Η μπασκετική ζωή του στρατιώτη Ντράζεν!

Ο Ντράζεν Πέτροβιτς υιοθέτησε ένα στιλ ζηλευτό, όχι μόνο στο παιχνίδι του, που τον έκανε... άγιο απατεώνα όσο και στη ζωή του και το gazzetta.gr παρουσιάζει τη στρατιωτική ζωή του τεράστιου Κροάτη που ήταν γεμάτη μπάσκετ!

Η μπασκετική ζωή του στρατιώτη Ντράζεν!

Στον ουρανό, το εργοστάσιο παραγωγής ανθρώπων δούλευε στην εντέλεια. Φτιαγμένοι από το ίδιο καλούπι, με τα ίδια μηχανήματα, οι άνθρωποι ακολουθούν τη διαδρομή μέχρι τη γη.

Τo εργοστάσιο δουλεύει κάθε μέρα, 24 ώρες το 24ωρο. Εκτός από την Κυριακή, μέρα αργίας. Αυτή τη μέρα, ο Θεός κάνει βόλτες στον άδειο, από υπαλλήλους, ουρανό και οι αναμνήσεις του κτυπούν το μυαλό. Θυμάται την παλιά εποχή, τότε που δεν υπήρχε το εργοστάσιο και αναγκαζόταν να δημιουργεί με τα χέρια. Εκείνη τη στιγμή, ο Θεός σκύβει για να πιάσει μία χούφτα ροκανίδια, στη μνήμη της παλιάς εποχής. Και έτσι, για πλάκα, φτιάχνει 2-3 χειροποίητους ανθρώπους και τους στέλνει κάτω...

Τέτοιος ήταν ο Ντράζεν Πέτροβιτς. Και, παρά το οξύμωρο του προσωνυμίου που του απεδόθη, «γιος του διαβόλου», ο Ντράζεν ήταν ο προφήτης του θεού του μπάσκετ επί γης, ο υπέρμαχος της ομορφιάς του αθλήματος. Τον Ντράζεν Πέτροβιτς τον φώναζαν και «Μότσαρτ». Είχε πολλές ομοιότητες με τον μουσουργό. Είναι η, κοινά αποδεκτή, άπλετη ιδιοφυΐα, το γεγονός ότι ο κάθε ένας ήταν πρωτοπόρος για την εποχή του.

Ο Βόλφγκανγκ Αμαντέους, σε μία εποχή που αποδείχθηκε συντηρητική, έπαιζε πάρα πολλές νότες σε κοντινό χρονικό διάστημα. Ο Ντράζεν έπαιζε ολοκληρωμένο μπάσκετ, κάνοντας πολλά πράγματα πολύ καλά. και οι δύο ειρωνευόντουσαν, ο μεν Μότσαρτ τους άρχοντες και τους έτερους μουσουργούς της εποχής, ο δε Ντράζεν, τους αμυντικούς που αποτύγχαναν να τον περιορίσουν.

Και οι δύο θεωρήθηκαν παιδιά θαύματα και οι δύο γνώρισαν τη γενική κατακραυγή και για τους δύο το «ουδείς αναντικατάστατος» ίσχυε ενώ βρισκόντουσαν εν ζωή και όχι με τον τρόπο που το είχε διατυπώσει κάποτε ο Στρατηγός Σαρλ Ντε Γκολ, ότι δηλαδή «μόνο τα νεκροταφεία είναι γεμάτα από αναντικατάστατους».  Και, για να φθάσει στο απόγειό της η μυθιστορία της σατανικής σημειολογίας, και οι δύο έζησαν έντονα και πέθαναν νέοι. Ο Μότσαρτ στα 35. Ο Ντράζεν στα 29.

