Στο Λονδίνο θα το σηκώσει ο...

Λίγο πριν το τζάμπολ σε Ευρωλίγκα και Α1, ο Νίκος Παπαδογιάννης ρίχνει την ψήφο του για τον επόμενο πρωταθλητή Ευρώπης. Θυμάται τον Νίκο Γκάλη και προσπαθεί να συγκροτήσει τις κορυφαίες 12άδες όλων των εποχών στο ελληνικό πρωτάθλημα, μέσα από το πολυσυλλεκτικό Γραμματοκιβώτιο του gazzetta.gr.

Στο Λονδίνο θα το σηκώσει ο...

ΕΡ.: Αφού η τιμητική μας είναι ο Νίκος Γκάλης και κατ' επέκταση παίκτες του παρελθόντος, θα ήθελα αν γίνεται να μου πείτε ποια θεωρείτε την ιδανική 12αδα της Εθνικής όλων των εποχών. Δύο παίκτες για κάθε θέση συν δύο πασπαρτού για να κλείσει η δωδεκάδα. (Γ.Κεφ.)

ΝΙΚ.ΠΑΠ.: Θεωρώ άκυρη τη σύγκριση παικτών που προέρχονται από διαφορετικές εποχές, αλλά δεν θέλω και να ντριμπλάρω την ερώτηση. Επίσης, είναι αδύνατο να εκφέρω άποψη για παίκτες που γνωρίζω μόνο μέσα από διηγήσεις και θρύλους. Θα μου επιτρέψετε λοιπόν να τραβήξω μία γραμμή στα μέσα της δεκαετίας του ’80 και να αναφέρω μόνο παίκτες της ύστερης εποχής: Γκάλης, Γιαννάκης, Παπαλουκάς, Σπανούλης, Διαμαντίδης, εύκολη η επιλογή των 5 γκαρντ. Έπειτα Χριστοδούλου, Κακιούζης, Αλβέρτης, Φώτσης, Οικονόμου, Φασούλας, Μπουρούσης και …τέλος. Ελπίζω να μη ξέχασα κάποιον. Ο Παναγιώτης Γιαννάκης θα πρέπει να παίξει ρόλο παίκτη-προπονητή στην ιδανική Εθνική ομάδα της τελευταίας 30ετίας! Εάν βέβαια επιλέξουμε ως κριτήριο τη θητεία στο ελληνικό πρωτάθλημα, το πόστο του προπονητή ανήκει στον Γιάννη Ιωαννίδη. 

ΕΡ.: Θα ήθελα και μια αντίστοιχη δωδεκάδα για τους καλύτερους παίκτες που εμφανίστηκαν ποτέ στο ελληνικό πρωτάθλημα, Έλληνες και ξένους. (Γ.Κεφ.)

ΝΙΚ.ΠΑΠ.: Η κορυφαία 12άδα των ξένων μοιάζει δύσκολη υπόθεση, αφού το κριτήριο είναι νεφελώδες. Προκρίνουμε διαχρονικές αξίες (π.χ. Μπλάκμαν, Μακντάνιελ, Τζεφ Μαλόουν, Μπάιρον Σκοτ) ή αποκλειστικά την απόδοσή τους στο ελληνικό πρωτάθλημα; Προσπαθώντας να συγκεράσω τα δύο, καταλήγω σε Ζντοβτς, Γιασικεβίτσιους, Ίνγκραμ, Φορντ, Ε.Τζόνσον, Ουίλκινς, Πάσπαλι, Μποντίρογκα, Μπατίστ, Μπέρι, Βράνκοβιτς, Ράτζα. Και είμαι βέβαιος ότι ξεχνώ ή αδικώ πολλούς σημαντικούς (Τάρπλεϊ, Σάβιτς, Ουίγκινς, Νόρις, Μπάρλοου, Κόμαζετς, Χόλντεν, αλλά και τους Στογιάκοβιτς-Πρέλεβιτς που είναι μισο-έλληνες, μισο-ξένοι). Προπονητής δεν μπορεί να είναι άλλος από τον Ζέλικο Ομπράντοβιτς.

