Μλαντένοβιτς: «Με τον Ιβάν ήταν όλα τέλεια σχεδιασμένα, θέλαμε λίγη βελτίωση ακόμα, αλλά έφυγε»

• Αναλυτικά τα όσα δήλωσε ο Μλαντένοβιτς

Ο Φίλιπ Μλαντένοβιτς παραχώρησε μία μεγάλη συνέντευξη στο «MeridianSport» στην οποία καταπιάστηκε με μία ευρεία γκάμα θεμάτων ξεκινώντας από τον λόγο της επιστροφής του στη Σερβία και φτάνοντας μέχρι την εποχή του Ιβάν Γιοβάνοβιτς στον Παναθηναϊκό, αλλά και την αποχώρησή του από τους «πράσινους».

Ο Σέρβος αριστερός μπακ εξήγησε πως η επιστροφή του στην πατρίδα του συνέβη περισσότερο από τύχη παρά από στόχευση, αφού εκείνος ήθελε να παραμείνει στην Ελλάδα, αυτό δεν γινόταν, ύστερα ήρθε μία πρόταση από την Πορτογαλία, όμως χάλασε το deal κι έτσι τελικά κατέληξε στη Μλάντοστ.

Στη συνέχεια αναφέρθηκε στην περίοδο του Ιβάν Γιοβάνοβιτς στον Παναθηναϊκό, το πως περνούσε στη χώρα μας, αλλά και τη γνωριμία του με τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

Δείτε Επίσης

Παναθηναϊκός: Βρήκε ομάδα ο Μλαντένοβιτς

Αναλυτικά τα όσα δήλωσε ο Μλαντένοβιτς

Για τον λόγο της επιστροφής του στη Σερβία

«Επέστρεψα στο σερβικό ποδόσφαιρο κατά τύχη – νομίζω ότι αυτή είναι η καλύτερη περιγραφή. Κάποια πράγματα που περίμενα δεν συνέβησαν και η μεταγραφική περίοδος πλησίαζε στο τέλος της. Εφόσον δεν είχα ομάδα στις αρχές Σεπτεμβρίου και δεν ήθελα να μείνω εκτός δράσης μέχρι τον χειμώνα, επήλθε συμφωνία με τη Μλάντοστ Λουτσάνι. Γνωρίζω τον Νέσκο Μιλοβάνοβιτς εδώ και πολύ καιρό – ήταν προπονητής μου όταν έκανα το ντεμπούτο μου στην Μπόρατς – και ήρθαμε σε επαφή μέσω κοινών γνωστών. Δεν νομίζω ότι περίμενε την επιστροφή μου, όπως ούτε κι εγώ, αλλά τελικά συνέβη. Δεν ήθελα να μείνει στάσιμη η καριέρα μου και, παράλληλα, είδα την ευκαιρία να βοηθήσω τη Μλάντοστ να πετύχει το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα. Η συμφωνία προβλέπει την παραμονή μου εδώ μέχρι τον χειμώνα, οπότε θα δούμε τι θα γίνει στη συνέχεια. Επιθυμία μου ήταν να παραμείνω στην Αθήνα, καθώς πέρασα εκεί τρία υπέροχα χρόνια και, κατά κάποιον τρόπο, είχαμε συνηθίσει όλοι ως οικογένεια τη ζωή στην Ελλάδα... Στη συνέχεια προέκυψε μια πρόταση από την Πορτογαλία, για διετές συμβόλαιο, αλλά και εκεί συνέβησαν διάφορα – όπως συμβαίνει πάντα κατά τη διάρκεια της μεταγραφικής περιόδου στο ποδόσφαιρο. Προτεραιότητά μου παραμένει το εξωτερικό, αλλά δεν έχω την ανάγκη να πάω οπουδήποτε· θέλω απλώς το επίπεδο του ποδοσφαίρου να είναι αξιόλογο. Δεν προέκυψε κάτι το καλοκαίρι, αλλά θα δούμε τι θα γίνει τον χειμώνα».

