Ματ Μπίαρντ στο GWomen:«Έπρεπε να μου δοθεί η ευκαιρία να συνεχίσω στη Λίβερπουλ»
Ξεκίνησε παίζοντας ποδόσφαιρο στις ακαδημίες της Μπρέντφορντ και της Φούλαμ, αλλά γρήγορα κατάλαβε πως το μέλλον του δεν θα ήταν μέσα στο γήπεδο, αλλά δίπλα του, στον πάγκο.
Η μεγάλη ευκαιρία ήρθε σχεδόν τυχαία, όταν ο προπονητής της Τσάρλτον του πρότεινε να δουλέψει μαζί του στην ομάδα γυναικών. Από εκείνη τη στιγμή, τίποτα δεν ήταν το ίδιο. Βρέθηκε να χτίζει κάτι που έμοιαζε να ξεφεύγει από τα συνηθισμένα, σε έναν χώρο όπου το ταλέντο και το πάθος συχνά παλεύουν με την έλλειψη υποδομών και επενδύσεων.
Η δουλειά του Ματ Μπίαρντ στη Λίβερπουλ όπως ανέφερε στο GWomen ήταν το μεγάλο του στοίχημα. Ανέβασε την ομάδα κατηγορία, κατέκτησε δύο πρωταθλήματα και άφησε το σημάδι του σε μια ομάδα που για χρόνια έψαχνε τον δρόμο της. Όμως δεν ήταν πάντα εύκολο. Στην πρώτη του θητεία, η στήριξη ήταν περιορισμένη, οι υποδομές λίγες και οι προσδοκίες μετρημένες. Στη δεύτερη, τα πράγματα άλλαξαν ήρθε το ιστορικό προπονητικό κέντρο Μέλγουντ, η επένδυση και η πίστη πως το ποδόσφαιρο γυναικών μπορεί να γίνει κάτι μεγάλο.
Όταν έχασε τη θέση του, δεν το έβαλε κάτω. Αντίθετα, είδε την παύση ως ευκαιρία να σκεφτεί, να μάθει, να γίνει καλύτερος. Μίλησε για τις ανισότητες, για το πόσο διαφέρει να είσαι προπονητής στο ανδρικό ποδόσφαιρο και για το πόσο δυσκολεύτηκε να βρει κάτι άλλο. Δήλωσε δε πως σκεφτόταν να γίνει μεσίτης για να στηρίξει τα δύο του παιδιά. Γιατί αυτός δεν ήρθε για να κάνει μια απλή δουλειά, ήρθε για να αφήσει το αποτύπωμά του σε ένα άθλημα που ανεβαίνει, σπάει τα στερεότυπα και κερδίζει τους φιλάθλους. Βλέπει τις κερκίδες γεμάτες ακόμα και 50.000 θεατές σε αγώνα της Άρσεναλ και ξέρει πως το μέλλον είναι εδώ, αλλά χρειάζεται ακόμα σκληρή δουλειά και σοβαρή επένδυση, ειδικά στις νεότερες ηλικίες.
Γιατί το ποδόσφαιρο γυναικών δεν είναι πια μόνο όνειρο. Είναι δουλειά, είναι καριέρα, είναι ζωντανή πραγματικότητα. Και εκείνος είναι από τους ανθρώπους που δεν απλώς το πιστεύουν, αλλά το κάνουν να συμβαίνει. Πλέον γύρισε σελίδα και ανήκει στη Μπέρνλι, έτοιμος για το επόμενο βήμα του.
Έχετε εργαστεί πολλά χρόνια ως προπονητής στο ποδόσφαιρο γυναικών. Πώς βλέπετε την εξέλιξη του αθλήματος τα τελευταία χρόνια και ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση σήμερα;
«Η αλήθεια είναι πως υπάρχει σαφής πρόοδος. Αν δούμε τα μεγάλα τουρνουά, οι διαφορές μεταξύ των εθνικών ομάδων μειώνονται συνεχώς. Πριν μερικά χρόνια βλέπαμε σκορ 8-0 σε τελικούς, τώρα τα ματς είναι ανταγωνιστικά. Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι το μάρκετινγκ. Να υπάρχει επένδυση στην προβολή και στις υποδομές. Τα γήπεδα γεμίζουν – η Άρσεναλ παίζει μπροστά σε 45.000-50.000 φιλάθλους. Αλλά για να διατηρηθεί αυτό, πρέπει να υπάρχουν κατάλληλες εγκαταστάσεις, ειδικά για τις νεαρές ηλικίες. Να σταματήσει το φαινόμενο τα κορίτσια να προπονούνται στις 8:30 το βράδυ, αφού τελειώσουν τα αγόρια».
