Εθνική: Ποιοι κακοί χειρισμοί; Είχαμε τους περισσότερους Euroleague παίκτες στο «παράθυρο»!

Αν όλα αυτά τα 16 χρόνια της «ξηρασίας» από πλευράς εθνικών διακρίσεων, το ελληνικό μπάσκετ απέκτησε κάτι που έμεινε αναλλοίωτο στον χρόνο και πάντα αποτελούσε «άσο στο μανίκι του», αυτό ήταν η τεχνογνωσία και η συστηματική ενασχόληση γύρω από το αντικείμενο, με φόντο πάντα την βελτίωση.

Όποιος δουλεύει, άλλωστε, θα κάνει και λάθη (με την κριτική του υπογράφοντος να έχει πάντα θετική χροιά και εποικοδομητικό χαρακτήρα, αλλά να μην είναι σχεδόν ποτέ ευπρόσδεκτη), ωστόσο, κάποια στιγμή είναι νομοτελειακό ότι θα δει και τους κόπους του να ανταμείβονται.

Και σε αυτή ακριβώς την φάση βρίσκεται το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Η θωράκιση του στενού εξωαγωνιστικού κύκλου της Εθνικής ομάδας με βετεράνους επιτυχημένους διεθνείς μπασκετμπολίστες (Ντικούδης και Ζήσης) και η παρουσία-κλειδί του Βασίλη Σπανούλη στην θέση του head coach (πλαισιωμένου με έμπειρους Έλληνες προπονητές που κάνουν καριέρα στο υψηλό επίπεδο από την θέση του assistant), ήταν κομβικές κινήσεις.

Και πέραν των αποτελεσμάτων που πλέον είναι χειροπιαστά (η περυσινή πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες για πρώτη φορά μετά το 2008 και το πρώτο μετάλλιο μετά από 16 χρόνια), η μεγάλη διαφορά φαίνεται στην αναζωογόνηση της διάθεσης των διεθνών για να είναι παρόντες (τρανό παράδειγμα οι δηλώσεις του Αντετοκούνμπο για τον «έρωτα» που νιώθει για την «γαλανόλευκη»), μαζί με την εκτόξευση που παρατηρείται στο ενδιαφέρον του κόσμου.

Με το πρώτο «παράθυρο» της προκριματικής φάσης για το Παγκόσμιο Κύπελλο του Κατάρ (27/08-12/09 του 2027), να έχει περάσει πλέον στα βιβλία (για την ελληνική ομάδα), ο απολογισμός που μπορεί να γίνει κρίνεται άκρως θετικός.

Κατ' αρχάς από βαθμολογικής πλευράς και από εκείνη των βημάτων που έπρεπε να γίνουν, ώστε – πηγαίνοντας στο δεύτερο παράθυρο του Φεβρουαρίου και Μαρτίου (23/02-02/03 του 2026) – να κρατάμε αποκλειστικά την τύχη στα χέρια μας.

H διατήρηση του αήττητου (2/2) απέναντι σε Ρουμανία εντός (91-64) και Πορτογαλία εκτός (76-68), ήταν εξαρχής το ζητούμενο για να εγκατασταθούμε στην κορυφή του 2ου ομίλου, να «χτίσουμε» αυτοπεποίθηση και στο επόμενο 4ήμερο, να πετύχουμε 2 ακόμη νίκες μέσα κι έξω επί του Μαυροβουνίου (ηττήθηκε εντός από την Πορτογαλία), να «αγκαλιάσουμε» την πρωτιά και να αγγίξουμε το απόλυτο 6/6 (θα χρειαζόμαστε μία εκτός έδρας νίκη επί της Ρουμανίας και μία εντός επί των Πορτογάλων).

Αν τερματίσουμε αήττητοι, τότε θα έχουμε ουσιαστικά εξασφαλίσει την πρόκρισή μας στα γήπεδα της Ντόχα και στην 2η φάση, θα πρέπει απλά να «προσπεράσουμε» μία εκ των Ισπανία, Ουκρανία και Δανία ή Γεωργία (με τις οποίες θα διασταυρωθούμε από τον 1ο όμιλο), για να «σφραγίσουμε» και μαθηματικά την πρόκριση.

Με δεδομένο, λοιπόν, ότι αυτά τα παιχνίδια δεν προσφέρονται για παραγωγή μπασκετικής ποιότητας, αλλά αυτό που μετράει είναι κατά βάση το αποτέλεσμα, η αποστολή εξετελέσθη και με το παραπάνω.

Ας δούμε, όμως, τι παραπάνω κερδίσαμε από τα δύο πρόσφατα παιχνίδια σε Θεσσαλονίκη και Οπόρτο, λαμβάνοντας υπ' όψιν ότι ο όμιλός μας είναι μακράν ο πιο εύκολος των προκριματικών.