ΕΡ.: Η 3η θέση οδηγεί σίγουρα στην Eυρωλίγκα, ή σε προκριματικό; Και για πόσο ακόμα ο 3ος θα πάει σε προκριματικό; Και επίσης, θα γίνει κάποια στιγμή κλειστή Ευρωπαϊκή Λίγκα; (Thomas, Κατερίνη)

NIK.ΠΑΠ.: Η 3η θέση οδηγεί –στην καλύτερη περίπτωση- στα προκριματικά της Ευρωλίγκας, εφ’ όσον βέβαια καταλήξει σε ομάδα που πληρεί τις υπόλοιπες προδιαγραφές (π.χ. μεγάλο γήπεδο). Είναι πιθανότερο να χαθεί και αυτή η δυνατότητα, παρά να επιστρέψουμε στο καθεστώς των 3 ομάδων που προκρίνονται απ’ευθείας στους Ομίλους. Η κλειστή Ευρωπαϊκή Λίγκα δεν θα προχωρήσει όσο οι ομάδες θεωρούν τα εγχώρια πρωταθλήματα εμπορικότερα από την Ευρωλίγκα.

ΕΡ.: Νίκο, αναρωτιέμαι πότε ο Νίκος Γκάλης θα τύχει της αναγνώρισης που του αξίζει από την πολιτεία. Και αφού έθεσες και θέμα έλλειψης προετοιμασίας διαδοχής του Βασιλακόπουλου, υπάρχει αλήθεια καλύτερος διάδοχος; (Μ.Αντ.)

ΝΙΚ.ΠΑΠ.: Όσο μακάβριο και αν ακούγεται, η Πολιτεία περιμένει πρώτα να πεθάνει ο Γκάλης για να τιμήσει τότε τη μνήμη του. Άλλη εξήγηση δεν υπάρχει, πέρα από μικροπολιτικές και μικροαθλητικές ίντριγκες. Προσωπικά πιστεύω ότι ακόμα και ο ΠΑΟΚ θα δεχόταν να μετονομάσει το γήπεδό του σε «Στάδιο Νίκος Γκάλης» - τρόπος του λέγειν, αλλά δεν είναι και τόσο μακριά από την πραγματικότητα, τηρουμένων των ελληνικών αναλογιών. Δεν πιστεύω ότι στον Γκάλη θα ταίριαζε διοικητικός ρόλος. Ίσως ο Παναγιώτης Γιαννάκης να ήταν μία πιο καίρια υπερκομματική και υπερσωματειακή επιλογή για την καρέκλα του Βασιλακόπουλου. Φαίνεται όμως ότι προηγούνται οι μουχλιασμένοι χαρτογιακάδες της τωρινής διοίκησης.

ΕΡ.: Θα ήθελα, να σας ρωτήσω εάν έχετε προσπαθήσει να πάρετε συνέντευξη εφ όλης της ύλης από τον Νίκο Γκάλη -και όχι μόνο στα πλαίσια βράβευσης ή παρουσίας του σε κάποιον αγώνα . Τον θεωρώ τον μόνο πραγματικό μύθο του ελληνικού αθλητισμού και όχι μόνο μπάσκετ ο όποιος μπορεί να  μαγνητίζει είτε κάνει το μπάνιο του στην Μύκονο με την οικογένεια του είτε βλέποντας τον σε βίντεο της αγωνιστικής του δράσης.. (Θ.Μυλ.)

ΝΙΚ.ΠΑΠ.: Ασφαλώς. Αλλά δεν είναι εύκολη συνέντευξη ο Γκάλης. Αφ’ενός τις αποφεύγει, αφ’ετέρου έχει χτίσει γύρω του ένα τείχος προστασίας που συχνά αποτελείται από ανθρώπους ωθούμενους από ιδιοτελή συμφέροντα. Και όταν μιλάει, δεν ανοίγεται εύκολα. Εχω μιλήσει μαζί του άπειρες φορές τα τελευταία 25 χρόνια, αισθάνομαι έντονο αυτόν τον μαγνητισμό που λέτε και τον θεωρώ πολύτιμο φίλο, χωρίς βέβαια να έχουμε κάνει παρέα. Είναι πολύπλοκη, εξαιρετικά ενδιαφέρουσα και ιδιαίτερα παρεξηγημένη προσωπικότητα. Ο κλειστός του χαρακτήρας φανερώνει μάλλον συστολή και επιφυλακτικότητα, παρά …αγένεια, όπως νομίζουν πολλοί. Τα πρώτα του χρόνια στη Θεσσαλονίκη ο Γκάλης πέρασε πολλά, στα χέρια αδίστακτων ανθρώπων που προσπαθούσαν να σφετεριστούν μέρος της λάμψης και της περιουσίας του. Εκτοτε προσέχει κάθε του βήμα και κάθε του κουβέντα. Το 1989, στο διάδρομο του ξενοδοχείου Ιντερκοντινένταλ στο Ζάγκρεμπ, του ζήτησα αυτόγραφο. Υπέγραψε πάνω στο διαβατήριό μου. Δεν χρειάζεται να τονίσω πόσα του χρωστάμε όλοι μας. 

