TOP ΑΓΩΝΕΣ
  • TOP ΑΓΩΝΕΣ
  • NBA

ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
Κανείς δεν ζήτησε τον Ματέο Γκαρσία, παρά μόνο κανονικότητα

Κανείς δεν ζήτησε τον Ματέο Γκαρσία, παρά μόνο κανονικότητα

Κανείς δεν ζήτησε τον Ματέο Γκαρσία, παρά μόνο κανονικότητα

Ο Βασίλης Βλαχόπουλος γράφει για την υπόθεση του Ματέο Γκαρσία και την εμμονή για την επιστροφή του Αργεντίνου στο «Κλ. Βικελίδης».

Στη σταδιοδρομία κάθε επαγγελματία είναι αναπόφευκτη η συνάντηση με πρόσωπα των οποίων η φιλοσοφία θα διαμορφώσει και τον δικό σου τρόπο σκέψης. Ακούς, επεξεργάζεσαι, κρατάς στοιχεία και διδάσκεσαι. Πριν κάμποσα χρόνια σε μια συζήτηση μεταξύ… τυριού και αχλαδιού, είχα αναρωτηθεί για το βασικό στοιχείο που χαρακτηρίζει «μεγάλη» μια ομάδα. Η ατάκα του διοικητικού παράγοντα ήταν απλή και ταυτοχρόνως πολυσύνθετη. «Μεγάλη ομάδα είναι αυτή που πληρώνει», είχε πει με χαρακτηριστική άνεση. Λόγω ηλικίας και απειρίας, αυτή η ατάκα δεν φιλτραρίστηκε σωστά στο δικό μου μυαλό, εκτίμησα ότι μάλλον επρόκειτο για υπεκφυγή. Στα χρόνια που ακολούθησαν συνειδητοποίησα τη σημασία των λέξεών του. Γιατί η συνέπεια στις πληρωμές διασφαλίζει τη συνέχεια μιας ομάδας, τη διατήρησή της στο πρώτο επίπεδο, τη σταδιακή εξέλιξή της και εν τέλει, την κατάληψη θέσης η οποία οδηγεί στην κατάκτηση τίτλων σε μια μορφή μετουσίωσης μιας τίμιας και σοβαρής πολυετούς προσπάθειας.

Στη συγκεκριμένη γωνιά έχει σημειωθεί κατά κόρον ότι, λαός του οποίου η γούνα κάηκε αμέτρητες φορές στο παρελθόν, υποσυνείδητα γίνεται περισσότερο υποψιασμένος και καχύποπτος. Ειδικά ο Αρειανός είναι τρομερά δύσπιστος, πολλώ δε μάλλον όταν διαπιστώνει έλλειψη ισορροπίας και καμία αλληλουχία κινήσεων. Γι’ αυτόν τον λόγο έγινε εσωστρεφής. Παράλληλα συμβιβάστηκε με απλούς κανόνες κανονικότητας κι έμαθε να στηρίζεται στις δικές του δυνάμεις. Αυτές διαμορφώνονται αναλόγως της δυναμικής που παρουσιάζει και η ομάδα. Όταν μεγαλώνει, πιστεύει περισσότερος κόσμος σ’ αυτή, αυξάνεται το «αγοραστικό κοινό» και κατ’ επέκταση τα έσοδα της εταιρίας. Τόσο απλό.

Στην πραγματικότητα όμως, αυτό που απαιτεί είναι ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ. Δεν ζει σε γυάλα, αντιλαμβάνεται πολλά περισσότερα (απ’ όσα νομίζουν οι επικοινωνιολόγοι) τι πραγματικά συμβαίνει στον χώρο του αθλητισμού και δη στο ποδοσφαίρου. Μπορεί κι αυτός να υποθέσει τι μπορεί να κρύβει η αλόγιστη σπατάλη από μια ομάδα η οποία μέχρι πρότινος μετρούσες τις… δραχμές. Γνωρίζει τις συμμαχίες που έχουν δημιουργηθεί, συμβιβάζεται με το ότι και η δική του ομάδα θα υποχρεωθεί να συμμετέχει σε συμμαχία, αλλά απαιτεί αξιοπρέπεια και κανονικότητα.

