα σου χρόνια στον χώρο;
«Σήμερα, οι εμπειρίες και τα εφόδια που έχω αποκτήσει με έχουν έχουν διαμορφώσει σε πιο δυνατή και σίγουρη αθλήτρια. Συνδυάζω την ποδοσφαιρική μου καριέρα με την εργασία και τις μεταπτυχιακές μου σπουδές, διατηρώντας ισορροπία και υπευθυνότητα. Έχω μάθει να διαχειρίζομαι καλύτερα τα συναισθήματα μου και να μην αφήνω τίποτα να επηρεάζει την αυτοσυγκέντρωση μου στο γήπεδο. Ό,τι συμβαίνει εκτός γηπέδου, δεν αλλάζει τον τρόπο που δουλεύω και αγωνίζομαι, πάντα με πάθος αλλά και έλεγχο, με στόχο να είμαι αποτελεσματική και να δίνω το 100% σε κάθε στιγμή».
«Όταν ξεκινάς από μικρή ηλικία στον αθλητισμό, αποκτάς μια νοοτροπία ότι δεν τα παρατάς ποτέ»
Έχεις ζήσει πολύ δυνατές στιγμές στο γήπεδο. Αν σου ζητούσα να ξεχωρίσεις μία από την καριέρα σου μέχρι τώρα, ποια θα ήταν αυτή;
«Αυτή που μου έχει μείνει έντονη, είναι με την Εθνική Ομάδα στη Γαλλία, όταν παίξαμε και υπήρχαν 25.000 θεατές. Ήταν κάτι πρωτόγνωρο, παρόλο που οι φίλαθλοι δεν ήταν για μας - είχαμε βέβαια κι εμείς μία μερίδα. Ήταν τόσο έντονο το συναίσθημα να ζητωκραυγάζει ο κόσμος, που αυτομάτως έδινε και σε σένα τον παλμό να δώσεις ακόμα κάτι παραπάνω».
Έπαιξες μπροστά σε 25.000 κόσμο με τη Ρεν. Τι περνάει από το μυαλό σου τη στιγμή που βγαίνεις από το γήπεδο και βλέπεις όλο αυτόν τον κόσμο;
«Αυτό που περνάει και ήταν και πριν χρόνια, είναι ότι μακάρι να το ζήσω αυτό το πράγμα στην Ελλάδα. Αυτό σκεφτόμουν και χαιρόμουν τον κόσμο που ήταν εκεί, είτε για μας, είτε για τη Γαλλία. Ήταν κάτι πάρα πολύ όμορφο και έντονο».
Υπάρχει ένα τέτοιο παιχνίδι εδώ, στην Ελλάδα, που σου έκανε εντύπωση;
«Υπάρχει. Πραγματοποιήθηκε πέρυσι στο γήπεδο της ΑΕΚ, στην OPAP Arena, η φιέστα που έκαναν τα κορίτσια για την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Μάζεψε 15.000 κόσμο και ήταν, επίσης, κάτι πάρα πολύ έντονο και δυνατό, το οποίο πρέπει να δώσει το καλό παράδειγμα, ώστε να ανοίξουν τα γήπεδα για να έρχεται ο κόσμος».
Μιας και αναφέρθηκες στην ΑΕΚ, αφιέρωσες ένα γκολ στον Μιχάλη. Θέλεις να μας μιλήσεις λίγο για εκείνη τη στιγμή;
«Ήταν εκείνες οι μέρες που είχε συμβεί το συμβάν. Θέλαμε πάρα πολύ να το καταφέρουμε με την ομάδα, να αφιερώσουμε κι εμείς, σαν τμήμα ποδοσφαίρου γυναικών, κάτι για τον Μιχάλη. Το μήνυμα που θέλαμε να περάσουμε ήταν ξεκάθαρο: ότι το ποδόσφαιρο πρέπει να ενώνει. Πρέπει να αφήσουμε στην άκρη τα οπαδικά, γιατί το ποδόσφαιρο είναι για να μας φέρνει πιο κοντά και όχι για να μας χωρίζει».
