Ο Παναθηναϊκός έκανε με τον Ουναϊ την μεταγραφή της χρονιάς σε καλοκαίρι... τρέλας και υπερβάσεων από τον Αλαφούζο!

Αυτό δεν ήταν κερασάκι στη τούρτα. Ούτε δώρο. Oύτε γλυκό. Ή μπορεί να ήταν κι αυτά. Όπως το βλέπει ο καθένας. Πάνω από όλα, όμως, ήταν η μεταγραφή του καλοκαιριού από τον Παναθηναϊκό που ξαναέντυσε στα πράσινα τον Μαροκινό παιχταρά. Ο Αζεντίν Ουναϊ είναι και πάλι ανάμεσά μας, καθώς το Τριφύλλι έβγαλε από τα ταμεία του συνολικά 15 εκατομμύρια ευρώ(12+3) για να αποκτήσει έναν από τους καλύτερους παίκτες του πρόσφατου Μουντιάλ, έναν καλλιτέχνη του αθλήματος, έναν αρτίστα που στα καλά του φεγγάρια μπορεί να πάρει παιχνίδια μόνος του. Και το έκανε βασιζόμενος μόνο και αποκλειστικά στις δικές του δυνάμεις, χωρίς προοπτική και συμφωνία για να συνεχίσει από του χρόνου ο παίκτης σε σύλλογο της Premier League, στοιχείο που μπορεί να κάνει τα πράγματα πάντα πιο εύκολα. Για αυτό και τούτη η μεταγραφή είναι η μεταγραφή του καλοκαιριού. Από όλες τις απόψεις. Χωρίς φυσικά να υπάρχει διάθεση υποτίμησης των μεγάλων κινήσεων των έτερων διεκδικητών του τίτλου.

Τρομερή κίνηση ο Πουέρτα. Ποδοσφαιρικά και επικοινωνιακά. Τρομερή. Και ο Γκονζάλες. Σούπερ ο Μάγερ που πήρε η ΑΕΚ, φοβερή επένδυση ο Ούγκρεσιτς του ΠΑΟΚ, άλλο πράγμα, όμως, ο Ουναϊ. Σε επίπεδο υλοποίησης μεταγραφής, δυσκολίας, οικονομικών όρων, hype. Ο καθρέφτης ήταν, είναι και θα είναι πάντα ο αγωνιστικός χώρος και το πόσο θα βοηθήσει κάθε μεγάλη προσθήκη κρίνεται και αξιολογείται στο τέλος της σεζόν βάσει των πεπραγμένων στο χορτάρι. Ένα κομμάτι είναι ο βαθμός δυσκολίας υλοποίησης μία μεταγραφής κι ένα άλλο, προφανώς, τα πεπραγμένα από εκεί και πέρα.

Μικρή παρένθεση κι ένα μεγάλο ευχαριστώ στον φίλο μου τον Αζεντίν, ο οποίος επέλεξε το Gazzetta για να τελειώσει οριστικά και αμετάκλητα την μεταγραφή του στον Παναθηναϊκό με την αποκλειστική δήλωση μέσα από το αεροπλάνο και την σχετική φωτογραφία, ιστορικά ποδοσφαιρικά κειμήλια στο κινητό. Και το 21 στη πλάτη, όνειρο, να θυμίζει τον έναν και μοναδικό Λύμπε. Κλείνει η παρένθεση.

