Ολυμπιακός: Το άστρο του Μαρτίνς και η κλάση των Σισέ και Μαντί

Ολυμπιακός: Το άστρο του Μαρτίνς και η κλάση των Σισέ και Μαντί

Κώστας Νικολακόπουλος Κώστας Νικολακόπουλος
Ολυμπιακός: Το άστρο του Μαρτίνς και η κλάση των Σισέ και Μαντί

bet365

Ο Κ. Νικολακόπουλος προσεγγίζει στο blog του στο Gazzetta με το δικό του τρόπο την σπουδαία χθεσινή νίκη του Ολυμπιακού.

Την κατάλληλη στιγμή φαίνεται ότι ξαναβρήκε το χαμένο εδώ και κάποιους μήνες άστρο του ο Πέδρο Μαρτίνς! Γιατί, κακά τα ψέματα, πρέπει να έχεις και άστρο για να φτάσεις σε μία τέτοια νίκη, υπό τέτοιες συνθήκες. Με την Άντβερπ να έχει ισοφαρίσει στο 74ο λεπτό και να έχει την ψυχολογία του αγώνα, αλλά και δυο φαρμακερά σουτ λίγο άουτ στο 84’ και στο 86’.

Ο Ολυμπιακός είχε να κάνει ευκαιρία από το 58’, λίγο δηλαδή μετά το δικό του πρώτο γκολ. Κι έπρεπε να περάσει μισή ώρα παιχνιδιού και να φτάσουμε στο 87’, για να διαπιστώσουμε ότι στο ποδόσφαιρο χρειάζεται και άστρο, αλλά όχι μόνο αυτό. Ο Μπουχαλάκης είχε το κουράγιο να βγει πρώτος πάνω στην μπάλα σε ένα διώξιμο της αντίπαλης άμυνας και να δώσει στον Κούντε, που όντας φρέσκος όχι απλά συνεργάστηκε με τον Καρμπόβνικ, αλλά και πέρασε από τον άξονα σε θέση έξω δεξιά βγάζοντας μία σέντρα με φάλτσα αλά Μαντί Καμαρά στο 1-0! Αυτή τη φορά η κεφαλιά του Βρουσάι δεν βρήκε δίκτυα, καθώς κόντραρε την μπάλα ο Βέλγος δεξιός μπακ, αλλά ο Μάριος επέμεινε και την γύρισε στον Ρέαμπτσιουκ, που έβαλε το γκολ της καριέρας του.

Να προσέξουμε…Πρώτον τη συμμετοχή στη φάση των δύο ακραίων μπακ, του Πολωνού από δεξιά σε ρόλο συμμετοχής στην ανάπτυξη της επίθεσης και του Μολδαβού από αριστερά σε ρόλο εκτελεστή! Και δεύτερον ότι κύριοι πρωταγωνιστές στη δημιουργία του πολύτιμου γκολ ήταν δύο παίκτες που μπήκαν αλλαγή, ο Κούντε κι ο Βρουσάι. Για να επιβραβευτεί η παρεμβατικότητα του Μαρτίνς, που από το 76’ κι έπειτα πέρασε πέντε νέα πρόσωπα. Του ίδιου Μαρτίνς, που δεν είχε βοηθήσει καθόλου από τον πάγκο την ομάδα στην πίεση που άρχισε να δέχεται από το 65’ και μετά κι ενώ το ματς φώναζε ότι ο Ολυμπιακός είχε ανάγκη από φρέσκα πόδια, καθώς η Άντβερπ είχε κυριαρχήσει, και με τις αλλαγές του προπονητή της…

Είχαν και τύχη λοιπόν ο Ολυμπιακός κι ο Πέδρο, αφού το ματς πήγαινε για 1-2 με ανατροπή από 0-1, αλλά είχαν και αφενός μεν μέταλλο η ομάδα, αφετέρου δε παρεμβατικότητα ο προπονητής, που έχει το κακό χούι να αργεί τις αλλαγές όταν κερδίζει, αλλά και το μυαλό για να πάρει ρίσκα και γενικά κρίσιμες αποφάσεις στα δύσκολα. Να υπενθυμίσουμε δύο πράγματα:

Ένα για το μέταλλο: ο Ολυμπιακός χάνοντας από τη Λούντογκορετς μέσα στο Καραϊσκάκη, είχε μπορέσει να ισοφαρ΄σιει στο 87’, ίδιο λεπτό στο οποίο χθες κέρδισε…

Δύο για την παρεμβατικότητα του προπονητή: μετά το 1-1 άρχισε να κάνει όλο και πιο επιθετική την ομάδα από πλευράς προσώπων (πρώτα Βαλμπουενά αντί του Εμβιλά που ατυχώς τραυματίστηκε, παίζοντας με ενοχλήσεις, και ύστερα γύρισμα του συστήματος σε 4-4-2 με Τικίνιο, Βρουσάι, Κούντε), ενώ μετά το 2-1 κοίταξε να την προφυλάξει με τον Ουσεϊνού Μπα τρίτο στόπερ (κι έξω τον Αραμπί), για να μην αφήσει προφανώς τον Σαμάτα να πάρει και πέμπτη κεφαλιά (!), καθώς στην τέταρτη που πήρε, ισοφάρισε στο 74’!