ΠΑΟΚ - ΑΕΚ 1-1
Κεφάλαιο Champions League με τις Ελπίδες Καρδίτσας. Πώς το έζησες και τι σου έχει μείνει περισσότερο από αυτή την εμπειρία;
«Για αρχή, στο Champions League πήγα αμέσως μετά τον τραυματισμό που είχα, τη ρήξη πρόσθιου χιαστού. Ήταν η προηγούμενη χρονιά, στην οποία δεν συμμετείχα, όταν οι Ελπίδες Καρδίτσας βγήκαν στο Champions League. Ο προπονητής μου, ο κύριος Κουτσονάσιος, ήταν εκεί και μόλις πέρασαν στο Champions League με πήρε αμέσως τηλέφωνο. Ήθελε να συμμετέχω για όλα αυτά τα χρόνια που ήμουν στην ομάδα και για όλα όσα είχα προσφέρει. Και με μεγάλη μου χαρά, ενώ γνωρίζαμε και δύο ότι δεν ήμουν εντελώς έτοιμη, συμμετείχα και μάλιστα είχα και ένα γκολ».
Είναι ένας άνθρωπος που ξεχωρίζεις στην πορεία σου;
«Ναι, είναι ένας άνθρωπος που ξεχωρίζω και σίγουρα εκτιμώ και αγαπώ».
Υπήρξαν και άλλοι τέτοιοι άνθρωποι;
«Φυσικά, πάρα πολλοί. Νομίζω ότι οι άνθρωποι γύρω μου καταλάβαιναν πόσο αγαπούσα αυτό που κάνω και γι’ αυτό με στήριζαν και με παρακινούσαν συνεχώς να δουλεύω περισσότερο, ακόμη και με έξτρα προπονήσεις. Ιδιαίτερα την περίοδο που αντιμετώπισα τον τραυματισμό στον χιαστό, είχα στο πλευρό μου τον γυμναστή, τον κύριο Άκη Οικονόμου. Παρότι ήμουν τραυματισμένη, με παρότρυνε να πηγαίνω καθημερινά στο γυμναστήριο και να δουλεύω άλλες μυϊκές ομάδες, ώστε να μη μείνω πίσω. Οι άνθρωποι που με βοήθησαν είναι πραγματικά πολλοί και μακάρι να μπορούσα να τους αναφέρω όλους έναν προς έναν. Είναι εκείνοι που μου έχουν δώσει παραπάνω δύναμη, να συνεχίσω να κάνω αυτό που αγαπώ».
«Η Α’ Εθνική στο ποδόσφαιρο γυναικών δεν είναι καν επαγγελματική κατηγορία»
Παράλληλα με το ποδόσφαιρο εργάζεσαι κανονικά. Τι δουλειά κάνεις;
«Εργάζομαι στον δημόσιο τομέα, στο κεντρικό διαγνωστικό εργαστήριο. Έχω ξαναπεί ότι, όταν ήρθε η πρόταση από τον Παναθηναϊκό, ενημέρωσα τη διευθύντριά μου. Είναι ένας άνθρωπος που γνωρίζει πόσο μου αρέσει αυτό που κάνω. Πιο πολύ παραξενεύτηκε για το αν θα τα καταφέρω από θέμα ωραρίων, προγραμμάτων και κούρασης. Αλλά επειδή έχω μάθει από μικρή να συνδυάζω σχολείο, φροντιστήρια και σπουδές, έτσι μου ήρθε ομαλά το γεγονός ότι πρέπει να συνδυάσω και τη δουλειά με τον αθλητισμό. Σίγουρα είμαι τυχερή που έχω ανθρώπους που με στηρίζουν και με βοηθούν. Οπότε, κάπως έτσι πήρα την έγκριση και ενημέρωσα την ομάδα. Ευτυχώς, και από την πλευρά της ομάδας είναι πολύ εξυπηρετικοί και υπάρχει κατανόηση. Οπότε, για μένα, κάπως έτσι το ένα αλληλοσυμπληρώνει το άλλο».