Τι σας έκανε να ασχοληθείτε με το ποδόσφαιρο γυναικών;
«Ήταν σχεδόν τυχαίο. Ήμουν νέος προπονητής όταν ο Κιθ Μπόνας, προπονητής της Τσάρλτον, μου πρότεινε να δουλέψω δίπλα του. Είχαμε καλή σχέση και μου έδωσε αυτή την ευκαιρία. Έμεινα τρία χρόνια και στη συνέχεια προχώρησα μόνος μου, σε Μίλγουολ και μετά στην Τσέλσι».
Εσείς παίζατε;
«Ναι, σε νεαρή ηλικία. Ήμουν στις ακαδημίες της Μπρέντφορντ και της Φούλαμ, αλλά δεν συνέχισα επαγγελματικά. Έπαιξα σε ερασιτεχνικό επίπεδο και μετά έπρεπε να βρω "κανονική" δουλειά για να ζήσω».
Υπάρχει διαφορά μεταξύ της πρώτης και της δεύτερης θητείας σας στη Λίβερπουλ;
«Σίγουρα. Την πρώτη φορά το πρωτάθλημα ήταν ακόμη καινούργιο και η Λίβερπουλ δεν είχε επενδύσει αρκετά. Τη δεύτερη φορά υπήρχε σημαντική στήριξη. Το γεγονός ότι η ομάδα απέκτησε το ιστορικό προπονητικό κέντρο του Μέλγουντ για αποκλειστική χρήση από τη γυναικεία ομάδα ήταν καθοριστικό».
Φέτος είδαμε την Άρσεναλ να κατακτά το Champions League. Το περιμένατε από την αρχή της σεζόν; Τι πιστεύετε ότι έκανε τη διαφορά;
«Η αλλαγή προπονητή. Ο Γιόνας Έιντεβαλ είναι καλός τεχνικός, αλλά κάποια στιγμή κάθε συνεργασία φτάνει στο τέλος της. Με τη Ρενέ το σύνολο μεταμορφώθηκε. Νομίζω είχε 12 αγώνες αήττητη. Δεν έκαναν πολλές μεταγραφές, αλλά η δουλειά στον πάγκο έκανε τη διαφορά».
Ποια είναι η άποψή σας για τη στρατηγική της Τσέλσι που επενδύει διαρκώς μεγάλα ποσά;
«Τη θεωρώ εξαιρετική. Η Τσέλσι θέλει να κάνει αυτό που πέτυχε η Άρσεναλ, να είναι πρωταγωνίστρια στην Ευρώπη. Επενδύουν σοβαρά και αυτό μόνο καλό κάνει στο γυναικείο ποδόσφαιρο».
Ο νέος επενδυτής της Τσέλσι, ο Αλεξις Οχανιάν, είπε πως θέλει να κάνει τη γυναικεία ομάδα παγκόσμιο brand. Πώς το βλέπετε;
«Είναι φανταστικό να υπάρχουν τέτοιες φιλοδοξίες. Όταν μπαίνει σοβαρό κεφάλαιο με τέτοιο όραμα, το άθλημα ανεβαίνει επίπεδο. Αν το καταφέρουν, θα είναι υπόδειγμα για πολλές ομάδες».
Πώς ήταν το τέλος της θητείας σας στη Λίβερπουλ; Πόσο δύσκολο ήταν συναισθηματικά;
«Δεν είναι ποτέ εύκολο να χάνεις τη δουλειά σου, ειδικά όταν έχεις αφιερώσει τόσο χρόνο και ενέργεια. Αλλά για να είμαι απόλυτα ειλικρινής, πιστεύω πως ήταν το σωστό – τόσο για μένα όσο και για τον σύλλογο. Ήταν η πρώτη φορά που έχανα δουλειά και μου έδωσε την ευκαιρία να κάνω ένα βήμα πίσω, να σκεφτώ, να αξιολογήσω τι θα μπορούσα να είχα κάνει διαφορετικά και πώς μπορώ να γίνω καλύτερος. Αυτή η παύση με έκανε πιο πεινασμένο για το επόμενο κεφάλαιο».
«Tο μεγάλο πρόβλημα είναι ότι πολλές ομάδες γυναικών εξακολουθούν να μοιράζονται εγκαταστάσεις με ανδρικές ακαδημίες»
Σε συνέντευξή σας είπατε ότι αξίζατε περισσότερο χρόνο. Τι εννοούσατε;
«Πίστευα πως θα έπρεπε να μου δοθεί η ευκαιρία να συνεχίσω αυτό που χτίζαμε. Είχαμε κάνει πρόοδο, αλλά κάποιες αποφάσεις λαμβάνονται διαφορετικά στο ποδόσφαιρο».
