Πώς είναι για ένα κορίτσι 18 χρονών να φεύγει από την Ελλάδα, από την οικογένειά της, τις φίλες της και να μετακομίζει στην Αμερική; Η Βασιλική Χωλοπούλου ξέρει να πραγματοποιεί τα όνειρά της και αποκαλύπτει στo GWomen πως είναι να ζει μόνη της στην άλλη άκρη του Ατλαντικού!
Γεννημένη στις 20 Ιουνίου του 2007, η Βασιλική ζει μόνη της στην Αμερική, προκειμένου να… κυνηγήσει τα όνειρά της και να παίξει μπάσκετ στο Κολλέγιο.
Η 19χρονη διεθνής γκαρντ ξέρει να αντιμετωπίζει δυσκολίες και επέλεξε τον πιο δύσκολο δρόμο, διότι έχει μεγάλη αγάπη για το μπάσκετ και είναι διατεθειμένη να κάνει ότι θυσίες χρειαστεί.
Πρόσφατα διακριθείσα με την Εθνική Νέων στο Eurobasket U20 (Β’ Κατηγορίας), πανηγύρισε το ασημένιο μετάλλιο, την άνοδο στην Α’ Κατηγορία, καθώς και θέση στην κορυφαία πεντάδα της διοργάνωσης.
Το χρυσό μετάλλιο χάθηκε, ωστόσο μένει η… γλυκιά γεύση στο τέλος.
«Σίγουρα, όταν κάνεις πρωταθλητισμό και εκπροσωπείς τη χώρα σου και έχει φτάσει μέχρι τον τελικό, θέλεις πάντα να κερδίζεις. Προφανώς θέλαμε να κερδίσουμε και τον τελικό, να στεφθούμε πρωταθλήτριες Ευρώπης, να σηκώσουμε το τρόπαιο και να ακούσουμε τον Εθνικό Ύμνο. Ήταν κάτι που πραγματικά ονειρευόμασταν. Παρ' όλα αυτά, πετύχαμε τον βασικό μας στόχο, που ήταν η άνοδος, και είμαστε πολύ περήφανες για όσα καταφέραμε. Σίγουρα όμως, αν φεύγαμε ως πρωταθλήτριες, θα είχε μια διαφορετική αίσθηση να ακούγαμε τον Εθνικό Ύμνο με το μετάλλιο στο στήθος θα ήταν κάτι μοναδικό. Μακάρι να μπορέσουμε να το ζήσουμε κάποια στιγμή στο μέλλον».
Μάλιστα παρότι ήταν από τις κορυφαίες όλες του τουρνουά, η Βασιλική στάθηκε στην ομαδική δουλειά και τονίζει πόσο περήφανη είναι για την επιτυχία που πέτυχαν μαζί με τις συμπαίκτριές της.
«Νομίζω ότι όλα τα κορίτσια, οι προπονητές, όλο το σταφ, οι άνθρωποι που ήταν δίπλα μας, από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο δώσαμε πραγματικά ό,τι είχαμε και δεν είχαμε για να πετύχουμε τον στόχο μας. Η διάκριση στην καλύτερη πεντάδα ήρθε μέσα από την προσπάθεια της ομάδας. Το χάρηκα, αλλά πάνω απ' όλα είμαι περήφανη για αυτό που καταφέραμε όλοι μαζί. Ξέρω ότι όλοι δώσαμε και την ψυχή μας για να τα καταφέρουμε».
Σίγουρα μια ομάδα για να πετύχει χρειάζεται και τα σωστά αποδυτήρια και αυτή η Εθνική Νέων Γυναικών ήταν πολύ δεμένη. Από τον πρώτο μέχρι τον τελευταίο στην αποστολή, υπήρχε κάτι ξεχωριστό και αυτά που έζησαν τα κορίτσια στο φινάλε του τουρνουά, θα το θυμούνται για όλη τους τη ζωή, αποκαλύπτει η Βασιλική.
«Γίναμε μια οικογένεια. Όσα μοιραστήκαμε μεταξύ μας μετά το τελευταίο παιχνίδι και το τελευταίο βράδυ θα μου μείνουν όλα αξέχαστα. Εκτιμώ πολύ τόσο την προπονήτριά μας όσο και όλο το προπονητικό επιτελείο, πρώτα ως ανθρώπους και μετά ως προπονητές. Μας βοήθησαν να βγάλουμε τον καλύτερό μας στο τουρνουά εαυτό και αυτό που καταφέραμε όλοι μαζί ήταν πραγματικά μοναδικό».
Το κεφάλαιο Αμερική
Η Βασιλική Χωλοπούλου επέλεξε την Αμερική, έτσι ώστε να συνδυάσει σπουδές και καριέρα. Την πρώτη της χρονιά έπαιξε στο Κολούμπια, ωστόσο θυμάται ακόμα την ημέρα που ήταν στο αεροδρόμιο και με δάκρυα στα μάτια αποχαιρέτησε την οικογένειά της, προκειμένου να ανοίξει τα… φτερά της και να χαράξει τον δικό της δρόμο.
Τον δρόμο της επιτυχίας που έχει θυσίες για να πετύχεις και χρειάζεται μεγάλα ψυχικά αποθέματα. Και απέδειξε σε όλους πως τα κατάφερε.
«Ζω μόνη μου. Ακόμα θυμάμαι την ημέρα στο αεροδρόμιο που χαιρετούσα τους γονείς μου και τις δύο αδελφές μου, ήταν πάρα πολύ δύσκολο. Θυμάμαι που έκλαιγα. Για μένα η οικογένειά μου είναι τα πάντα, είμαι πολύ δεμένη και με τα αδέλφια μου και με τους γονείς μου. Το να φύγω μακριά τους ήταν κάτι πολύ δύσκολο ψυχολογικά.
