TOP ΑΓΩΝΕΣ
  • TOP ΑΓΩΝΕΣ
  • SUPER LEAGUE 1
  • PREMIER LEAGUE
  • LALIGA SANTANDER
  • SERIE A
  • SÜPER LIG
  • PREMIER LEAGUE

ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
Ο άνθρωπος που έκανε το «κίνητρο»... ψυχοπάθεια!

Ο άνθρωπος που έκανε το «κίνητρο»... ψυχοπάθεια!

Ο άνθρωπος που έκανε το «κίνητρο»... ψυχοπάθεια!

O Αντώνης Καλκαβούρας δεν μπορεί να πιστέψει ότι το αριστουργηματικό ντοκιμαντέρ για τον «τελευταίο χορό» του Μάϊκλ Τζόρνταν και των Σικάγο Μπουλς, πλησιάζει στο τέλος του και καταπιάνεται με τα δωρεάν «μαθήματα πρωταθλητισμού» που παραδίδει ο “Air Michael” στο 7ο και το 8ο επεισόδιο.

Όταν έγινε γνωστό ότι η πολυαναμενόμενη υπερπαραγωγή του ESPN, με τίτλο “The last dance”, θα ενταχθεί στο πρόγραμμα της διαδικτυακής πλατφόρμας του Netflix (για τις χώρες εκτός Αμερικής), δεν σας κρύβω ότι με κυρίευσε ένα συναίσθημα που είχα να νιώσω από την παιδική (περισσότερο) και την εφηβική (λιγότερο) ηλικία. Αυτό της γλυκιάς προσμονής, που λίγο-πολύ έχουμε νιώσει όλοι μας, όταν πιο μικροί, περιμέναμε τα γενέθλιά μας, τα Χριστούγεννα και το Πάσχα ή μετρούσαμε ανάποδα για να φτάσει η ημερομηνία για την πραγματοποίηση μίας υπόσχεσης ή μίας έκπληξης από τους γονείς μας...

Έτσι ακριβώς, ένιωσα όταν ανακοινώθηκε το πρόγραμμα των προβολών της σειράς και έκτοτε – ίσως περισσότερο κι από τον 13χρονο γιο μου – μετρούσα τις μέρες για να αρχίσει η δράση. Και η πλάκα είναι ότι «ρούφαγα» και τα δύο επεισόδια που έβγαιναν στην κυκλοφορία κάθε Δευτέρα πρωί (10.00 π.μ.) και μέχρι το τέλος της εβδομάδας – λόγω στέρησης – τα ξανάβλεπα τουλάχιστον άλλη μία φορά, για να μπω σε κλίμα προσμονής για τα δύο επόμενα. Τα οποία, στη δεδομένη στιγμή, θα είναι και τα δύο τελευταία.

Δυστυχώς για όλους τους λάτρεις του αθλήματος και ιδιαίτερα για όλους όσοι ζήσαμε εκείνη την εποχή και μεγαλώσαμε με τα κατορθώματα του μεγαλύτερου νικητή που πέρασε ποτέ από τον επαγγελματικό αθλητισμό και τα ομαδικά αθλήματα. Χαίρομαι διπλά, όμως, που αυτό ντοκιμαντέρ δίνει την ευκαιρία στα νέα παιδιά, όχι απλά να μάθουν και να αντιληφθούν το μεγαλείο του GOAT... Αλλά κυρίως να αφομοιώσουν τις δυσκολίες της διαδρομής προς την κορυφή και την διατήρηση σ' αυτή και να μελετήσουν με κάθε λεπτομέρεια, τα χαρακτηριστικά που απορρέουν απ' αυτό που οι Αμερικανοί αποκαλούν “greatness”!

«Η νίκη και η ηγεσία, έχουν πάντα ένα τίμημα!»

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, ότι ο MJ ήταν παρανοϊκά εθισμένος στην επιθυμία του να είναι πάντα αυτός που ξεχωρίζει, ο πρώτος των πρώτων! Μέσα του, ο ίδιος ήξερε πολύ καλά τι άξιζε! Ήθελε όμως την καθολική αναγνώριση και την συνεχή πρωτιά και στα ομαδικά αθλήματα και δη στο υψηλότερο επίπεδο, αυτό δεν μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς την βοήθεια των συμπαικτών του. Γι' αυτό και αναγκάστηκε να εξελιχθεί σε έναν «τύραννο» της προπόνησης, σε μία προσπάθεια να «σπρώξει» τους συμπαίκτες προς τα δικά του standards, χωρίς όμως να τους ζητάει ποτέ να κάνουν πράγματα που δεν έκανε και ο ίδιος...