Ο Παναθηναϊκός με την απόκτηση του Ουναϊ έβαλε στο ρόστερ του έναν παίκτη που μπορεί να υπηρετήσει πολλούς και διάφορους ρόλους στο game model του Νίστρουπ. Μπορεί να είναι ο ένας από τους δύο κεντρικούς χαφ είτε στο 4-4-2 είτε στο 4-2-3-1, μπορεί να είναι ο παίκτης πίσω από τον φορ στο 4-2-3-1, μπορεί να εξυπηρετήσει και τον ρόλο του ακραίου χαφ, καθώς ο ένας από τους δύο παίζει ως inverted winger, εσωτερικά, περισσότερο ως κεντρικός μέσος και λιγότερο ως ακραίος επιθετικός. Τα όσα κάνει με την μπάλα στα πόδια είναι από το κορυφαίο επίπεδο του ποδοσφαίρου και ας υστερεί σε φυσικές δυνάμεις και ανασταλτικά καθήκοντα και συμπεριφορά. Όπως συνηθίζουμε να λέμε σε κάθε μεταγραφή, ο σύλλογος έκανε το 50% για να πετύχει η κίνηση. Τον αγόρασε. Τώρα υπάρχει και το άλλο 50% που είναι η διαχείριση του ανθρώπου. Ο Ουναϊ ήταν έναν χρόνο στο Κορωπί. Άπαντες γνωρίζουν πως είναι ένα παιδί που χρειάζεται ειδική διαχείριση σε ανθρώπινο επίπεδο, πρέπει να νιώθει καλά για να σου δώσει αυτό που μπορεί, να είναι ευτυχισμένος, να είσαι πάντα εκεί να τον βοηθήσεις, να του εξηγήσεις, να τον παρακινήσεις. Αν οι τρεις μήνες τοπ παρουσίας από την σεζόν 2024/2025, γίνουν για παράδειγμα έξι, ο Παναθηναϊκός θα ανεβάσει κατακόρυφα τις πιθανότητες επιτυχίας μέσα στη χρονιά.

Ανεξάρτητα από την κλάση του Μαροκινού άσου, ο Παναθηναϊκός πήρε έναν παίκτη που έκανε τον κόσμο να χαρεί, να χαμογελάσει, να πανηγυρίσει, να... ναυλώσει(λογικά γίναμε αντιληπτοί), να θέλει να πάει στο γήπεδο για να δει αυτό τον παίκτη, έφτιαξε το κλίμα σε σημαντικό βαθμό και πάντα είναι σημαντικό να κάνεις τον κόσμο σου να χαίρεται, πόσω μάλλον όταν μιλάμε για έναν κόσμο χιλιοταλαιπωρημένο που έχει να πανηγυρίσει το πρωτάθλημα από το μακρινό 2010. Είναι μεταγραφή που συνδυάζει την ποιότητα του παίκτη αλλά και την καψούρα που του έχει ο λαός του Τριφυλλιού από την πρώτη του σεζόν στην Ελλάδα. Είναι-έξτρα- λόγος για να πας στο γήπεδο αν και θα πρέπει να κάνουμε(όλοι) λίγη υπομονή για να είναι έτοιμος, λογικά μετά την διακοπή του πρωταθλήματος.

Από κει και πέρα, η μεταγραφή αυτή έρχεται να σφραγίσει ένα καλοκαίρι απόλυτης μεταγραφικής τρέλας από τον μεγαλομέτοχο της ΠΑΕ Παναθηναϊκός, Γιάννη Αλαφούζο. Είναι αδιανόητη η επένδυση που έχει γίνει αυτό το καλοκαίρι, δείγμα της κάψας, της θέλησης, της τρέλας για την κατάκτηση του τίτλου. Το ποσό που έχει δωθεί σε συλλόγους είναι μυθικό. Φτάνει τα 50 εκατομμύρια ευρώ και αν υπολογίσουμε και τον Ιανουάριο, αγγίζει τα 70 εκατομμύρια! Απίθανα πράγματα. Με ποδοσφαιριστές που αποτελούν σημεία αναφοράς, με επενδύσεις στο παρόν και στο μέλλον, με παίκτες που ο κόσμος χαίρεται να βλέπει και υπάρχει τεράστια προσδοκία για την συνύπαρξή τους. Ουναϊ, Λούζα, Λιβάι, Αντίνο, Ντε Φράι, Τεττέη και πάει λέγοντας. Όπως τόσα χρόνια του έχει ασκήσει αυτή η γωνιά ανεξάντλητη κριτική διαχρονικά, έτσι και τώρα οφείλουμε να καταγράψουμε πως από την δική του σκοπιά, το δικό του μετερίζι, έκανε αυτό που έπρεπε και με το-πολύ-παραπάνω.

Τα υπόλοιπα είναι δουλειά του προπονητή που έχει στα χέρια του ένα ρόστερ με τεράστια ατομική ποιότητα και τις δυνάμεις να φτιάξει έναν Παναθηναϊκό που θα παίζει ωραίο ποδόσφαιρο, θα είναι απόλυτα ανταγωνιστικός και θα διεκδικεί το πρωτάθλημα, με στόχο όσο το δυνατόν πιο γρήγορα να το κατακτήσει...