ΜΕ ΛΥΜΕΝΟ ΤΟ ΖΩΝΑΡΙ

Αυτό που έμεινε μνημειώδες από τον, γεννημένο στις 22 Οκτωβρίου του 1964 στο Σίμπενικ, Ντράζεν ήταν το θράσος του. Αυτό δεν ήταν κάτι γνωστό στον μπασκετόκοσμο της εποχής, αν και όλοι αναγνώριζαν στο πρόσωπό του τον παίκτη που με τον ενθουσιασμό του είχε οδηγήσει τη Σιμπένκα του Σίμπενικ σε δύο τελικούς του Κυπέλλου Κόρατς. Το 1982 και την επόμενη χρονιά, αν και η ομάδα του, με προπονητή τον Βλάντο Τζούροβιτς, είχε πέσει θύμα των Γάλλων της Λιμόζ.

Ο Ντράζεν, σε μία στείρα εποχή για το γιουγκοσλαβικό μπάσκετ, έμοιαζε να είναι το μεγάλο τάλαντο, χωρίς, πάντως, να μπορεί κάποιος να πιστέψει το πόσο θα ανταποκρινόταν στις προσδοκίες. Οι καιροί ου μενετοί για τους Γιουγκοσλάβους που, μετά τη γενιά των Κιτσάνοβιτς, Νταλιμπάγκιτς, Σλάβνιτς, Ντελίμπασιτς και την προηγούμενη των ΝτανέουΣκάνσι, Γέρκοφ, αλλά και του θαυμάσιου «Κρέζο» Τσόσιτς, δεν είχαν προοπτική.

Το 1983, χρονιά που στην Εθνική Εφήβων των πλάβι ξεμύτισαν τρεις υπέροχοι παίκτες, ο Ζάρκο Πάσπαλι, ο Γιούρι Ζντοβτς και ο Στόγιαν Βράνκοβιτς, ο Ντράζεν ήταν, ήδη, στέλεχος στην Εθνική ομάδα Ανδρών της χώρας του, αυτής που ήρθε έβδομη στο Ευρωμπάσκετ της Ναντ. Μάλιστα, αυτός ο μείρακας ήταν που ξεκίνησε έναν από τους πιο μεγάλους καυγάδες στην ιστορία της διοργάνωσης.  Στο παιχνίδι με την Ιταλία, οι γερασμένοι Γιουγκοσλάβοι (φαινόταν καθαρά ότι) έπνεαν τα λοίσθια και δεν μπορούσαν να ακολουθήσουν το ρυθμό του αέρινου Μαρτζοράτι.

Ο Ντράζεν μπήκε στο παιχνίδι με τη γλώσσα έξω και ειρωνεύτηκε ένα ιερό τέρας του Ιταλικού μπάσκετ, τον Τζιλάρντι. Ο Τζιλάρντι αντέδρασε, οι συμπαίκτες του Ντράζεν τον υπερασπίστηκαν και έπεσε το ξύλο της αρκούδας, με τον Ντίνο Μενεγκίν να κτυπάει όποιον Γιουγκοσλάβο έβρισκε μπροστά του, τους Γιουγκοσλάβους να τρέχουν να προστατευθούν στη γραμματεία, εκεί, όμως, τους χτυπούσαν οι Ιταλοί δημοσιογράφοι με τα καπάκια των γραφομηχανών, και τον Γκόραν Γκρμπόβιτς να αρπάζει ένα ψαλίδι και να παίρνει στο κυνήγι τον Μενεγκίν. Ντεμπούτο ενδεικτικό του τι επρόκειτο να ακολουθήσει με αυτό τον... αλήτη που είχαν οι πλάβι για την επόμενη γενιά.

ΤΟ ΜΠΑΣΚΕΤ ΣΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ

Σαν παιδί που κράτησε ψηλά τη σημαία του γιουγκοσλαβικού μπάσκετ και είδωλο πολλών άλλων που έγιναν μπασκετμπολίστες και κατέκτησαν τίτλους τόσο με τους συλλόγους τους όσο και με την Εθνική ομάδα, ο Ντράζεν υιοθέτησε ένα στιλ ζηλευτό που εμφάνισε επίσης στον… στρατό!

