Η συρρίκνωση των κλασικών εξτρέμ ως δόγμα ταυτότητας του «Nikolic Ball»

• Η υπογραφή του Νίκολιτς πάνω στο ρόστερ
• Δεν υπάρχουν μακιγιαρίσματα ή ρετούς

Θα το πω χωρίς περιστροφές, γιατί δεν χωράει άλλη ερμηνεία: η ΑΕΚ δεν έχει πλέον καθαρόαιμα εξτρέμ πέραν του Κοϊτά και του υπό προσαρμογή ακόμα Ζουμπκόβ. Δεν είναι εκτίμηση, δεν είναι άποψη πάνω σε έναν πρωινό καφέ με συζήτηση για ένα παιχνίδι. Είναι αριθμητική, ξερή, στιγνή και αμείλικτη.

Ο Κουτέσα αποχωρεί, ο Ελίασον έφυγε και κάπως έτσι περιορίζονται τα προφίλ των ακραίων που παίρνουν τη μπάλα στο πλάι της αντίπαλης περιοχής, κοιτάζουν τον μπακ στα μάτια και τον προσπερνούν για να δημιουργήσουν καταστάσεις. Μοιάζουν με είδος προς εξαφάνιση.

Η υπογραφή του Νίκολιτς πάνω στο ρόστερ

Δεν είναι τυχαίο τίποτα από όλα αυτά. Είναι επιλογή, ξεκάθαρη και συνειδητή. Ήρθε ο Μαγιέρ, γύρισε ο Ζοάο Μάριο, και κανείς από τους δύο δεν παίζει ως winger, είναι δεκάρια που εκκινούν από τα πλάγια μόνο και μόνο για να καταλήξουν εκεί που θέλει να μεταφέρει την πίεση και την απειλή ο κόουτς, στον άξονα.

Αυτό δεν είναι σύμπτωση μεταγραφικής αγοράς, δεν είναι «έτσι μας βγήκε». Συνιστά υπογραφή προπονητή, βαμμένη πάνω στο ρόστερ με μελάνι που δεν σβήνει.

Ο Νίκολιτς έχει βάλει τη σφραγίδα του πάνω στην ομάδα με τρόπο που δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρεξήγησης. Στο δικό του ποδόσφαιρο, ο ακραίος δεν μένει ακραίος, αυτό τελείωσε. Μπαίνει μέσα, γίνεται φορτίο στο κέντρο, δημιουργεί υπεραριθμία εκεί που θεωρεί ότι η αντίπαλη άμυνα δεν το περιμένει και δεν το θέλει.

Το πλάτος; Αυτό το δίνουν οι πλάγιοι μπακ, και κατά περίπτωση κάποιος ακραίος που παίζει ανοιχτά επειδή η στιγμή το επιβάλλει, όχι επειδή αυτός είναι ο ρόλος του. Δεν είναι συγκυρία, είναι φιλοσοφία με κεφαλαίο Φ. Και οι ομάδες, όπως και οι προπονητές τους, ζουν και πεθαίνουν πάνω σε αυτήν τη φιλοσοφία, χωρίς εκπτώσεις, χωρίς «ναι μεν αλλά».

Θα προκαλέσει συζήτηση αυτό; Ασφαλώς ναι, και είναι κάτι φυσιολογικό. Θα γεννήσει σπέκουλα, ενστάσεις, το κλασικό «μα πού είναι ο παραδοσιακός winger που θα σε βγάλει από τη δύσκολη θέση με μία ντρίμπλα»; Είναι νορμάλ να συζητιέται, είναι μέρος του παιχνιδιού. Αλλά ο Νίκολιτς δεν είναι από τους προπονητές που κάθονται στη μέση περιμένοντας να δουν πώς θα φυσήξει ο αέρας.

Είναι απόλυτος σε αυτά που πιστεύει, το έχει αποδείξει με τίτλους στα χέρια όπου κι αν εργάστηκε. Προφανώς και τούτο δεν γίνεται να του εξασφαλίζει ασυλία από την κριτική, του δίνει όμως το δικαίωμα να τον ακούσουμε πριν βγάλουμε συμπέρασμα.

Δεν υπάρχουν μακιγιαρίσματα ή ρετούς

Το ερώτημα, όμως, δεν κλείνει εκεί, όσο κι αν θα ήθελε κανείς να το ολοκληρώσει με μια καλλωπιστική φράση. Γιατί ενώ η επιθετική ταυτότητα φαίνεται πεντακάθαρη στο μυαλό του Σέρβου τεχνικού, υπάρχουν δύο σημεία στο γήπεδο που μόνιμα θα προκαλούν συζητήσεις: το δεξί άκρο της άμυνας και το κέντρο αυτής. Εκεί ο Νίκολιτς λέει, με το ύφος του ανθρώπου που δεν συνηθίζει να αμφιβάλλει δημόσια, ότι στο μυαλό του, είναι κάτι λυμένο.

Το γήπεδο, βέβαια, θα πει τη δική του ιστορία, χωρίς ρετούς. Δεν το κρύβει κανείς αυτό, ούτε καν ο ίδιος ο προπονητής, ο οποίος δόμησε τη μεταγραφική πολιτική πάνω στη δική του ποδοσφαιρική πρόταση, χωρίς να ζητήσει γνώμες για το αν θα έπρεπε να συμμεριστεί κάποια πιο «ασφαλή» λογική. Αυτό δεν είναι κατηγορία, είναι περιγραφή. Ο άνθρωπος πιστεύει σε αυτό που χτίζει και δεν κρύβεται πίσω από δικαιολογίες.

Το σίγουρο, πάντως, είναι ότι ο ίδιος θα κληθεί να δώσει τις αγωνιστικές απαντήσεις μέσα στο γήπεδο, στο πρόβλημα που έχει ήδη φανεί καθαρά στους πρώτους εγχώριους αγώνες.

Να τα κάνουμε τρία τα επίμαχα σημεία; Να τα κάνουμε! ο άξονας του κέντρου, σε αρκετές φάσεις, λιγότερο ή περισσότερο, παρέπεμπε σε αεροδιάδρομο. Ανοιχτός, χωρίς φρουρά, με κίνηση και προς τις δύο κατευθύνσεις, σαν να είχε βγει άδεια ελεύθερης διέλευσης σε όποιον ήθελε να περάσει από εκεί. Εδώ όμως δεν μπορεί κανείς μιλήσει για μεταγραφική ένδεια, μόνο για υπερ-πληρότητα.

Κοντολογίς, ο «θάνατος» των εξτρέμ δεν είναι απλώς μια παρατήρηση πάνω στο ρόστερ, ένα σχόλιο της στιγμής που θα ξεχαστεί στην επόμενη μεταγραφική περίοδο. Είναι δήλωση ταυτότητας, βαθιά και δεσμευτική.

Όπως ισχύει για κάθε δήλωση ταυτότητας στο ποδόσφαιρο, έτσι και αυτή δεν θα κριθεί από το πόσο πειστική ακούγεται πάνω στα χαρτιά ή σε ένα πάνελ την Δευτέρα το βράδυ, αλλά από το πόσο αντέχει όταν χτυπήσει το πρώτο ταμπλό της αλήθειας: ο αγώνας, ο αντίπαλος απέναντι, και το σκορ στο τέλος.