Για το πως κατέληξε στην Τουρκία:

«Με πήρε τηλέφωνο ο Σάλε Στανόγεβιτς, τον οποίο δεν γνώριζα προηγουμένως. Στον Παναθηναϊκό βρισκόμουν σε μια κατάσταση όπου έπαιζα λίγο –όχι πολύ–, οπότε τα πράγματα δεν ήταν ιδανικά, και μου δόθηκε η ευκαιρία να πάω ουσιαστικά στην Τουρκία για τρεις μήνες και να είμαι βασικός. Δέχτηκα, γνωρίζοντας ότι θα είχα παιχνίδια να παίξω, και έφτασα εκεί στις αρχές Φεβρουαρίου. Η κατάσταση ήταν τέτοια που, τον Δεκέμβριο, ο σύλλογος βρισκόταν ουσιαστικά σε απόγνωση όσον αφορά την παραμονή στην πρώτη κατηγορία, αλλά ζήσαμε μια πραγματικά ενδιαφέρουσα άνοιξη. Κάποιοι από εμάς φτάσαμε την τελευταία ημέρα της μεταγραφικής περιόδου και φτάσαμε πολύ κοντά στο να εξασφαλίσουμε την παραμονή. Μας έλειψε ένας βαθμός, είχαμε ένα απίστευτο σερί όπου κερδίσαμε 21-22 βαθμούς σε περίπου δέκα παιχνίδια, αλλά ούτε αυτό ήταν αρκετό. Για να καταλάβετε, ο σύλλογος είχε μόλις εννέα βαθμούς τον Δεκέμβριο και η κατάσταση ήταν πραγματικά δύσκολη. Λυπάμαι για τον Σάλε που η ομάδα υποβιβάστηκε, αλλά χαίρομαι που παρέμεινε εκεί.

Δεν συζητήσαμε για τον Ερυθρό Αστέρα και την Παρτιζάν. Όλοι οι συνεργάτες του προέρχονταν επίσης από την Παρτιζάν, οπότε δεν δώσαμε ιδιαίτερη έμφαση σε αυτά τα θέματα. Ήμουν στη μειοψηφία... Βέβαια, ο Τσάβι Μπαμπίκα είχε έρθει από τον Ερυθρό Αστέρα την περίοδο που εντάχθηκα κι εγώ στην ομάδα, αλλά δεν κάναμε πολλή παρέα. Όλοι ήμασταν κατά κάποιον τρόπο επικεντρωμένοι στην παραμονή στην κατηγορία, ενώ γνώριζα ότι το συμβόλαιό μου με τον Παναθηναϊκό έληγε το καλοκαίρι και ότι ήταν εξαιρετικά σημαντικό για την καριέρα μου εκείνη τη στιγμή να αγωνίζομαι σε καλό επίπεδο. Πραγματικά ήθελα να παραμείνω εκεί, αλλά θυμάμαι εκείνη την περίοδο με αγάπη. Με στενοχωρεί το γεγονός ότι στα τρία χρόνια δεν καταφέραμε να κατακτήσουμε τον τίτλο, αν και κερδίσαμε το Κύπελλο και αγωνιστήκαμε στην Ευρώπη. Ωστόσο, η χρονική συγκυρία κατά την οποία εντάχθηκα στον σύλλογο ήταν κάπως ιδιαίτερη».

