Ο κανονικός Παναθηναϊκός του Νίστρουπ, εμφάνισε και τον κανονικό Αντίνο!

Υπάρχει ένας απλός κανόνας στο ποδόσφαιρο. Μία καλή ομάδα, ένα σύνολο που λειτουργεί αρμονικά μπορεί να παρουσιάσει στον αγωνιστικό χώρο την καλύτερη εκδοχή ενός ποδοσφαιριστή. Παίκτες που ατομικά να μην ξεπερνούν το 5 και το 6, να εμφανίζονται στο 7 και στο 8 μέσα από μία καλοκουρδισμένη μηχανή, σε συγκεκριμένους ρόλους.

Όπως ο Παναθηναϊκός του Ιβάν. Υπάρχει και το ανάποδο. Μία κακή ομάδα, ένα σύνολο με σχέδιο μη συμβατό και κακοδουλεμένο τις περισσότερες φορές παρασέρνει τους μέτριους σε κακή εικόνα, τους καλούς σε μέτρια εικόνα και πάει λέγοντας. Το σπορ είναι ομαδικό, η ομάδα είναι πάνω από όλα και ικανή να μεταμορφώνει προς το καλύτερο ή το χειρότερο. Εκτός αν είσαι ο Γιόχαν Κρόιφ, ο Λιονέλ Μέσι ή ο Ντιέγκο Μαραντόνα. Ας αφήσουμε τις θεότητες και ας επιστρέψουμε στη γη.

Ένας από τους παίκτες που αδικήθηκε ατομικά μέσα από τον περσινό Παναθηναϊκό ήταν ξεκάθαρα και ο Σαντίνο Αντίνο. Ο Αργεντινός εξτρέμ εκτός από την προσαρμογή του σε μία νέα ήπειρο και ένα εντελώς διαφορετικό περιβάλλον είχε να ''αντιμετωπίσει'' και ένα σχέδιο, το οποίο δεν είχε καμία λογική ως προς την ανάδειξη των ποιοτικών του χαρακτηριστικών.

Πέρα από κάποιες καλές εμφανίσεις, η μεγάλη εικόνα δεν ήταν κολακευτική, ο τρόπος που έπαιζε το Τριφύλλι δεν θα μπορούσε να εμφανίσει τον καλό Αντίνο και η λογική έλεγε πως με ένα διαφορετικό σχέδιο, σε έναν επιθετικογενή Παναθηναϊκό και σε ένα σύνολο που θα του έδινε τις συνθήκες που θέλει, ο Αντίνο θα ήταν διαφορετικός.

Το ξεκίνημα της σεζόν δικαιώνει την ποδοσφαιρική λογική. Η εμφάνιση ενός κανονικού Παναθηναϊκού, το σχέδιο του Νίστρουπ και το game model του Δανού τεχνικού, έδωσε την ευκαιρία, την δυνατότητα στον Αντίνο να διακριθεί, να λάμψει, να κάνει μέχρι στιγμής ένα καταπληκτικό ξεκίνημα στη σεζόν.

Από το να ξοδεύεται σε ασταμάτητες μονομαχίες για δεύτερες μπάλες και να μένει χαμηλά στο γήπεδο έχοντας δύο και τρεις παίκτες πάνω του, ο Αντίνο βρήκε αυτό που τόσο είχε ανάγκη. Μία στόχευση ως προς τα κύρια χαρακτηριστικά του και τα μεγάλα ''όπλα'' στο παιχνίδι του.

Με πρώτη και καλύτερη την ικανότητά του στο 1vs1. Να πάρει την μπάλα στα αριστερά, να περάσει τον αντίπαλό του είτε από μέσα είτε από έξω και έπειτα να ψάξει είτε την πάσα(όπως στην ασίστ του Κάνγκουα), είτε να εκτελέσει όπως στη Λιβαδειά όπου δεν βρήκε στόχο. Οι τρόποι διαφέρουν.

Είτε με την γρήγορη μεταφορά μπάλας από δεξιά στα αριστερά είτε με τα ανεβάσματα του Κυριακόπουλου, είτε με τις κινήσεις των φορ, ο Αντίνο ολοένα και περισσότερο βρίσκει αυτές τις καταστάσεις και λειτουργικά εξαιρετικά σε μία ομάδα που έχει ξεκάθαρο, συμβατό σχέδιο και ολοένα και βελτιώνεται, έχοντας ακόμη δρόμο για να φτάσει εκεί που πραγματικά μπορεί.

Πέρα, όμως, από τα μάτια και την άποψη του καθενός, πράγματα υποκειμενικά, υπάρχουν και οι αριθμοί μέσα από το Wyscout. Αριθμοί που δείχνουν την τεράστια αλλαγή στη συνεισφορά του Αντίνο στο παιχνίδι του Παναθηναϊκού. Ο Αργεντινός έγινε πιο επικίνδυνος για την αντίπαλη εστία, πιο δημιουργικός, πάτησε την περιοχή περισσότερες φορές, ακόμη και στις επανακτήσεις είναι ανεβασμένος.

Ας τα δούμε ένα προς ένα.

Από 0.09xG ανά παιχνίδι έχει... εκτοξευθεί στο 0.33xG!

Σχεδόν τέσσερις φορές πιο απειλητικός για την αντίπαλη εστία βάσει των τελικών που εκτέλεσε μέχρι στιγμής.

Από 2 επιτυχημένες ντρίμπλες ένα ματς, έχει ανέβει στις 3.

Από 3.96 επανακτήσεις ανά παιχνίδι, βρίσκεται πλέον στο 5.87 ενώ από 1.01 σουτ ανά ματς έχει βρεθεί στο 2.2!

Από 1.71 επαφές με την μπάλα στην αντίπαλη περιοχή βρίσκεται πλέον στις 4.7 ενώ και δημιουργικά από το 0.06 στις xAssists, έχει ανέβει στο 0.15!

Μία εντυπωσιακή πρόοδος για τον Αντίνο μέσα από την αλλαγή στις ομαδικές λειτουργίες του Παναθηναϊκού...