ΕΡ.: Το  καλοκαίρι που ήμουν στη Μύκονο είδα τον μεγάλο Νίκο Γκάλη στη παραλία της Ψαρρούς, τον πλησίασα και τον ρώτησα γιατί δεν μπαίνει μπροστά στον Άρη να αναλάβει για να γίνει ξανά η αντεπίθεση της αυτοκρατορίας . Και ξέρεις τι μου είπε , όσο υπάρχουν αυτές οι 2 ομάδες δεν υπάρχει αντεπίθεση , αλλά που θα παει έρχεται κι ο καιρός τους... Τι υπονοούσε ο μεγάλος Νικ; Εδώ όταν ο Άρης είχε Σμους Παρκέρ, Τόμπι Μπέιλι, Κόμματο στα καλά του, Massey κλπ και πήγε να κάνει το μπαμ με τον ολυμπιακό (2-3) στον ημιτελικό τα σπορια πήγαν αλλού γιατί ΕΠΡΕΠΕ οπωσδήποτε ο τελικός να είναι μεταξύ τους! Και δεν ξεχνώ τον απίστευτο τελικό του Λίντο που μας στερηθηκε ένας τίτλος . (Ν.Ζικ.)

ΝΙΚ.ΠΑΠ.: Την άποψή μου για τη διαιτησία και τη διαιτητολαγνεία την ξέρετε. Δεν πρόκειται να την αλλάξω ούτε να την προσαρμόσω κατά περίσταση. Ενώ αναγνωρίζω ότι Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός έχουν γίνει κράτος εν κράτει (και ότι ευνοούνται ξεδιάντροπα έναντι των μικρότερων όποτε υπάρχει υποψία «ανατροπής του κατεστημένου»), οφείλω να υπενθυμίσω ότι ανάλογη …δικτατορία είχαν εγκαθιδρύσει στη Θεσσαλονίκη ο Άρης και (λιγότερο) ο ΠΑΟΚ επί μία δεκαετία. Περισσότερο όμως με ενοχλεί η μεμψιμοιρία των ομάδων του βορρά και τα εύκολα άλλοθι με τα οποία προσπαθούν να δικαιολογήσουν τη δική τους αδράνεια ή αδυναμία. Δεν ωφελεί κανέναν το σύνδρομο του κυνηγημένου, το οποίο τείνει να γίνει τρόπος ζωής στη Θεσσαλονίκη (και όχι μόνο στον αθλητισμό). Ακόμα και ο αντικειμενικά ισχυρός Ολυμπιακός βρήκε το δρόμο προς την επιτυχία όταν άφησε κατά μέρος τις διαμαρτυρίες, τις καταγγελίες και το κυνήγι των ανεμομύλων. Οσο για τον Γκάλη, ελπίζω να τον δούμε σύντομα στο προσκήνιο. Και να μείνει για καιρό εκεί. Αν είναι να τον ξαναδιώξουμε απογοητευμένο, καλύτερα να τον αφήσουμε εξαρχής στην ησυχία του.

ΕΡ.: Θα ήθελα να σας ρωτήσω, σε ποιες άλλες χώρες από αυτές που έχετε ταξιδέψει για μεταδόσεις οι φίλαθλοι  καπνίζουν αρειμανίως σε κλειστά γυμναστήρια (Δουρ.)

ΝΙΚ.ΠΑΠ.: Θα αστειεύεστε βέβαια. Το κάπνισμα σε κλειστά γήπεδα απαγορεύεται παντού, χωρίς να χρειάζεται ρόπαλο για την τήρηση του κανονισμού. Οποιος θέλει να καπνίσει, απλώς βγαίνει έξω για πέντε λεπτά. Η μόνη χώρα στην οποία έχω δει καπνιστές να ανάβουν στη ζούλα (ελάχιστους βέβαια) είναι η Σερβία. Οι Ελληνες και οι Σέρβοι μοιάζουν σε όλα, ξέρετε. Η τάση που υπάρχει διεθνώς είναι να απαγορευτεί το τσιγάρο και στις κερκίδες των ποδοσφαιρικών γηπέδων. Αυτό το πρωτοείδα στο Μουντιάλ των ΗΠΑ, το 1994 και πλέον ισχύει σε ολόκληρη την αγγλική Πρέμιερ Ληγκ.

ΕΡ.: Ποιος θα κατακτήσει την Ευρωλίγκα το Μάιο στο Λονδίνο; (Βασ.Λεμ.)