Πώς είναι μια τυπική μέρα για σένα; Από τι ώρα ξεκινάει η μέρα σου;
«Θα μιλήσω γενικά, γιατί εξαρτάται από το τι μέρα έχουμε προπόνηση και τι ώρα. Θα ξυπνήσω στις 8 η ώρα, το αργότερο. Θα πάω στη δουλειά μου και θα κάνω ό,τι έχω να κάνω στην υπηρεσία. Μόλις τελειώσω, δεν θα πάω σπίτι, αλλά θα συναντηθώ κάπου με τα κορίτσια για να πάμε στην προπόνηση. Συνήθως, πριν την προπόνηση έχουμε κάποιο κομμάτι βιντεοανάλυσης ή γυμναστήριο. Στη συνέχεια, έρχομαι στο γήπεδο και μόλις τελειώσουμε, κάνουμε μπάνιο εκεί και κατά τις 23:30, είμαι πίσω στο σπίτι. Αλλά καταλαβαίνεις, με την υπερένταση, ο ύπνος αργεί».
Υπάρχουν μέρες που λες ότι δεν βγαίνει;
«Σίγουρα υπάρχουν, όπως και κούραση. Απλά στο τέλος της ημέρας, όταν είσαι ψυχικά καλά, παραγκωνίζονται όλα τα άλλα. Έστω και αυτό το τρίωρο σου αρκεί για να συνεχίσεις την επόμενη μέρα να κάνεις αυτό που αγαπάς».
Πόσο δύσκολο είναι στην πράξη να συνδυάσεις ποδόσφαιρο και δουλειά;
«Σίγουρα είναι απαιτητικό. Γι’ αυτό είπα πριν ότι πρέπει να υπάρχει κατανόηση. Εγώ είμαι τυχερή και έχω και στις δύο πλευρές ανθρώπους που με κατανοούν. Απλά πιστεύω ότι όποιος έχει πειθαρχία σε ένα πρόγραμμα και σωστή διαχείριση χρόνου, μπορεί να καταφέρει και τα δύο. Σίγουρα απαιτούνται παραπάνω θυσίες, αλλά στο τέλος της ημέρας πιστεύω ότι αξίζει».
Στον χώρο της δουλειάς σου γνώριζαν ότι παίζεις ποδόσφαιρο; Από την αρχή ένιωσες τη στήριξή τους;
«Στήριξη υπήρχε σίγουρα, αν και στην αρχή τους φάνηκε λίγο περίεργο. Πλέον έχουν περάσει αρκετά χρόνια που βρισκόμαστε στον ίδιο χώρο και όχι μόνο με στηρίζουν, αλλά δείχνουν και ουσιαστικό ενδιαφέρον. Κάθε εβδομάδα με ρωτάνε με ποιον παίζουμε, πού είναι τα παιχνίδια για να τα παρακολουθήσουν, για τις φάσεις, τα highlights και τις προπονήσεις. Βλέπω και νιώθω πολύ έντονο το ενδιαφέρον τους και πραγματικά μου δίνει δύναμη και κουράγιο».
Πώς ένιωσες όταν ένας μεγάλος σύλλογος, όπως ο Παναθηναϊκός, σου έκανε πρόταση; Τι σημαίνει για σένα αυτή η μεταγραφή;
«Όταν μου έγινε η πρόταση από τον Παναθηναϊκό ένιωσα πραγματικά τιμή. Πρόκειται για έναν σύλλογο με τεράστια ιστορία και υψηλές απαιτήσεις και το γεγονός ότι από την πρώτη στιγμή έδειξαν εμπιστοσύνη στο πρόσωπό μου με γεμίζει ευθύνη αλλά και αποφασιστικότητα. Γνωρίζω πολύ καλά τι σημαίνει αυτή η φανέλα και βρίσκομαι εδώ για να δουλεύω σκληρά, να εξελίσσομαι και να διεκδικώ τίτλους με την ομάδα. Για μένα, αυτή η μεταγραφή σηματοδοτεί ένα νέο κεφάλαιο, στο οποίο θέλω να ανταποκριθώ με δουλειά, συνέπεια και απόλυτη αφοσίωση».