Για την περίοδο του Ιβάν Γιοβάνοβιτς και την Ελλάδα:

«Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς με έφερε στον Παναθηναϊκό και τότε όλα ήταν άψογα σχεδιασμένα. Χρειαζόταν απλώς κάποιες μικρές βελτιώσεις, αλλά εκείνος έφυγε στη μέση της σεζόν. Δεν ξέρω πώς ή γιατί συνέβη αυτό, αλλά έκτοτε συνεχίζεται η ταλαιπωρία με τις συνεχείς αλλαγές προπονητών. Μου αρέσει να λέω ότι παίζαμε καλά – και συνεχίζαμε να παίζουμε καλά – ανεξάρτητα από το πόσους προπονητές αλλάζαμε εκείνο το διάστημα. Ήταν μια ωραία εμπειρία, μια εμπειρία ζωής· υπήρχαν πολλοί άνθρωποι από την περιοχή μας, οπότε η παρέα ήταν πάντα καλή. Ήρθα μαζί με τον Φίλιπ Τζούριτσιτς, μετά ήρθε ο Νεμάνια Μακσίμοβιτς, ήταν εκεί ο Τιν Γεντβάι, μετά ο Στέβαν Γιόβετιτς στον Ολυμπιακό, ο Μιγιάτ Γκατσίνοβιτς, ο Μάρκο Γκρούγιτς, ο Λούκα Γιόβιτς, ο Ντομαγκόι Βίντα στην ΑΕΚ... Ήταν μια πραγματικά σπουδαία ομάδα. Κυρίως για χάρη της οικογένειάς μου και του εαυτού μου, αλλά αυτός ήταν και ο λόγος που ήθελα να παραμείνω στην Αθήνα...

Το ντέρμπι μοιάζει με αυτό της Σερβίας όσον αφορά τον ενθουσιασμό, αλλά δεν μπορεί να δημιουργηθεί η ίδια ατμόσφαιρα επειδή δεν υπάρχουν οπαδοί της φιλοξενούμενης ομάδας. Πιστεύω ότι θα ήταν πολύ καλύτερα αν μπορούσαν να έρθουν οι οπαδοί των φιλοξενούμενων, αλλά η κατάσταση είχε ξεφύγει ξεκάθαρα από τον έλεγχο, γι' αυτό και ισχύει εδώ και καιρό αυτή η απαγόρευση στην Ελλάδα. Όχι μόνο στο ντέρμπι Παναθηναϊκού-Ολυμπιακού, αλλά και στα παιχνίδια του ΠΑΟΚ, της ΑΕΚ, του Άρη... Πρέπει να ομολογήσω ότι λείπει λίγο αυτός ο ενθουσιασμός. Για εμάς τους Σέρβους, είναι σίγουρα διαφορετικό το συναίσθημα να παίζουμε το "αιώνιο ντέρμπι" στη χώρα μας, αλλά και αυτά τα μεγάλα παιχνίδια στην Ελλάδα είναι ξεχωριστά.»

Για τη γνωριμία του για τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς:

«Πήγα να δω μπάσκετ, σε αγώνες εναντίον του Ερυθρού Αστέρα και της Εφές, και η εμπειρία ήταν φανταστική. Η Ευρωλίγκα είναι μια ενδιαφέρουσα διοργάνωση και οι Έλληνες είναι φανατικοί οπαδοί των σπορ, ακριβώς όπως κι εμείς. Όποιος έχει την ευκαιρία και αγαπά τον αθλητισμό, αξίζει να πάει σε αυτά τα ντέρμπι και να ζήσει τον ενθουσιασμό. Αυτή την περίοδο επικρατεί παροξυσμός, λόγω της επιστροφής του Ζέλικο Ομπράντοβιτς. Καταγόμαστε και οι δύο από το Τσάτσακ, αλλά γνωριστήκαμε μόλις πριν από λίγα χρόνια, στο αεροδρόμιο. Νομίζω ότι ταξίδευαν από το Βελιγράδι για κάποιον αγώνα στην Αθήνα, και εκεί μας σύστησε ο φίλος μου, ο Αλέκσα Αβράμοβιτς. Του είπα ότι έπρεπε να με συστήσει στον Ζέλικο, και το έκανε. Δεν μιλήσαμε πολύ, αλλά αρκετά ώστε να γνωριστούμε. Όσο για τον Αλέκσα, τον γνωρίζω από την πόλη μας. Εκείνος αγαπά πολύ το ποδόσφαιρο κι εγώ το μπάσκετ, οπότε ήταν κάπως φυσικό να συναντηθούμε και να κάνουμε παρέα. Βρεθήκαμε στην Τουρκία όταν ήρθε εκεί η εθνική ομάδα της Σερβίας και γίναμε φίλοι».

