Παναθηναϊκός: Το πιο όμορφο ευρωπαϊκό βράδυ της εικοσαετίας, μέχρι το επόμενο!

Oι μεγαλύτεροι να κοιτάζουν βουρκωμένοι στο τελευταίο σφύριγμα του Μαρτσίνιακ. Να φέρνουν στο μυαλό τους αυτά που έχουν ζήσει με τον Παναθηναϊκό στην Ευρώπη. Βραδιές τεράστιες, μοναδικές, αξεπέραστες στο κορυφαίο επίπεδο του ποδοσφαίρου. Να βάζουν στο μυαλό τους πόσα έχουν περάσει όλα αυτά τα χρόνια και το βούρκωμα να γίνεται δάκρυα. Χαράς. Οι μικρότεροι στις αγκαλιές των μεγαλύτερων, φτιάχνοντας αναμνήσεις, όμορφες, ξεχωριστές, ιδιαίτερες. Το ξέσπασμα στο ΟΑΚΑ τόσο στο γκολ του Ταμπόρδα όσο και στο φινάλε, δεν ήταν ξέσπασμα νίκης.

Δεν ήταν κάτι που αφορά το ένα βράδυ αλλά σχεδόν δύο δεκαετίες, στις οποίες ο Panathinaikos είχε μείνει μακριά από το πραγματικό, διαχρονικό του μέγεθος στην Ευρώπη. Πόσο είχαν λείψει αυτά τα βράδια, κανείς δεν μπορεί να το αντιληφθεί αν δεν έχει μεγαλώσει με το καρδιοχτύπι της Τρίτης και της Τετάρτης στο Champions League. Αυτή η φανέλα είναι απόλυτα συνυφασμένη με τις διοργανώσεις της UEFA. Greek Giants που γράφουν και καμια φορά στο εξωτερικό.

Oι καλοκαιρινές προκρίσεις των τελευταίων ετών κόντρα σε Μαρσέιγ, Λανς, Σαχτάρ, οι νίκες επί της Βιγιαρεάλ και της Φιορεντίνα ήταν βήματα προς την επιστροφή, προς την κανονικότητα. Είναι άλλο πράγμα, όμως, να νικάς στα καλοκαιρινά προκριματικά, άλλο πράγμα να νικάς στους 16 του Conference League και άλλο πράγμα να ανοίγεις δρόμο πρόκρισης στα προημιτελικά του Europa League απέναντι σε μία ομάδα όπως είναι η Μπέτις.

Το ημερολόγιο έδειχνε 20 Φεβρουαρίου 2003. Τόπος; Το γήπεδο της Λεωφόρου. Παναθηναϊκός-Άντερλεχτ 3-0. Κύπελλο ΟΥΕΦΑ, φάση των 16. Πέρασαν είκοσι τρία χρόνια. Για να ξανακάνει νίκη το Τριφύλλι σε τόσο προχωρημένη φάση, σε μία από τις δύο κορυφαίες διοργανώσεις του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Με την Βιγιαρεάλ το 2009 στο Champions League δεν είχε καταφέρει να το γευθεί απέναντι στον Μάνουελ Πελιγκρίνι, από τον οποίο πήρε μια μικρή ρεβάνς στο ΟΑΚΑ.

Αυτό κόντρα στη Μπέτις, ήταν το πιο όμορφο ευρωπαϊκό βράδυ της εικοσαετίας. Τόσο σε επίπεδο αποτελέσματος όσο πολύ περισσότερο επειδή ήρθε μετά από τα όσα έχει βιώσει ο Παναθηναϊκός. Το 2003, το 2002 ακόμη και το 2010, αυτή η νίκη θα ήταν κανόνας. Τώρα, όμως, ήρθε μετά από μία περίοδο χωρίς glory days στην Ευρώπη και για αυτό έχει ξεχωριστή σημασία. Σαν να μπήκε μια σφραγίδα οριστικής επιστροφής, ανεξάρτητα από όσα θα συμβούν στο δεύτερο παιχνίδι.

Για να το θέσουμε σωστά: Είναι το πιο όμορφο ευρωπαϊκό βράδυ της εικοσαετίας μέχρι το επόμενο. Υπάρχει ένα ματς, το βράδυ της Πέμπτης στην Ανδαλουσία για το οποίο ζει και αναπνέει ολόκληρος ο οργανισμός. Δεν υπάρχει τίποτα άλλο. Ούτε το ματς της Κυριακής κόντρα στον Παναιτωλικό, ούτε οι υπόλοιπες ημέρες. Υπάρχει μόνο η Πέμπτη, η ρεβάνς της Σεβίλλης.

Ακόμη μια συγκυρία: Την σεζόν 2004/2005, ο Παναθηναϊκός είχε νικήσει την Σεβίλλη, 1-0 στη Λεωφόρο με το γκολ του Λουκά Βύντρα και υπηρεσιακό τεχνικό τον Τότη Φυλακούρη. Όπως και τώρα την Μπέτις. Τότε δεν τα κατάφερε στον επαναληπτικό(2-0 με καθοριστική αποβολή Έκι Γκονζάλες), είκοσι ένα χρόνια μετά, επιστρέφει στην πόλη, απέναντι στην πράσινη πλευρά της για να κάνει κάτι που δεν έχει ξανακάνει στην ιστορία του, σε οκτώ προσπάθειες. Να αποκλείσει ισπανική ομάδα σε νοκ-άουτ αναμετρήσεις.

Αν το μπορεί ή όχι το απέδειξε στο πρώτο παιχνίδι, με το σχέδιο του προπονητή, το πάθος και την καρδιά των παικτών, την αυτοθυσία. Χρειάζεται ακόμη ένα ίδιο βράδυ στην Ισπανία για να δώσει ρεαλισμό στο όνειρο...