Ποια είναι τα συναισθήματα σου μετά την ολοκλήρωση της φετινής σεζόν με τον Παναθηναϊκό;
«Τα συναισθήματά μου είναι ανάμεικτα. Σε προσωπικό επίπεδο, ήταν μία από τις πιο παραγωγικές χρονιές της καριέρας μου, όμως όταν αγωνίζεσαι στον Παναθηναϊκό, οι προσωπικές επιδόσεις περνούν σε δεύτερη μοίρα. Στόχος είναι ο πρωταγωνιστικός ρόλος και φέτος δεν τα καταφέραμε, κάτι που αφήνει μια πικρία και στεναχώρια. Παρ’ όλα αυτά, κρατάω την προσπάθεια, τη δουλειά και τα μαθήματα της χρονιάς, που θα μας βοηθήσουν για την επόμενη σεζόν».
Ποια στιγμή της σεζόν κρατάς περισσότερο και γιατί;
«Η στιγμή που θα κρατήσω περισσότερο από τη φετινή σεζόν είναι η παρουσία του κυρίου Τότη Φυλακούρη δίπλα στην ομάδα. Σε μια δύσκολη χρονιά, όπου μείναμε νωρίς εκτός στόχων, αποτέλεσε ένα σημαντικό στήριγμα για όλες μας. Ήταν μια πραγματική «ζωντανή εγκυκλοπαίδεια» του ποδοσφαίρου, με τεράστια εμπειρία και γνώσεις που μοιραζόταν καθημερινά μαζί μας, θυμίζοντάς μας τι σημαίνει αυτή η φανέλα. Στήριξε την ομάδα συνολικά, αλλά και εμένα προσωπικά, τόσο αγωνιστικά όσο και ψυχολογικά. Ιδιαίτερα σε μια δύσκολη περίοδο για εμένα, μετά την απώλεια του Ηρακλή μου, ήταν εκεί με μια συμβουλή, το γούρι μας, ένα ποδοσφαιρικό κοπλιμέντο και το γνωστό του χιούμορ για να μου φτιάχνει τη διάθεση. Με την παρουσία, την εμπειρία και την ανθρωπιά του, μας έδινε καθημερινά δύναμη και κίνητρο και γι’ αυτό έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου».
Τι είναι αυτό που κάνει τελικά το ποδόσφαιρο γυναικών να αντιμετωπίζεται διαφορετικά από το ποδόσφαιρο ανδρών και πού θεωρείς ότι βρίσκεται η μεγαλύτερη διαφορά;
«Για αρχή, μιλάμε για το ίδιο άθλημα. Ας ξεκινήσουμε από εκεί. Κάνουμε τις ίδιες προπονήσεις, αφιερώνουμε τον ίδιο χρόνο και έχουμε τις ίδιες σκέψεις, αλλά και τους ίδιους στόχους με τους συναθλητές μας. Οι ομοιότητες είναι πολύ περισσότερες από τις διαφορές. Υπάρχουν, βέβαια, κάποιες λεπτομέρειες που μας διαφοροποιούν από το ποδόσφαιρο των ανδρών. Η σημαντικότερη από αυτές είναι, ότι η Α’ Εθνική στο ποδόσφαιρο γυναικών δεν αποτελεί καν επαγγελματική κατηγορία».
Στην Ελλάδα, δεν είναι ακόμη δεδομένο ότι μια αθλήτρια μπορεί να βιοποριστεί αποκλειστικά από το ποδόσφαιρο. Πώς βιώνεις εσύ αυτή την πραγματικότητα;
«Για αρχή είμαι πάρα πολύ ικανοποιημένη από το σύλλογο και από τις υποδομές. Υπάρχουν επαγγελματικές συνθήκες, από τις εγκαταστάσεις και τις παροχές. Απλά σίγουρα γνωρίζω, ότι δεν είναι το ίδιο στις άλλες ομάδες και υπάρχουν θέματα. Και πόσο μάλλον για αθλήτριες που δουλεύουν ή παράλληλα κάνουν τις σπουδές τους και δεν έχουν τις ίδιες παροχές. Είναι αρκετά δύσκολο να συνδυαστεί, γιατί μιλάμε για πρωτάθλημα Α’ κατηγορίας, οπότε είναι και οι προπονήσεις με αυξημένες απαιτήσεις. Γίνονται βήματα προόδου και ευελπιστώ στο μέλλον όλες οι ομάδες να έχουν αθλήτριες, που θα βιοπορίζονται καθαρά από το ποδόσφαιρο».