Επιστρέφουμε στο 1983, λίγο μετά από τον επίμαχο τελικό με την Μπόσνα, όταν στρατολογήθηκε στο Κέντρο Εκπαίδευσης Ναυτικού στην Πούλα (η μεγαλύτερη πόλη της Ίστρια στη δυτική Κροατία) όπου συμπλήρωσε τους πρώτους οκτώ από τους 15 μήνες της στρατιωτικής θητείας του. Σε κάθε περίπτωση, το μπάσκετ παρέμεινε στην καθημερινότητα του Ντράζεν.

Τον Μάιο του 1983 εξασφάλισε τη σχετική άδεια ώστε να προετοιμαστεί κι εν συνεχεία να συμμετάσχει στο πρώτο επίσημο τουρνουά με την εθνική Γιουγκοσλαβίας στο Ευρωμπάσκετ της Γαλλίας, στη σκιά του Ντράγκαν Κιτσάνοβιτς. Τον Ιούλιο της ίδιας χρονιάς ήταν μέλος της ομάδας που παρέταξαν οι Γιουγκοσλάβοι στην Πανεπιστημιάδα του Έντμοντον όπου ηττήθηκαν από τον Καναδά. Ο Ντράζεν εκπλήρωσε τις υποχρεώσεις του σε ηλικία 18-19 ετών. Μια χρονιά στα χακί όπου δεν έλειψε το μπάσκετ!

Υπό τις εντολές του λοχία Σλόμπονταν Γιοβάνοβιτς (πρώην παίκτης, διαιτητής και κομισάριος) σχηματίστηκε μια ομάδα που έδωσε τέσσερις αγώνες στο Κύπελλο Γιουγκοσλαβίας, την οποία μάλιστα στελέχωσαν παίκτες της πρώτης κατηγορίας: Ίβιτσα Ντούκαν (Σπλιτ), Ντράζενκο Μπλάζεβιτς (Ζαντάρ) και Νέναντ Σλάβιτσα (συμπαίκτης του Ντράζεν στη Σιμπένικ).

Τον Σεπτέμβριο του 1983 απέκλεισαν διαδοχικά τις Ρούνταρ Λάμπιν και Κραλιέβιτσα (ομάδες χαμηλότερων κατηγοριών) κι εν συνεχεία τέθηκαν αντιμέτωποι με την Κβάρνερ Ριέκα, ομάδα που συμμετείχε στη δεύτερη κατηγορία της Γιουγκοσλαβίας. Ο Πέτροβιτς, λοιπόν οδήγησε την ομάδα του σε θρίαμβο, σκοράροντας 42 πόντους στη νίκη με 115-103! Η μπασκετική περιπέτεια του Ντράζεν στον στρατό ολοκληρώθηκε στη φάση των «32», καθώς το εμπόδιο της Γιουγκοπλάστικα αποδείχτηκε απροσπέλαστο εμπόδιο. Ο ίδιος κέρδισε την προσωπική μονομαχία του με τον Βέλιμιρ Περάσοβιτς, σημειώνοντας 34 πόντους αντί 25 όμως δεν κατάφερε να αποτρέψει την ήττα με 90-97. Για την ιστορία, το κύπελλο εκείνης της χρονιάς κατέκτησε εν τέλει η Μπόσνα Σαράγεβο.

Έχοντας ήδη αρκετές προτάσεις στα χέρια του, ο Ντράζεν πέρασε τους επόμενους επτά μήνες της θητείας του στο Βελιγράδι ενώ έκανε προπονήσεις με την Παρτίζαν που μάλιστα πλήρωνε το ξενοδοχείο όπου διέμενε! Ενώ άπαντες ανέμεναν την απόφαση του για το μέλλον του, ο Πέτροβιτς απομονώθηκε στο ξενοδοχείο Τσέζερο στις λίμνες Πλίτβιτσε, ένα από τα παλαιότερα εθνικά πάρκα στην νοτιοανατολική Ευρώπη και το μεγαλύτερο στην Κροατία… Στις 6 Ιουνίου ανακοίνωσε ότι επρόκειτο να συνεχίσει την καριέρα του στην Τσιμπόνα, οδηγώντας την σε δυο κατακτήσεις Κυπέλλου Πρωταθλητριών.