Νούμερο ένα κέρδος η μπασκετική αναζωογόνηση του Λαρεντζάκη, του Τολιόπουλου, του Κώστα Αντετοκούνμπο και σε μικρότερο βαθμό των Παπανικολάου και Καλαϊτζάκη (έχουν περισσότερο χρόνο στον Ολυμπιακό και τον Παναθηναϊκό αντίστοιχα από τους υπόλοιπους συμπαίκτες τους).

Ο “Λάρι” ήταν πρώτος σκόρερ και δύο ματς και πολύ καθοριστικός στο δεύτερο παίζοντας κατά μέσο όρο 22 λεπτά, ενώ παρ' ότι προερχόταν από τραυματισμό, ο “Τολιό” είχε την ευκαιρία να μείνει αρκετή ώρα στο παρκέ και να πάρει αποφάσεις. Το ίδιο ισχύει και για τον Καλαϊτζάκη που έπαιξε και στα δύο παιχνίδια από 18 λεπτά, ενώ σημαντική συνεισφορά είχαν ο αρχηγός Κώστας Παπανικολάου και ο Κώστας Αντετοκούνμπο, που αγωνίστηκαν μόνο στην Πορτογαλία.

Νούμερο δύο κέρδος η καθιέρωση του Αλέξανδρου Σαμοντούροβ ως αναπόσπαστο στέλεχος της Εθνικής Ανδρών. Ο “Σάμο” ήταν υπερπολύτιμος και με πληθωρική προσφορά και στις δύο αναμετρήσεις (μ.ο. 14,0π., 5,5ρ., 2,0ασ. & 2,5κλ. με 64,7% εντός πεδιάς σε 23,5') και δεν ήταν καθόλου τυχαίο ότι συνολικά έπαιξε τον περισσότερο χρόνο από οποιονδήποτε άλλο διεθνή.

Εν κατακλείδι, ο ομοσπονδιακός προπονητής και οι συνεργάτες του συνδύασαν το αποτέλεσμα με την σωστή διαχείριση της μεγάλης δεξαμενής παικτών που διαθέτουμε, χωρίς να μπουν στην αχρείαστη – την δεδομένη στιγμή – διαδικασία να επιβαρύνουν παιδιά που σηκώνουν πολύ μεγαλύτερο βάρος (Ντόρσεϊ, Σλούκας και Μήτογλου) και τα οποία χρειάζονταν κάποιες ανάσες.

Κατ' αυτόν τον τρόπο, ο Σπανούλης ικανοποίησε και την ανάγκη να παίξουν κάποιοι πολύ σημαντικοί παίκτες που παίρνουν λίγο χρόνο στις ομάδες τους, στήριξε κάποιους διεθνείς που για διάφορους λόγους δυσκολεύονται να βρουν ρυθμό (Χαραλαμπόπουλος και Καραγιαννίδης) ή να προσαρμοστούν στον αναβαθμισμένο τους ρόλο (Μπαζίνας), διεύρυνε τις επιλογές μας στους «νατουραλιζέ» (αδέλφια Μήτρου-Λονγκ) και ταυτόχρονα επιβράβευσε ουκ ολίγους φορμαρισμένους (Περσίδης, Μωραϊτης και Φλιώνης) και νεαρούς που έχουν όλο το μέλλον μπροστά τους (Τουλιάτος).

Κλείνοντας, μία προσεκτική ματιά στο τι έκαναν οι υπόλοιπες μεγάλες δυνάμεις της ευρωπαϊκής ζώνης και πόσους παίκτες από την Euroleague χρησιμοποίησαν, δεν θα δυσκολευτείτε να διαπιστώσετε ότι η Ελλάδα χρησιμοποίησε συνολικά τον μεγαλύτερο αριθμό (6) ονομάτων (Παπανικολάου, Λαρεντζάκης, Κ.Αντετοκούνμπο, Τολιόπουλος, Καλαϊτζάκης και Σαμοντούροβ) που ανήκουν σε ομάδες της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης, ήταν μόλις η μία από τις δύο που είχε προπονητή που κάθεται σε πάγκο διεκδικήτριας της EL (μαζί με την Τουρκία), ενώ ήταν η μόνη Εθνική ομάδα που κατέβασε το 50% της 12άδας της από το πρόσφατο Eurobasket.

Για την ιστορία οι Τούρκοι (λόγω Αταμάν) είχαν πέντε, οι Γερμανοί και οι Ιταλοί τρεις, οι Σέρβοι και οι Φινλανδοί από δύο, η Ισπανία έναν (τον Αλμάνσα), ενώ η Γαλλία, η Λιθουανία, η Σλοβενία και η Πολωνία δεν χρησιμοποίησαν κανέναν. Κοινώς, μάλλον σωστά το χειριστήκαμε...