Οι ατάκες των πρώην συμπαικτών του, Ουίλ Περντιού και Τζαντ Μπούσλερ, που δεν διστασαν να τον αποκαλέσουν “κόπανο” και “κωλόπαιδο” και να αποκαλύψουν τον φόβο που προκαλούσαν οι απαιτήσεις και τα ξεσπάσματά του στην προπόνηση, αποδεικνύουν την αδιανόητη θέλησή του και την προσπάθειά του να ηγηθεί κάνοντας - έστω και με σκληρό τρόπο – τους γύρω του να γίνουν καλύτεροι.

Δεν είναι καθόλου τυχαίο που ο Στιβ Κερ, κέρδισε τον σεβασμό του και τον ανάγκασε να απολογηθεί για την γροθιά (που του έριξε) στο μάτι, μόνο και μόνο επειδή επέλεξε να αντιδράσει στις συνεχόμενες προσβολές και προκάλεσε έναν καβγά, που λίγοι θα προκαλούσαν. Το ότι το μοναδικό σημείο της αφήγησης στο οποίο «σπάει» και ζητάει διάλλειμα, είναι όταν επιχειρεί να δικαιολογήσει την σκληρή συμπεριφορά του και ξεσπάει σε κλάματα, δείχνει όμως, ότι ο Τζόρνταν δεν είχε τίποτε προσωπικό με κανέναν και ότι όλα αυτά τα έκανε για το καλό της ομάδας.

Τότε ήταν δύσκολο για όλους να το καταλάβουν! Με το πέρασμα των χρόνων, όμως, όλοι τους «κατάπιαν» την χρησιμότητα αυτων πρακτικών και συμφιλιώθηκαν μ' αυτές. Σε μία οικογένεια με τόσα πολλά «εγώ», όμως, είναι δύσκολο να βρεθει η σωστή ισορροπία και αυτός είναι ο λόγος για τον οποίο, τώρα που μπήκαμε για τα καλά στα ενδότερα των Μπουλς εκείνης της εποχής, βγάζω ακόμη περισσότερο το καπέλο στον Φιλ Τζάκσον! Για την όλη διαχείριση των πολλών δεκάδων κρίσεων που προέκυψαν στην θητεία του στους «ταύρους».

Ο “Ζεν Μάστερ”, άλλωστε, ήταν ο μόνος άνθρωπος που ανάγκαζε τον Τζόρνταν να κάτσει προσοχή όταν επέλεγε να παρέμβει. Κι αυτό γιατί ήξερε ότι ο πολυνίκης σε τίτλους προπονητής στην ιστορία του ΝΒΑ, γνώριζε πότε να κάνει τα στραβά μάτια και πότε να του τραβήξει το χαλινάρι. Η συνολική αντιμετώπιση του πείσματος του Πίπεν, στα playoffs του 1994 με τους Νικς, όταν ο «Ινδιάνος» αρνήθηκε να επιστρέψει στο παρκέ για τα τελευταία 1,8”, επειδή – με απόφαση του coach Τζάκσον – δεν θα έπαιρνε το τελευταίο σουτ (το έβαλε ο Κούκοτς), πρέπει να διδάσκεται για σεμινάριο.

Ο Φιλ ούτε πανηγύρισε (θα είχε κάθε λόγο να το κάνει λόγω της δικαιωμένης επιλογής του), ούτε έκραξε τον καλύτερό του παίκτη, ούτε άφησε αιχμές εναντίον του μιλώντας στους δημοσιογράφους. Κλείστηκε στο γραφείο του κι άφησε τους συμπαίκτες του να «επαναφέρουν» τον ηγέτη τους, βάζοντας τον πρεσβύτερο Μπιλ Καρτράϊτ να βγάλει έναν συγκινησιακά φορτισμένο λόγο... 

H «ψυχωτική» αναζήτηση κινήτρων

Μνημειώδης, όμως, ήταν και ο τρόπος που ο “Air Michael” έβρισκε έξτρα κίνητρα για να βελτιώσει την απόδοσή του και να ξεπεράσει την τελειότητα. Μέσα από προκλητικές δηλώσεις και συμπεριφορές των αντιπάλων του, τις βραδιές που τον κέρδιζαν ή ακόμη μέσα από ερμηνείες που ο ίδιος έδινε ή από περιστατικά δημιουργούσε από μόνος του. Όπως αυτό με έναν άσημο guard των Ουάσινγκτον Μπούλετς, αλλά και τον προπονητή των Σιάτλ Σουπερσόνικς.