Για το ντεμπούτο του στην εθνική Σερβίας:

«Θυμάμαι το ντεμπούτο μου στην εθνική ομάδα: ήμουν 19 ετών και απέναντί ​​μας είχαμε τους Γάλλους. Μαρκάριζα τον Ριμπερί και τον Νασρί, και στο ημίχρονο νόμιζα ότι είχα πυρετό. Ο αείμνηστος Μίχα μας έβαλε σε έναν σοβαρό ρυθμό, όπου εμείς οι νεαροί καταλάβαμε τι σημαίνει πειθαρχία. Είχα καλή σχέση με όλους τους προπονητές μας, αλλά ο καθένας τους ήταν διαφορετικός. Αργότερα αγωνίστηκα υπό τις οδηγίες του Μούσλιν, μετά του Ράντοβαν Τσούρτσιτς, στη συνέχεια του Κρστάγιτς, του Τումμπάκοβιτς και τέλος του Πίξι. Ήμουν μέλος της γενιάς που συμμετείχε τόσο σε Παγκόσμια όσο και σε Ευρωπαϊκά Πρωταθλήματα. Αυτό αποτελεί ιστορία, έχει καταγραφεί και παραμένει. Το αν θα μπορούσαμε να είχαμε πετύχει περισσότερα ή όχι είναι άλλη ιστορία, αλλά κάναμε σπουδαία πράγματα για το σερβικό ποδόσφαιρο. Όλα τα υπόλοιπα είναι αναλύσεις για το τι θα μπορούσε να είχε συμβεί και πώς...

Μιλήσαμε με τον Παούνοβιτς πριν από έναν χρόνο, όταν ετοιμαζόταν να ανακοινώσει την αποστολή για την Αγγλία. Εκείνη την εποχή είχαμε ακόμα ελπίδες πρόκρισης και μου είχε επισημάνει ότι χρειαζόταν έναν έμπειρο παίκτη σαν εμένα. Μέχρι σήμερα, το θέμα έμεινε μόνο σε εκείνη τη συζήτηση. Αυτό που γνωρίζω με βεβαιότητα, από πρώτο χέρι, είναι ότι όλοι είναι ικανοποιημένοι με τον Παούνοβιτς και πιστεύουν ότι είναι καλός προπονητής. Ανέλαβε σε μια δύσκολη στιγμή, καθώς βρίσκεται σε εξέλιξη μια αλλαγή γενιάς. Ωστόσο, αυτό είναι φυσιολογικό και έτσι πρέπει να γίνεται, αφού έρχονται στο προσκήνιο νέοι παίκτες. Δεν είναι εύκολη κατάσταση ούτε για τον προπονητή ούτε για την Ομοσπονδία. Σίγουρα θέλω να οδηγήσει τη Σερβία σε κάποια μεγάλη διοργάνωση και πιστεύω ότι είναι ο κατάλληλος άνθρωπος γι' αυτό. Δεν γνωριζόμαστε προσωπικά· μιλήσαμε μόνο εκείνη τη μία φορά στο τηλέφωνο και αυτό ήταν όλο».

Για τι θα κάνει όταν τελειώσει την καριέρα του:

«Ειλικρινά, δεν ξέρω ακόμα τι θα κάνω όταν ολοκληρώσω την καριέρα μου. Εξαρτάται από το αν θα βρίσκομαι στη Σερβία, αλλά και από πολλούς, πάρα πολλούς άλλους παράγοντες. Νομίζω ότι θα ξέρω περισσότερα τον χειμώνα ή το καλοκαίρι της επόμενης χρονιάς».