Ρέαμπτσιουκ

Σε επίπεδο προσώπων, ο Όλεγκ δικαιούται τον τίτλο του MVP με την γκολάρα του, που ήρθε σαν βραβείο για την κατάθεση ψυχής που κάνει σε κάθε παιχνίδι, ο Ελ Αραμπί έκανε τη διαφορά με δύο υπέροχα γκολ, εκ των οποίων μέτρησε μόνο το δεύτερο καθώς στο πρώτο τον έβγαλε οφσάιντ το VAR για μία…τρίχα, αλλά νομίζω ότι οι δύο καλύτεροι παίκτες του πρωταθλητή Ελλάδας ήταν δύο Αφρικάνοι, χρόνια πια στο Ρέντη. Με κουσούρια μεν, αλλά και μεγάλες δυνατότητες-αν τα έκοβαν τα κουσούρια, βέβαια, τώρα δεν θα έπαιζαν εδώ.

Ο Σισέ ήταν ένας βράχος στην άμυνα του Ολυμπιακού! Οι επεμβάσεις του, ψηλά και χαμηλά, ήταν περισσότερες από 12! Και δύο φορές βρέθηκε τόσο κοντά στο γκολ με τις κεφαλιές που πήρε σε στημένες φάσεις, αλλά αστόχησε γιατί πολύ απλά πρέπει να βάζει περισσότερο τεχνική, μαζί με τη δύναμη, στις τελικές του προσπάθειες. Μία πολυσύνθετη παρουσία-μία φορά βγήκε σε θέση αριστερού εξτρέμ κι έβγαλε και καλή σέντρα, άλλες έφυγε μακριά από την περιοχή του κι έκανε άμυνα πηγαίνοντας πρώτος στην μπάλα, ενώ κι οι πάσες του ήταν οι πιο πολλές καλές, παρά κακές. Ατυχώς, όμως, δεν παύει το φαινόμενο να κάνει ένα σοβαρό λάθος σε κάθε ματς. Χθες το έκανε μόλις στο 2ο λεπτό και στάθηκε τυχερός που αστόχησε στην κεφαλιά ο Σαμάτα-αντί να διώξει την μπάλα με το αριστερό, πήγε να το κάνει με το δεξί και απέτυχε. Το ίδιο ακριβώς πράγμα έκανε και στην κίτρινη που πήρε (το περίεργο είναι ότι πασάρει με το αριστερό και δεν πάει να διώξει με το αριστερό!), ενώ πριν το 1-1 πάσαρε άσχημα κοντά στην περιοχή του Βατσλίκ κι ο ίδιος διόρθωσε το λάθος του.

Ο Μαντί Καμαρά ήταν η υψηλή ποιότητα του Ολυμπιακού από τη μέση και πάνω, σε ρόλο αρχικά δεκαριού πίσω από τον Ελ Αραμπί. Θα μπορούσε να σκοράρει κι ο ίδιος στην ευκαιρία που είχε στο α΄ ημίχρονο, αλλά κυρίως τον θαυμάσαμε γιατί πέρασε τουλάχιστον πέντε (!) σέντρες με φοβερά φάλτσα που θα της ζήλευε κι ο Φορτούνης! Δύο τις έκανε γκολ ο Αραμπί και στη μία ο Σισέ έχασε την ευκαιρία από θέση γκολ. Η ιδέα του Μαρτίνς να τον περάσει στο β΄ ημίχρονο πιο πολύ σε ρόλο έξω δεξιά (όπως πέρυσι στο 1-1 με τη Γουλβς μετά την αποβολή του Σεμέδο), έδειξε έξυπνη κι αποτελεσματική, καθώς κι ο Αγκιμπού σε ρόλο κεντρικό πλέον φαινόταν πιο πολύ. Όλα θα ήταν τέλεια αν ο Μαντί είχε καλύτερη αίσθηση των χώρων στα μαρκαρίσματα. Ο εξτρέμ πρέπει και να γυρίζει να βοηθάει τον μπακ-ο Καμαρά το έκανε, αλλά ενώ είχε διάθεση και πήρε και τρεις κεφαλιές πίσω, τις κρίσιμες στιγμές ήταν απών. Δεν μάρκαρε σωστά σε μία ευκαιρία των Βέλγων στο 57’, έκανε το ίδιο στο 71’, χάθηκαν οι δύο ευκαιρίες, αλλά όταν το έκανε και την τρίτη φορά, το 74’, πηγαίνοντας καθυστερημένα πάνω στον Σαμάτα, το γκολ της ισοφάρισης ήρθε εύκολα.