Στην κανονική περίοδο του 1992, ο 23χρονος rookie τότε Λαμπράντφορντ Σμιθ έκανε το λάθος να σκοράρει 37 πόντους μέσα στο Σικάγο στη νίκη της ομάδας του επί των Μπουλς και μετά το τέλος του αγώνα να δώσει το χέρι του στον Μάϊκλ. Στ' αποδυτήρια, ο “Air” δεν μιλιόταν όχι μόνο για την ήττα, αλλά κυρίως γιατί ένας άγνωστος παίκτης είχε «κλέψει» την παράσταση. Η αποστολή των «ταύρων» θα πετούσε το ίδιο βράδυ για την πρωτεύουσα και την επόμενο θα αντιμετώπιζε και πάλι τις «σφαίρες», αυτή τη φορά εκτός έδρας. Ο αστικός μύθος λέει, ότι ο GOAT «κατασκεύασε» μία στιχομυθία που στην πραγματικότητα δεν έγινε και πιάστηκε απ' αυτήν για να τον διαλύσει στο επόμενο παιχνίδι!

Σύμφωνα με τα όσα ο ίδιος άφησε να διαρρεύσουν, μετά τη λήξη, ο μικρός του είπε «Καλό παιχνίδι Μάϊκ!» με αποτέλεσμα να πεισμώσει και να υποσχεθεί στον εαυτό του ότι στο επόμενο ματς, θα σκοράρει όσους πόντους πέτυχε ο Σμιθ στο πρώτο ημίχρονο! Όταν έγινε γνωστή η ιστορία, ο point-guard των Μπούλετς, αποκάλυψε ότι δεν είχε πει το παραμικρό στον Τζόρνταν! Τότε, όμως, ήταν αργά, αφού ο ηγέτης των Μπουλς, είχε φροντίσει να κρατήσει την υπόσχεσή του και να πετύχει 36 πόντους στο ημίχρονο του αγώνα με την Ουάσινγκτον. Ούτε λόγος φυσικά για το ποιος κέρδισε.

Ενδιαφέρον όμως έχει και η ιστορία με πρωταγωνιστή τον Τζορτζ Καρλ στην διάρκεια των τελικών του 1996. Οι «υπερηχητικοί» είχαν πετύχει δύο σερί νίκες και είχαν μειώσει σε 3-2 στις νίκες με το 6ο ματς να γίνεται στο "United Center" του Σικάγο, ανήμερα της γιορτής του πατέρα. Το προηγούμενο βράδυ, ο Τζόρνταν είχε βγει για φαγητό με τους κολλητούς του και στο ίδιο εστιατόριο, σε ένα παραδιπλανό τραπέζι καθόταν ο coach των Σόνικς. Σε μία προσπάθεια να αποφύγει έναν ενδεχόμενο διάλογο, που πιθανά να έδινε έξτρα κίνητρο στην «αυτού μεγαλειότητα», ο Καρλ έκανε ότι δεν είδε τον Μάϊκλ κι έφυγε χωρίς να χαιρετήσει. Ε λοιπόν, ο "Air" το θεώρησε ασέβεια και ορκίστηκε να διαλύσει την ομάδα του την επόμενη μέρα! Όπως κι έγινε...

Θα κλείσω με την αφοπλιστική αποκάλυψη του προσωπικού γυμναστή, αμέσως μετά τον αποκλεισμό των Μπουλς από τους Μάτζικ, στους τελικούς της Ανατολής το 1995 (δύο μήνες μετά την επιστροφή του από το μπέϊζμπολ). Ο διάλογος που ακολουθεί είναι πραγματικός: «Μάϊκλ, χρειάζεσαι αποτοξίνωση για περίπου έναν μήνα και στην συνέχεια ειδικό πρόγραμμα για να επανέλθει μυϊκά το σώμα σου, στα standards του μπάσκετ. Πότε θέλεις να σε πάρω τηλέφωνο;», τον ρώτησε ο Τιμ Γκρόβερ. «Αύριο το πρωί τα λέμε στο γυμναστήριο...», ήταν η απάντηση του Τζόρνταν...

Όπως δήλωσε και ο επί σειρά ετών ατζέντης του, Ντέϊβιντ Φολκ, «αν μετά το ντοκιμαντέρ, αμφιβάλεις ακόμη ότι ο Μάϊκλ είναι ο GOAT, τότε γύρνα το στο roller...»