Αλλά έφυγα με σκοπό να πετύχω τα όνειρά μου και ήξερα πως θα με στηρίξουν σε όλο αυτό. Με βιντεοκλήσεις καθημερινά, μπορούσα να τους μιλάω και να τους μοιράζομαι τα πάντα. Αλλά δεν συγκρίνεται να είσαι με τους γονείς σου κάθε μέρα να μπορείς ή να τους βλέπεις στο Σαββατοκύριακο. Ήταν πολύ δύσκολη χρονιά, το να είμαι μακριά τους, σίγουρα το πιο δύσκολο. Αλλά ότι κάνω το κάνω για αυτούς και όταν έχεις όνειρα και στόχους πρέπει να κάνεις και κάποιες θυσίες».
Πόσο διαφορετική φαντάζεται ο μέσος άνθρωπος το κολλέγιο. Τι αλλαγές μπορεί να έχει σε σχέση με τη χώρα μας;
Κι όμως, το απαιτητικό πρόγραμμα στις Η.Π.Α, κάνει τη μετάβαση από την Ελλάδα ακόμα πιο δύσκολη. Η Χωλοπούλου περιγράφει το πρόγραμμά της και στέκεται στο γεγονός πως δεν υπάρχει ελεύθερος χρόνος.
«Η Αμερική είναι αρκετά διαφορετική από την Ελλάδα. Φέτος ήμουν στο Κολούμπια και το καθημερινό μας πρόγραμμα ήταν πολύ απαιτητικό. Κάθε πρωί 9-10 είχαμε βάρη, στη συνέχεια προπόνηση μπάσκετ 10:00-13:00, μετά λίγο χρόνο για αποθεραπεία και φαγητό αν προλάβεις και το απόγευμα μαθήματα. Ακολουθούσε πολύ διάβασμα και κάποιες φορές ατομικές προπονήσεις. Η μέρα ήταν γεμάτη και ουσιαστικά δεν υπήρχε ελεύθερος χρόνος. Παρ' όλα αυτά, οι εγκαταστάσεις, η οργάνωση και γενικότερα ο τρόπος που σκέφτεσαι στην Αμερική σε βοηθούν και σε δυναμώνουν».
Ακούγοντας κάποιος τη Βασιλική να διηγείται το πρόγραμμά της στην Αμερική, στέκεται με πόσο ωριμότητα περιγράφει τις δυσκολίες. Αδιαμφισβήτητα το να ζει μόνη της στην άλλη άκρη του Ατλαντικού την κάνει να σκέφτεται τελείως διαφορετικά, εκτιμάει τα μικρά πράγματα της ζωής και τονίζει η ίδια πως το μπάσκετ είναι πραγματικά ένα παιχνίδι.
«Σίγουρα σε ωριμάζει. Σε αλλάζει ως άνθρωπο. Μένεις μακριά, στην άλλη άκρη του κόσμου, και έρχεσαι αντιμέτωπος με πολλές δυσκολίες. Ωριμάζεις, μεγαλώνεις και βλέπεις τη ζωή με διαφορετικό τρόπο. Σίγουρα σε δυναμώνει ως άνθρωπο και μετά καταστάσεις που παλιά θεωρούσες δύσκολες, πλέον σου φαίνονται μικροπράγματα. Πραγματικά σε σκληραίνει και μετά το μπάσκετ σου φαίνεται πραγματικά σαν ένα παιχνίδι».
Η Βασιλική ολοκλήρωσε την πρώτη της χρονιά ως rookie στο Πανεπιστήμιο του Κολούμπια και από τη νέα σεζόν θα βρίσκεται στο Σικάγο, για λογαριασμό των Ramblers στο Πανεπιστήμιο Loyola.
Από την παρθενική της παρουσία στο Κολλέγιο, φυσικά κρατάει το πόσο την δυνάμωσαν ορισμένες καταστάσεις.
«Από την πρώτη μου χρονιά κρατάω ότι με δυνάμωσε ως αθλήτρια και ως άνθρωπο και με έκανε να ξεπεράσω τα όριά μου.
Για την επόμενη, αρχικά ανυπομονώ να πάω. Δεν έχω πάει ακόμα, θα πάω τον Αύγουστο. Είναι ένα καινούριο challenge για μένα. Ελπίζω να βελτιωθώ ως άνθρωπος και ως παίκτρια, να καταφέρω να βρω χρόνο συμμετοχής και να συνεχίσω να βελτιώνομαι κάθε μέρα. Αυτός είναι ο στόχος μου».
Η Χωλοπούλου είναι μόλις 19 ετών και ακόμα ονειρεύεται για το μέλλον της. Το μόνο σίγουρο είναι πως ξέρει τι θέλει και πλήρως συνειδητοποιημένη για τις αποφάσεις και τις επιλογές που παίρνει στη ζωή της.
«Σίγουρα έχω πάρα πολλά όνειρα. Θεωρώ όμως ότι κανένα όνειρο δεν μπορεί να γίνει πραγματικότητα χωρίς σκληρή δουλειά, υπομονή και πίστη στον εαυτό μου. Θέλω κάθε μέρα, μέσα από την προπόνηση, να βελτιώνομαι, να γίνομαι καλύτερη ως άνθρωπος και ως παίκτρια. Αν συνεχίσω να δουλεύω και να πιστεύω σε αυτό που κάνω, πιστεύω ότι θα καταφέρω να πετύχω ό,τι έχω στο μυαλό μου».
Photo credit: Euaggelia Lolou