Καμαρά

Τέλος καλό, όλα καλά! Από εκεί που φάνταζε ότι ο Ολυμπιακός θα ξεκινούσε με ισοπαλία η, και με ήττα τη φάση των ομίλων του Γιουρόπα Λιγκ, έκανε τελικά το πρώτο βήμα για την πρόκριση με ένα χρυσό τρίποντο-κι αν θυμηθούμε ότι στις τρεις άλλες πρεμιέρες με Μαρτίνς είχε (επίσης εντός έδρας) θετικά αποτελέσματα (δύο ισοπαλίες με Μπέτις και Τότεναμ, και μία νίκη, με Μαρσέιγ) και εν τέλει προκρίσεις στα νοκ άουτ του Γιουρόπα Λιγκ, θα βρούμε έναν καλό οιωνό!

Με τέτοια γκίνια πάντως που είχε ο Ολυμπιακός εδώ και μήνες (ήττα στον τελικό του Κυπέλλου στο 90’, αποκλεισμός στα πέναλτι από το Τσάμπιονς Λιγκ και βροχή χαμένων ευκαιριών στην πρεμιέρα του πρωταθλήματος), ήταν μαθηματικά βέβαιο ότι κάπου θα έσπαγε αυτό το πράγμα! Γύρισε χθες το φεγγάρι και πλέον η ομάδα πρέπει να επενδύσει πάνω σε αυτό το τρίποντο. Να το «πλαισιώσει» και με άλλα, πλέον και στο πρωτάθλημα, την Κυριακή στη Λαμία και μετά την Τετάρτη με τον Απόλλωνα στο Καραϊσκάκη, προκειμένου να φτιάξει η ψυχολογία της και να αποκτήσει άλλη σταθερότητα.

Ο κόσμος ήταν εκεί, πολύς και με καλή συμπαράσταση, αλλά ο Ολυμπιακός πρέπει να βρει τον τρόπο να παίρνει κι αυτό που θέλει στην Ευρώπη και μακριά από το σπίτι…

Άσχετο: το να είναι βασική μονάδα στον Ολυμπιακό (και στα τρία τελευταία ευρωπαϊκά ματς!) ο Αγκιμπού, που το παιδί είχε έρθει για τη Β ομάδα, προερχόμενος από τη Λιλ Β, είναι απολύτως τιμητικό για το παιδί, αλλά δεν είναι και το πιο…τιμητικό για τις ακριβοπληρωμένες καλοκαιρινές μεταγραφές του συλλόγου.

Αφού λάνσαρε έναν καινοτόμο υπερπλήρη οδηγό για τη νέα σεζόν του ΝΒΑ, το Gazzetta ταξίδεψε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού για ένα NBA Tour χωρίς προηγούμενο. Ο Αντώνης Καλκαβούρας θα βρεθεί σε έξι διαφορετικές πολιτείες των Η.Π.Α. ακολουθώντας τους πρωταθλητές Μιλγουόκι Μπακς του Γιάννη Αντετοκούνμπο. Μείνετε συντονισμένοι, το περιεχόμενο θα είναι εντυπωσιακό!

 

Κώστας Νικολακόπουλος
Κώστας Νικολακόπουλος

Ο Κώστας Νικολακόπουλος έγινε δημοσιογράφος από…σπόντα. Από τη Νομική και τη δικηγορία η, το επάγγελμα του δικαστικού, που υποτίθεται ότι ήταν στα πλάνα του (εξ ου κι οχαρακτηρισμός «ανακριτή» από τον Γ. Λούβαρη!), βρέθηκε ξαφνικά στον ΦΙΛΑΘΛΟ, όταν πρωτογεννήθηκε η ιδέα αυτής της εφημερίδας από τους Ν. Καραγιαννίδη και Ι. Μαθιουδάκη. Ένα χρόνο ρεπορτάζ Πανιώνιου και Αιγάλεω (μαζί), ένα χρόνο ΑΕΚ και από την άνοιξη του 1984 έως και σήμερα ρεπορτάζ Ολυμπιακού, όπου τα έχει δει όλα. Πρώτα τα λεγόμενα πέτρινα χρόνια και μετά πρωταθλήματα το ένα μετά το άλλο. Του αρέσει να γράφει για μεταγραφές, αλλά ο ίδιος τις αποφεύγει. Σε 40 χρόνια έχει κάνει δύο! Το 1992 στο ΦΩΣ του Θ. Νικολαϊδη και μετά στον ΓΑΥΡΟ που στη συνέχεια έγινε ένα με τον Κόκκινο Πρωταθλητή. Πάνω από μία δεκαετία καλύπτει το ρεπορτάζ του Ολυμπιακού στον Σπορ FM.