Για να πάμε στο θέμα μας, κανείς δεν ζήτησε τον Ματέο Γκαρσία. Ο Αργεντίνος επέστρεψε στην καθημερινότητα των φίλων του Άρη με προτροπή της ίδιας της ομάδας. Και είναι αλήθεια επίσης ότι ο νεαρός ποδοσφαιριστής ξεχάστηκε πολύ συντομότερα του αναμενομένου και επί τούτου φρόντισε ο Γιάννης Φετφατζίδης με την τρομερή χρονιά του. Κανείς δεν έβαλε το… μαχαίρι στο λαιμό του Θόδωρου Καρυπίδη για να πάρει τον Γκαρσία. Το μόνο που απαιτεί είναι αυτό που δεν βλέπει εδώ και τουλάχιστον δύο εβδομάδες. Μια ομάδα 18 ποδοσφαιριστών. Αντ’ αυτού παρακολουθεί μια ντουζίνα αξιέπαινων παικτών οι οποίοι προσπαθούν να κρατήσουν ψηλά τη σημαία της ομάδας, να αποφύγουν τους τραυματισμούς (γιατί δεν υπάρχει κανείς να τους αντικαταστήσει) και φυσικά τις κάρτες.

Κανείς δεν ζήτησε τον Ματέο Γκαρσία παρά μόνο ΚΑΝΟΝΙΚΟΤΗΤΑ. Δηλαδή, άρση της ποινής απαγόρευσης μεταγραφών, κοινοποίηση αγωνιστικού σχεδίου ενόψει της ερχόμενης αγωνιστικής περιόδου, μια πολύ ξεκάθαρη κατάσταση η οποία θα χαρακτηρίζεται από οικονομική συνέπεια και σταδιακή ανάπτυξη του συλλόγου.

Κανείς δεν κατηγόρησε την ηγεσία της ομάδας στη δεδομένη οικονομική δυσκολία που αντιμετωπίζει. Ίσα-ίσα που ο ίδιος ο κόσμος αναγνώρισε τη ζημία που υπέστη η εταιρία από την πανδημία του κορονοϊού σε συνδυασμό με τη μείωση του τηλεοπτικού συμβολαίου.

Υπό αυτές τις συνθήκες, είναι τουλάχιστον ακατανόητη η εμμονή για τον Ματέο Γκαρσία. Εμμονή η οποία οδηγεί σε επικοινωνιακά λάθη τα οποία πληγώνουν τον ίδιο τον κόσμο και διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα. Και δεν αναφέρομαι στη σπέκουλα που ακολουθεί. Αυτή είναι κομμάτι του βρώμικου παιχνιδιού. Το έχουμε ξαναγράψει. Κανείς μα κανείς δεν μπορεί να κουνήσει το δάχτυλο γιατί όλοι βούτηξαν στον βούρκο του ελληνικού ποδοσφαίρου και μερικοί εξ’ αυτών πιέζουν τα κεφάλια των άλλων στο νερό, διατηρώντας έτσι τον έλεγχο των αναπνοών τους.

Καταλήγοντας, αυτό που πραγματικά ζητά ο κόσμος είναι να μην επαναληφθεί αυτή η θλιβερή εικόνα που παρουσιάζει η ομάδα στα Playoffs, άρση της ποινής απαγόρευσης μεταγραφών, οικονομική συνέπεια, ξεκάθαρο αγωνιστικό σχέδιο για την επόμενη χρονιά και συνθήκες κανονικότητας. Αντιλαμβάνεται επίσης ότι οι συμμαχίες είναι μέρος του παιχνιδιού, αρκεί όμως να έχουν όρια…