Τα βραβεία του ΠΣΑΠΠ ήταν για ακόμα μία φορά γιορτή για το ελληνικό ποδόσφαιρο, με τον Σύνδεσμο να βραβεύει σπουδαίες προσωπικότητες που έχουν αφήσει το δικό τους στίγμα στο άθλημα.
Μία από αυτές τις προσωπικότητες είναι και η Δανάη Σιδηρά. Mια εμβληματική μορφή του αθλήματος. Για 16 χρόνια φόρεσε τη φανέλα με το εθνόσημο στο στήθος, καταγράφοντας 84 συμμετοχές και σκοράροντας 15 γκολ. Στα χρόνια αυτά υπήρξε σημείο αναφοράς για την Εθνική ομάδα, δεν είναι τυχαίο άλλωστε το ότι στο παρελθόν έχει τιμηθεί και με το βραβείο Fair Play από τον ΠΣΑΠΠ.
Σήμερα, από τη θέση της team manager στην ομάδα Γυναικών του ΟΦΗ, εξακολουθεί να προσφέρει στο ποδόσφαιρο, δείχνοντας τον δρόμο στις νεότερες γενιές ώστε να κυνηγήσουν τα όνειρά τους. Η φωνή της για την ανάγκη ίσων ευκαιριών ανάμεσα σε άνδρες και γυναίκες στο ποδόσφαιρο αποκτά ιδιαίτερη βαρύτητα, καθώς προέρχεται από μια αθλήτρια που έζησε στο πετσί της όλες τις δυσκολίες, για τις οποίες μίλησε στο Gazzetta Women.
«Δε θα μπορούσα να σταματήσω να παίζω μπάλα εάν δεν ήξερα ότι η επόμενη μέρα θα με έβρισκε μέσα στο ποδόσφαιρο»
Νιώθεις ότι αυτό το βραβείο είναι μία αναγνώριση για την ποδοσφαιρική σου καριέρα;
«Ναι, σίγουρα αναγνωρίζεται κι αυτό είναι το ευχάριστο. Θέλω κι εγώ να πω το δικό μου ευχαριστώ και στον ΠΣΑΠΠ και στον κόσμο και σε όλους όσους συνέβαλαν στο να κάνω εγώ αυτήν την πορεία στο ποδόσφαιρο. Αυτό που μετρά για μένα όμως δεν είναι το ότι αναγνωρίζουν εμένα ως Δανάη, αυτό που με ευχαριστεί ιδιαίτερα είναι το ότι ξέρω πως έχω αφήσει μία παρακαταθήκη πίσω μου κι αυτό είναι το πιο σημαντικό από όσα έχω κάνει μέσα στην καριέρα μου».
Το ότι θέλεις να αφήσεις τη δική σου παρακαταθήκη είναι ένας λόγος που επέλεξες να συνεχίσεις να ασχολείσαι με το ποδόσφαιρο από διαφορετικό πόστο;
«Δε θα μπορούσα να σταματήσω να παίζω μπάλα εάν δεν ήξερα ότι η επόμενη μέρα θα με έβρισκε μέσα στο ποδόσφαιρο. Δε θα το έπαιρνα απόφαση να σταματήσω διαφορετικά. Σίγουρα για να το κάνω αυτό, θέλω να είμαι δίπλα στα κορίτσια, να είμαι δίπλα στα παιδιά και στο ποδόσφαιρο. Έτσι έχω μάθει να ζω, δεν έχω μάθει να ζω διαφορετικά. Δε θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο πέρα από το να συνεχίσω στον ΟΦΗ».
Κάποια κοπέλα που δεν έχει τη δυνατότητα ή δε θέλει να συνεχίσει να ασχολείται με το ποδόσφαιρο όταν αποσυρθεί πόσες επιλογές έχει και στο μέλλον πόσο δύσκολο είναι να ζήσει χωρίς σύνταξη από αυτό;
«Δεν έχει να κάνει μόνο με το ποδόσφαιρο αυτό, αλλα και σε αυτην την περίπτωση δεν είναι εύκολο. Επειδή το ποδόσφαιρο γυναικών δεν είναι επαγγελματικό και δεν υπάρχουν οι κατάλληλες συνθήκες, οι ζωές των παικτριών γίνονται πιο δύσκολες. Πρέπει όλες να δουλεύουν παράλληλα και ταυτόχρονα να προσπαθούν να πρωταγωνιστούν και να είναι καλές σε όλα. Να είναι μητέρες, να είναι πολλά πράγματα μαζί. Είναι γενικά δύσκολο για μία γυναίκα να κανει πρωταθλητισμό γενικά».
Τι ελπίζεις για το μέλλον ως προς αυτό;
«Εγώ ελπίζω ότι τα επόμενα χρόνια θα γίνει επαγγελματικό το ποδόσφαιρο και θα αλλάξουν όλα αυτά τα οποία είπαμε προηγουμένως».
Είπαν για ένα ημιεπαγγελματικό μοντέλο, είναι αυτή μία λύση;
«Είναι ένα βήμα, όμως αν δεν γίνει εντελώς επαγγελματικό για να δώσει το κύρος που χρειάζεται στις ποδοσφαιρίστριες δε θα αλλάξει κάτι στην ουσία. Δεν είναι μόνο τα λεφτά, πρέπει να αλλάξουν οι συνθήκες που παίζουμε και προπονούμαστε, τα γήπεδα, τα αποδυτήρια. Άκουγα και λέγανε για τις ομάδες ανδρών ότι έχουν μάγειρες που εμείς όχι απλά δεν τους έχουμε δει, είναι τόσο μακριά από μας. Θα πρέπει να ρυθμίσουμε πολλά πράγματα γύρω από το ποδόσφαιρο γυναικών κι ελπίζω πως θα τα καταφέρουμε».
Πόσο έχει βοηθήσει ΠΣΑΠΠ στο ποδόσφαιρο γυναικών; Βλέπουμε σε κάθε εκδήλωση ότι αφιερώνει τον ίδιο χρόνο σε άνδρες και γυναίκες και αυτό από μόνο του στέλνει ένα μήνυμα ισότητας.
«Πράγματι, αυτό λέγεται ισότητα. Αυτό είναι που θέλουμε, για αυτό μιλάμε, αυτό προσπαθούμε και για αυτό παλεύουμε όλα αυτά τα χρόνια. Η λέξη ''ισότητα'' τα λέει όλα».