ΝΙΚ.ΠΑΠ.: Ο Ρούντι Φερνάντεθ! Δηλαδή η Ρεάλ Μαδρίτης. Oσοι παρακολούθησαν τους πρώτους φετινούς αγώνες της μιλούν για μία ομάδα υπερηχητική, που θυμίζει τη Μακάμπι της εποχής Γιασικέβιτσιους, Πάρκερ, Βούιτσιτς, Μπάστον. Η Μπαρτσελόνα μοιάζει γερασμένη και αργή, η ΤΣΣΚΑ έχασε Κιριλένκο και Σβεντ, από τη Μακάμπι κάτι λείπει, οι Τούρκοι παραμένουν αουτσάιντερ μέχρι να αποδείξουν το αντίθετο. Το μεγάλο στοίχημα είναι φυσικά ο Ολυμπιακός, ο οποίος έχει ίδια ομάδα με πέρυσι, αλλά δεν είναι πια σε θέση να ξαφνιάσει κανέναν. Ο Παναθηναϊκός βρίσκεται σε φάση αναδόμησης και ξεκινάει με σημαντικό χάντικαπ. Περιμένω με ανυπομονησία και περιέργεια το πρώτο του crash-test την Παρασκευή στη Μαδρίτη, όπως και το αντίστοιχο των "κόκκινων", στο Φάληρο με την Κάχα Λαμποράλ.

ΕΡ.: Γράψατε ότιο Παναθηναικός εκτός από τον Χαραλαμπόπουλο και Διαμαντάκο έχει  αποκτήσει και Παπαγιάννη και Αντετοκούμπο. Είστε σίγουρος; Ούτε έχουν ανακοινωθεί ούτε έχει γραφτεί πουθενά πως τους απέκτησε η ομάδα. (Κυριακή)

NIK.ΠΑΠ.: Ο Παπαγιάννης θα αγωνιστεί φέτος στο Περιστέρι με την ευλογία του Παναθηναϊκού. Απ’όσο γνωρίζω, υπάρχει συμφωνία ανάμεσα στις δύο διοικήσεις για μελλοντική μετακίνηση. Τον Αντετοκούμπο ίσως βιάστηκα να τον ντύσω στα πράσινα, αν και υπάρχει καπνός. Θα πρέπει μάλλον να περιμένουμε τις εξελίξεις του ερχόμενου καλοκαιριού.

ΕΡ.: Πιστεύετε οτι θα ωφελούσε το άθλημα, αν γυρνούσαμε στις ερασιτεχνικές η εστω ημι-επαγγελματικές μέρες κατά το μοντέλο της παλιάς Γιουγκοσλαβίας; Μηπως η ολη κρίση ειναι μεταμφιεσμένη ευλογία και ευκαιρία μοναδική; Αν οι ομαδες αποκοπουν εστω και αναγκαστικά από το άτοπο- και ολοενα φαιδροτερο- κυνηγητο επιτυχιων, και δεδομενου πλεον οτι η διακριση στην Ευρωπη ειναι ανεφικτη (πριν των 2 μεγαλων, και αυτοι οσο αντεχουν τα 2 ζευγη αδερφων-ευεργετων) , να το γυρισουμε στην κοινωνικη του πτυχη; Εθνικο πρωταθλημα, με εκπροσωπηση ολων των μεγαλων αστικων κεντρων, σαλαρι καπ, αυστηρο περιορισμο σε ξενους (2 το πολυ ισως) και κινητρα/βαρος στην παραγωγη παιχτων; Οι δε νεαροι που δουλευονται και φτανουν σε καλο επιπεδο, να εχουν θεσμοθετημενες δικλειδες που τους επιτρεπουν –μεσω λογικου αντιτιμου- μεταγγραφη στο εξωτερικο (και αποτρεπουν τον «αιχμαλωτισμο» τους από επιδοξους παραγοντες παλαιας κοπης); Ωστε και οι δικες τους προσωπικες τυχες να βελτιωνονται, και να τους δινεται η ευκαιρια για εντονοτερο συναγωνισμο (οποτε να οφελειται κ η Εθνικη από ψημμενα στελεχη); (Κωνστ., Ντουμπάι)