Υπάρχει κάτι στην προπόνηση ή γενικά στη ζωή μιας ποδοσφαιρίστριας που ο κόσμος δεν ξέρει;
«Σίγουρα. Γιατί όταν βλέπουμε κάποιον στην κορυφή του βουνού, πρέπει να καταλάβουμε ότι κάπως έχει φτάσει εκεί. Και το πιο δύσκολο είναι ο δρόμος που παίρνουμε για να φτάσουμε εκεί. Για μένα είναι οι θυσίες που κανείς δεν γνωρίζει. Είτε έχουν να κάνουν με προγράμματα διατροφής, με τις καθημερινές προπονήσεις, με πειθαρχία και συνέπεια, είτε με τη διαχείριση τραυματισμών και την ανάγκη για ξεκούραση. Όλα αυτά που κάνουμε για να αποδώσουμε καλύτερα σε αυτό που αγαπάμε. Και τελικά, είναι αυτές οι θυσίες που μας κάνουν να δίνουμε το κάτι παραπάνω και να συνεχίζουμε με τον ίδιο ζήλο».
Θεωρείς ότι είναι ρεαλιστικό το σενάριο για μια ποδοσφαιρίστρια στην Ελλάδα, να ζει μόνο από το ποδόσφαιρο;
«Στο άμεσο μέλλον, ναι. Στη σημερινή μέρα, όχι απαραίτητα. Πιστεύω ότι το ποδόσφαιρο γυναικών στην Ελλάδα δεν αναγνωρίζεται ακόμη στον βαθμό που του αξίζει».
Όταν θα πεις σε κάποιον ότι παίζεις ποδόσφαιρο, τι αντιδράσεις παίρνεις;
«Τώρα, τα τελευταία χρόνια, όχι ιδιαίτερα περίεργες. Ίσα-ίσα, αμέσως θα με ρωτήσουν σε ποια ομάδα παίζω και τους βλέπω λίγο πιο ενημερωμένους».
Ανά τα χρόνια, θα έχεις ακούσει διάφορα στερεότυπα σχετικά με το ποδόσφαιρο γυναικών. Ποιο σου έχει μείνει;
«Αυτό που μου έχει μείνει, γιατί όπως είπες είναι πολλά τα στερεότυπα, είναι ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι για κορίτσια. Και λέω για κορίτσια γιατί το άκουσα όταν ήμουν μικρή. Σαφώς, όταν είσαι παιδί στην αρχή σε επηρεάζει, αλλά μεγαλώνοντας κατάλαβα ότι δεν χωράνε λόγια, αλλά μόνο πράξεις. Οπότε οι απαντήσεις δίνονται πάντα μέσα στο γήπεδο, όπως λέμε, και το άφησα γρήγορα πίσω μου».
«Από την πρώτη μέρα μέχρι σήμερα, το πάθος και η αγάπη για το άθλημα παραμένουν ίδια»
Σου πέρασε ποτέ από το μυαλό να τα παρατήσεις;
«Όταν ξεκινάς από μικρή ηλικία στον αθλητισμό, αποκτάς μια νοοτροπία ότι δεν τα παρατάς ποτέ. Οπότε, κι αν έχει περάσει αυτή η σκέψη, σίγουρα θα ήταν φευγαλέα, σε κάποια συναισθηματικά φορτισμένη περίοδο. Αλλά όχι».
Φαντάζομαι όμως ότι δεν ήταν πάντα εύκολο και όπως είπες, πέρασες έναν τραυματισμό.
«Η μαγνητική δεν έδειξε πρόβλημα και, επειδή δεν ήθελα να λείψω από το γήπεδο, απέφευγα το χειρουργείο. Ο γιατρός όμως ήταν ξεκάθαρος ότι, παίζοντας σε υψηλό επίπεδο, έπρεπε να το αντιμετωπίσω. Προς το τέλος της χρονιάς κατάλαβα κι εγώ ότι κάτι δεν πήγαινε καλά και τελικά χειρουργήθηκα. Αυτό που συμβουλεύω τις μικρότερες αθλήτριες είναι να μην το σκέφτονται δεύτερη φορά. Να το αντιμετωπίζουν άμεσα, γιατί δεν αξίζει να το αφήνουν. Προσωπικά, μετανιώνω που δεν έκανα το χειρουργείο από την πρώτη στιγμή».