Πώς είναι να είσαι προπονητής στη Λίβερπουλ;
«Είναι μια φανταστική εμπειρία. Ο σύλλογος είναι τεράστιος και σε υποστηρίζουν πολύ. Το να φοράς αυτό το σήμα είναι τιμή».
Ποια είναι η καθημερινότητα ενός προπονητή στο ποδόσφαιρο γυναικών;
«Όπως σε κάθε επαγγελματική ομάδα: τακτικές, προπονήσεις, φυσική κατάσταση, ανάλυση αντιπάλων. Αλλά επιπλέον έχεις να διαχειριστείς συχνά πιο περιορισμένα μέσα και να δώσεις μεγαλύτερη έμφαση στην ανάπτυξη χαρακτήρα».
Πιστεύετε ότι έχουν ξεπεραστεί τα ταμπού γύρω από το ποδόσφαιρο γυναικών;
«Σε μεγάλο βαθμό ναι, αλλά όχι πλήρως. Υπάρχει πρόοδος, αλλά σε κάποιες περιοχές και κοινωνίες τα στερεότυπα υπάρχουν ακόμα».
Τα κλαμπ με τα οποία συνεργαστήκατε είχαν τις απαραίτητες υποδομές;
«Άλλοτε ναι, άλλοτε όχι. Το μεγάλο πρόβλημα είναι ότι πολλές ομάδες γυναικών εξακολουθούν να μοιράζονται εγκαταστάσεις με ανδρικές ακαδημίες και έχουν λιγότερη προτεραιότητα».
Ποια είναι η μεγαλύτερη πρόκληση για έναν προπονητή σήμερα;
«Να εξασφαλίσει τις κατάλληλες συνθήκες για τις παίκτριές του. Χρειάζεται χρόνος, εγκαταστάσεις, στήριξη από τον σύλλογο, όχι απλώς λόγια».
Ποια είναι η μεγαλύτερη διαφορά ανάμεσα στο ανδρικό και το ποδόσφαιρο γυναικών για έναν προπονητή;
«Η αθλητική προσέγγιση είναι παρόμοια, αλλά οι κοινωνικές προσδοκίες, η προβολή και οι επενδύσεις είναι ακόμη άνισες. Αυτό αλλάζει, αλλά αργά».
Αν μπορούσατε να αλλάξετε κάτι στο αγγλικόποδόσφαιρο, τι θα ήταν;
«Θα έδινα απόλυτη ανεξαρτησία στις ομάδες γυναικών – με δικές τους εγκαταστάσεις και υποδομές. Αυτό είναι το κλειδί».
Πώς βλέπετε το μέλλον του ποδοσφαίρου γυναικών στην Ευρώπη;
«Θετικά. Το επίπεδο ανεβαίνει, η προβολή αυξάνεται, και υπάρχουν σοβαρές ομάδες και προγράμματα σε πολλές χώρες. Η UEFA όμως πρέπει να διασφαλίσει ίσες ευκαιρίες».
Πώς ήταν το τέλος της θητείας σας στη Λίβερπουλ; Πόσο δύσκολο ήταν συναισθηματικά;
Κι αν ήσασταν υπεύθυνος για το ποδόσφαιρο γυναικών στην UEFA;
«Θα διασφάλιζα χρηματοδότηση για τις εθνικές ομοσπονδίες ώστε να προσφέρουν τις ίδιες βασικές παροχές: εγκαταστάσεις, ιατρική υποστήριξη, ταξίδια, εκπαίδευση. Δεν μιλάω απαραίτητα για μισθούς – αλλά για ίδιες ευκαιρίες. Όταν επενδύεις σωστά, δημιουργείς εξαιρετικούς αθλητές. Βλέπουμε ήδη διαφορές στο παιχνίδι σε σχέση με πέντε χρόνια πριν. Αυτή είναι η δύναμη της επένδυσης και της στήριξης».
Τι προσφέρει το ποδόσφαιρο στα κορίτσια που ίσως δεν προσφέρουν άλλα αθλήματα;
«Τα πάντα. Είναι πλέον επάγγελμα. Υπάρχουν νεαρά κορίτσια που μεγαλώνουν βλέποντας την Πουτέγιας και την Μπονμάτι και ονειρεύονται να γίνουν σαν αυτές. Κάτι που δεν υπήρχε παλιά. Τώρα έχουν πρότυπα. Κι εκτός από την καριέρα, το ποδόσφαιρο προσφέρει φιλία, ομαδικότητα, κοινωνικότητα. Βοηθά στη διαμόρφωση χαρακτήρα. Δεν είναι απλά ένα άθλημα, είναι τρόπος ζωής».
Ακολούθησε το GWomen στο instagram
Στείλε μας νέα, ιδέες, προτάσεις, απορίες για τον γυναικείο αθλητισμό στο [email protected]