ΝΙΚ.ΠΑΠ.: Και γιατί να γκρεμιστεί ένα μοντέλο που με τόσο κόπο –και χρήμα- φτιάχτηκε και απέδωσε; Η παραγωγή και ο «κοινωνικός αθλητισμός» θα μπορούσαν να λειτουργούν ανεξάρτητα από το επαγγελματικό στερέωμα και ταυτόχρονα να το υποστηρίζουν, όπως γίνεται στις ΗΠΑ αλλά και στη Γαλλία. Ο Ελληνας έχει έρωτα όχι με τον αθλητισμό, αλλά με τις επιτυχίες και τις διακρίσεις. Χρειάζεται κίνητρο για να ιδρώσει. Νομίζω ότι το μυστικό της προόδου κρύβεται στο μοντέλο που εδώ και δεκαετίες προτείνεται, αλλά σκοντάφτει σε κοντόφθαλμες πολιτικές και έλλειψη τόλμης: αλλαγή των κριτηρίων συμμετοχής στα κορυφαία πρωταθλήματα και καθιέρωση “wildcards”. Εάν τα σαλόνια μείνουν ανοιχτά μόνο για τους εύρωστους οργανισμούς ή για εκείνους που εμφανίζουν δείγματα υγείας, το νερό θα μπει στο αυλάκι, το πρωτάθλημα θα γίνει αληθινά εθνικό, το κοινό θα ανταποκριθεί, το προϊόν θα γίνει πιο ελκυστικό και οι χορηγοί θα πλησιάσουν. Τυχόν επιστροφή στον ερασιτεχνισμό (ή τον ημιεπαγγελματισμό των ελληνικών 80’sκαι της πρώτην Γιουγκοσλαβίας) θα φέρει μαζί της την οσμή της παρακμής και θα οδηγήσει το άθλημα στην αφάνεια, πέρα από τα νομικά –και άλλα- εμπόδια που θα συναντήσει.

ΕΡ.: Το 2006 ύστερα από την νίκη με τους αμερικάνους  πολλοί πίστεψαν ότι αν οχι καλύτεροι είμαστε τουλάχιστον ισοι με τους ισπανούς. Τα επόμενα χρόνια όμως η Ισπανία απογειώθηκε αντίθετα με την εθνική μας που δεν έφτασε πιο ψηλά. Ποιές είναι οι αιτίες; Είναι απλά οι ισπανοί -αυτή η γενιά - πιο ταλαντούχοι ; Έχουν πιο ανταγωνιστικό πρωτάθλημα; (Θ.Αθαν.)

ΝΙΚ.ΠΑΠ.: Δεν ήμασταν στο ίδιο επίπεδο με τους Ισπανούς ούτε το 2006 ούτε κάποια άλλη στιγμή έκτοτε. Εχουν καλύτερους παίκτες, καλύτερη ομάδα, καλύτερο πρωτάθλημα, ίσως και καλύτερους προπονητές. Το ισπανικό μπάσκετ ζει κοσμογονία την τελευταία επταετία, κερδίζει ευρωπαϊκούς και παγκόσμιους τίτλους, στέλνει παίκτες στο ΝΒΑ, σαρώνει στις μικρές ηλικίες, βγάζει σπουδαίες ομάδες σε συλλογικό επίπεδο, γεμίζει τα γήπεδά του, μαζεύει και χρήμα παρά τα χάλια της εθνικής οικονομίας. Οι επιτυχίες της σημερινής γενιάς έγιναν λίπασμα ώστε να υπάρξει συνέχεια μετά την αποχώρηση των αστέρων, αν και πολλοί από αυτούς είναι σε νεαρή ηλικία. Εμείς μπορούμε να τους κατατροπώσουμε σε μία καλή βραδιά (π.χ. στον ημιτελικό του 2007, μέσα στη Μαδρίτη μάλιστα), όπως και τις ΗΠΑ και οποιονδήποτε άλλον άλλωστε, αλλά αποκλείεται να βγούμε νικητές σε μία σειρά 7 αγώνων Ελλάδας-Ισπανίας. Απορώ μάλιστα με τι …θράσος βρίσκεται ακόμα στην κορυφή το μπάσκετ της χρεωκοπημένης πατρίδας μας…

  

  • Μπορείτε να στέλνετε τις ερωτήσεις σας, για τo επόμενο «Γραμματοκιβώτιο», στο nickpap66@hotmail.com. Υπομονή, όμως, διότι ήδη ο σάκος είναι γεμάτος! Θα προσπαθήσω να απαντήσω σε όσο γίνεται περισσότερες, αλλά αντικειμενικά μπορεί να αποδειχθεί δύσκολο. Διαβάζω προσεκτικά και με χαρά όλα τα σχόλια που μου στέλνετε, τα πολλές φορές μακροσκελή και πάντοτε ενδιαφέροντα, αλλά δεν υπάρχει η δυνατότητα αναδημοσίευσης, πέρα από σπαράγματα. Με την ευκαιρία, σας ευχαριστώ για τα καλά λόγια, τα πολλές φορές υπερβολικά. Και τονίζω ότι δεν πρόκειται να δημοσιευτεί το πλήρες όνομα κανενός. Την επόμενη φορά: η ερώτηση των 4 εκατομμυρίων ευρώ!