Η αξιολόγηση της ομάδας του ΠΑΟΚ και το όραμα που χρειάζεται

Πολύ δύσκολο το 2026 για τον ΠΑΟΚ. Έτσι θα πάει και το καλοκαίρι. Η συνολική αποτυχία, αλλά και το σοκ που αφήνει το τελευταίο ματς, δύσκολα θα ξεπεραστεί.

Από τη μία υπάρχει η πορεία της ομάδας και από την άλλη η αξιολόγησή της ώστε να ληφθούν αποφάσεις από το μέλλον. Υπάρχει βέβαια και ο πρωταγωνιστής. Ο Ιβάν Σαββίδης ως ιδιοκτήτης που πρέπει να αποφασίσει για το σύστημα και τους ανθρώπους που θα αξιολογήσουν, αλλά και θα τρέξουν την ομάδα σε σχέση πάντα και με τη δική του ευθύνη. Είναι πολλά και σημαντικά… Είναι και σύνθετα…

Θυμίζουμε ότι μέχρι τώρα η ΠΑΕ διοικούνταν με έναν συγκεκριμένο τρόπο όπως το είχε ορίσει ο Σαββίδης. Έχει εξαγγελθεί ότι αυτή η δομή πρόκειται να αλλάξει και να διαφοροποιηθεί πλήρως σε σχέση και με τη λειτουργία του αγωνιστικού τμήματος. Οι αλλαγές αυτές μπορεί να είναι σημαντικές αλλά εννοείται ότι θα κριθούν στο μέλλον. Στην πορεία θα φανεί κατά πόσο θα επηρεάσουν θετικά όλη τη λειτουργία. Ο ΠΑΟΚ θέλει οπωσδήποτε ενίσχυση και ξεκάθαρους ρόλους, κανείς όμως δεν μπορεί να εγγυηθεί την επιτυχία. ΜΟΝΟ στην πράξη θα φανεί το αποτέλεσμα το οποίο σχετίζεται και με τη χημεία των ανθρώπων.

Πάμε και στην ομάδα. Ο ΠΑΟΚ απέτυχε φέτος να πάρει το πρωτάθλημα, απέτυχε και για τη δεύτερη θέση. Κατάφερε να χάσει και το κύπελλο, ενώ στην Ευρώπη προσέγγισε τα στάνταρ που συνήθως φθάνει παίζοντας στο Europa league. Από τη μία υπάρχει το τελικό αποτέλεσμα που είναι κακό, από την άλλη υπάρχει και μία πορεία. Ποιος -ενώ μιλάμε για ποδόσφαιρο και ένα σύνολο πραγμάτων- μπορεί να απαξιώσει όλο το ταξίδι της φετινής σεζόν, όλη την πορεία και τι κατάφερε να παρουσιάσει η ομάδα σε μεγάλο κομμάτι της, για να κρίνει μόνο το φινάλε; Είναι σωστή η μεθοδολογία αυτή στη λήψη αποφάσεων; Ο ΠΑΟΚ ανάγκασε όλη την Ελλάδα να τον παραδεχθεί μέχρι τον Φεβρουάριο για το ποδόσφαιρο που έπαιξε. Αυτό το πετάμε, επειδή για ένα σύνολο παραγόντων που σαφώς πρέπει να αναλυθούν, το τέλος δεν ήταν καλό, με την ομάδα να μην διεκδικεί το πρωτάθλημα μέχρι το τελευταίο ματς; Ο ΠΑΟΚ στο κύπελλο ήταν ο μόνος που έπαιξε με Άρη, Λεβαδειακό, Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό. Πήγε στον τελικό και «κατάφερε» να χάσει στη μία βραδιά, όπως έχασε. Αν το έπαιρνε και έβγαινε και δεύτερος στον άλλον τελικό που επίσης έκανε δώρο με αδιανόητο τρόπο, η χρονιά πώς θα κρίνονταν; Σε ένα τέτοιο ενδεχόμενο θα ήταν άλλα τα κριτήρια; Άρα οι δύο βραδιές μπορούν και πρέπει να αλλάξουν όλο το σκεπτικό για τη φετινή σεζόν; Ερώτηση θέτω και προβληματισμό. Υπάρχει μία πορεία μεγάλη, υπάρχουν και βραδιές που καθορίζουν το αποτέλεσμα. Όλα δεν πρέπει να κρίνονται;

Ειδικά στο θέμα του προπονητή, δεν χωράνε ρίσκα και πειραματισμοί. Βλέπουμε κάθε μέρα, κάθε χρόνο και σε κάθε περίοδο, πόσο πολύ σημαντική είναι αυτή η επιλογή για κάθε ποδοσφαιρική ομάδα. Βλέπουμε τι πέτυχε η ΑΕΚ με τον Νίκολιτς που δούλεψε με τους ίδιους σχεδόν παίκτες που πέρσι απέτυχαν παταγωδώς. Παρατηρούμε επί χρόνια τον Παναθηναϊκό που ξοδεύει τόόσα πολλά χρήματα και δεν μπορεί να κάνει ομάδα, γιατί πολύ απλά εν βρίσκει τον κατάλληλο προπονητή με τον οποίο θα ταιριάξει. Μεγάλο ζήτημα και αυτό: Με ποιον ταιριάζεις… Είδαμε και τον Ολυμπιακό πόσους προπονητές άλλαξε μετά τον Μαρτίνς…

Όλα αξιολογούνται αυτές τις πολύ-πολύ δύσκολες μέρες μετά το τέλος μίας τρομακτικής χρονιάς με σοκαριστικό τέλος. Αξιολογείται η σεζόν ολόκληρη. Όλα όσα έγιναν μέσα σε αυτή. Μαζί και το τελικό αποτέλεσμα. Αξιολογούνται τα πρόσωπα, αλλά και ο νέος τρόπος που ουσιαστικά θα οργανωθεί η ομάδα. Πολλά μαζί και όλα τόσο κρίσιμα.

Μέσα σε όλα και για μένα πάνω απ’ όλα, το όραμα που χρειάζεται ο ΠΑΟΚ. Όραμα που ειδικά σε αυτή την καμπή μπορεί να δοθεί μόνο με έργα και συγκεκριμένες πράξεις στα γήπεδα. Την Τούμπα και το προπονητικό κέντρο τα οποία μέσα στο 2027 πρέπει να κατασκευάζονται χωρίς καμία άλλη καθυστέρηση. Έτσι θα δοθεί όραμα…