Πώς βλέπεις το μέλλον του ποδοσφαίρου γυναικών στην Ελλάδα τα επόμενα χρόνια;
«Το μέλλον του ποδοσφαίρου γυναικών στην Ελλάδα έχει προοπτικές, αλλά απαιτεί ακόμη πολλή δουλειά. Τα τελευταία χρόνια έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος και πιστεύω ότι σταδιακά θα οδηγηθούμε σε μεγαλύτερη επαγγελματικοποίηση, με συμβόλαια αντί για ιδιωτικά συμφωνητικά για τις αθλήτριες. Παράλληλα, είναι απαραίτητες οι επενδύσεις σε υποδομές, η σταθερή στήριξη των αθλητριών και η συνεργασία με χορηγούς, για να φτάσουμε σε ακόμα πιο υψηλό επίπεδο. Όλα αυτά θα προσφέρουν τη σταθερότητα και την προοπτική που αξίζει το άθλημα, ώστε να αξιοποιηθούν στο έπακρο και τα ταλέντα που υπάρχουν».
Ποιοι είναι οι προσωπικοί σου στόχοι, τόσο αγωνιστικά με τον Παναθηναϊκό όσο και γενικότερα στην ποδοσφαιρική σου πορεία;
«Σε αγωνιστικό επίπεδο με τον Παναθηναϊκό, βασικός μου στόχος είναι να είμαι υγιής, ώστε να μπορώ να βοηθάω την ομάδα να πρωταγωνιστεί και να διεκδικεί τίτλους, όπως αρμόζει στην ιστορία της. Σε προσωπικό επίπεδο, θέλω να συνεχίσω να εξελίσσομαι ως αθλήτρια, να βελτιώνομαι καθημερινά, να διατηρώ υψηλό επίπεδο απόδοσης και να αποτελώ ένα υγιές πρότυπο για τις νεότερες αθλήτριες. Γενικότερα στην ποδοσφαιρική μου πορεία, στόχος μου είναι να αφήνω θετικό αποτύπωμα σε κάθε ομάδα που αγωνίζομαι και να τιμώ τη φανέλα που φοράω».
Τι είναι αυτό που σε κρατάει σήμερα προσηλωμένη στους στόχους σου; Από πού αντλείς το κίνητρό σου για να συνεχίζεις;
«Σίγουρα είναι το επίπεδο στο οποίο αγωνίζομαι μέχρι και σήμερα. Πραγματικά είμαι ευγνώμων, πρώτα απ’ όλα που είμαι υγιής και που βρίσκομαι στο σύλλογο που είμαι. Σίγουρα αυτό που έχω παρατηρήσει για μένα είναι ότι από την πρώτη μέρα που ξεκίνησα μέχρι και τώρα, κρατάω το ίδιο πάθος και την ίδια αγάπη για το άθλημα».
Αν μπορούσες να περιγράψεις με μία λέξη τι σημαίνει για σένα το ποδόσφαιρο, ποια θα ήταν και γιατί;
«Η ζωή μου. Το ποδόσφαιρο για μένα δεν είναι απλώς ένα παιχνίδι, αλλά τρόπος ζωής. Μέσα από αυτό έχω μάθει αξίες όπως η πειθαρχία, ο σεβασμός, η σκληρή δουλειά, η ομαδικότητα και το να μην τα παρατάς ποτέ. Αξίες που με συνοδεύουν όχι μόνο μέσα στο γήπεδο, αλλά και σε κάθε πτυχή της ζωής μου.
Σε ένα κορίτσι που θέλει να παίξει ποδόσφαιρο, τι θα του έλεγες;
«Να ονειρευτεί και να μην τα βάλει κάτω, γιατί στο τέλος θα τα καταφέρει».
Και σε όσους ακόμα πιστεύουν ότι το ποδόσφαιρο είναι αντρικό άθλημα;
«Αυτούς, πραγματικά, θα τους καλέσω στο γήπεδο. Και την απάντηση μας θα την δώσουμε εκεί μέσα».
Ακολούθησε το GWomen στο instagram
Στείλε μας νέα, ιδέες, προτάσεις, απορίες για τον γυναικείο αθλητισμό στο [email protected]