Ο ΖΑΝ-ΕΜ ΤΟΥΠΑΝ ΣΤΗΝ EUROLEAGUE GREECE

«Άξελ, μην τα παρατήσεις ποτέ»!

Ο πατέρας του Άξελ Τουπάν και προπονητής της εθνικής Γαλλίας U20, Ζαν-Εμ, μίλησε στην EuroLeague Greece για το πρόγραμμα που βγάζει ΝΒΑers και σταρ της EuroLeague, τη σχέση το γιου του με τον Ολυμπιακό και την κυριαρχία των Γάλλων γκαρντ στη διοργάνωση.

«Άξελ, μην τα παρατήσεις ποτέ»!

Ο Ζαν-Εμ Τουπάν δουλεύει με παίκτες που θα «βγουν» μετά από μήνες ή και χρόνια, έχοντας παράλληλα την ευκαιρία να σχηματίσει πρώτος γνώμη δίχως το βάρος του αναπόφευκτου hype που θα προκύψει αργότερα ή και, συχνά, κοουτσάροντας ταλέντα που θα φτάσουν μελλοντικά σε άλλα μάτια ως προπονητής της εθνικής Γαλλίας U20.

Ο πατέρας του άσου του Ολυμπιακού, Άξελ Τουπάν, συνεργάζεται με την ομοσπονδία μπάσκετ της Γαλλίας και τις προηγούμενες ημέρες μοίρασε τη γνώση στο σεμινάριο του ΣΕΠΚ που διεξήχθη στο κλειστό του Μετς στο κομμάτι των fast break options και defense - off ball screens.

Στο μεσοδιάστημα μίλησε στο gazzetta.gr για την κυριαρχία των Γάλλων γκαρντ στην EuroLeague, το φημισμένο πρόγραμμα INSEP από όπου προέκυψαν, μεταξύ άλλων οι Τόνι Πάρκερ, Αντουάν Ντιό και Ζοφρί Λοβέρν, τη συμμετοχή της Βιλερμπάν στην κορυφαία ευρωπαϊκή διοργάνωση και τους συμπατριώτες του που πρόκειται να μας απασχολήσουν τα επόμενα χρόνια.

Πως εξηγείτε, λοιπόν, το γεγονός ότι οι Γάλλοι γκαρντ… ευδοκιμούν στην EuroLeague;
«Το σημαντικό σε κάθε περίπτωση είναι η εξέλιξη στην τακτική που συνδυάστηκε ιδανικά με τις αθλητικές ικανότητες αυτών των παιδιών. Πρόκειται για μια σπουδαία και ταλαντούχα φουρνιά παικτών που δουλεύουν πολύ, ξέρουν τι θέλουν και, κυρίως, είναι πολύ έξυπνοι, για αυτό άλλωστε παίζουν σε αυτό το επίπεδο. Συνεργάστηκα στο παρελθόν με τον Ερτέλ και τον Τζάκσον ενώ υπάρχουν ακόμα ο ντε Κολό, ο Κοζέρ, ο Μπομπουά και ο Βέστερμαν».

O Τόνι Πάρκερ ήταν εκείνος, ουσιαστικά, που τους έκανε να πιστέψουν;
«Φυσικά! Ο Τόνι τούς έδειξε ότι έχουν την ευκαιρία να γίνουν ηγέτες, ότι ένας μη Αμερικανός μπορεί να κυριαρχήσει στο ΝΒΑ! Μιλάμε, εξάλλου, για έναν από τους καλύτερους Γάλλους παίκτες όλων των εποχών που έδειξε τον δρόμο στους υπόλοιπους για το πώς μπορούν να σταθούν και να πρωταγωνιστήσουν. Για την ακρίβεια, πως να γίνουν ελίτ παίκτες. Δεν λέω ότι μπορούν να το κάνουν όλοι, όμως τους έδωσε το δικαίωμα να ελπίζουν».

Η έννοια του Γάλλου γκαρντ στην EuroLeague έχει επεκταθεί ωστόσο μπορείτε να μας παρουσιάσετε συνοπτικά αυτό που έχει καταφέρει η γαλλική ομοσπονδία σε ό,τι αφορά την παραγωγική διαδικασία με το πρόγραμμα INSEP;
«Το συγκεκριμένο πρόγραμμα ξεκίνησε στις αρχές της δεκαετίας του 1980 υπό την αιγίδα της γαλλικής ομοσπονδίας κι ανέδειξε ορισμένους από τους μεγαλύτερους Γάλλους παίκτες: Πάρκερ, Ντιό, Τουριάφ, Ζοφρί Λοβέρν, Φρεντερίκ Βάις, Ζοάν Πετρό, Στεφάν Ρισασέ και τόσοι άλλοι… Η συγκεκριμένη ακαδημία συγκεντρώνει όλα τα μεγάλα ταλέντα της χώρας όπου κατανέμονται σε τέσσερις ηλικιακές κατηγορίες. Εκεί οι U16 παίζουν κόντρα στους U18 και τους κερδίζουν ενώ η U18 συμμετέχει στην τρίτη κατηγορία του γαλλικού μπάσκετ δίχως να έχει δικαίωμα ανόδου ή να κινδυνεύει με υποβιβασμό! Δεν έχει κανένα νόημα να βάζεις τους ταλαντούχους παίκτες σε καταστάσεις όπου κυριαρχούν κάθε βράδυ! Πρέπει να τους βάζεις να αντιμετωπίζουν καλές ομάδες διότι μόνο έτσι βελτιώνονται. Οι scouts του INSEP τσεκάρουν ένα ταλέντο για δυο χρόνια. Εν συνεχεία, 800 νεαροί παίκτες από όλη τη χώρα συγκεντρώνονται σε ένα camp για 4-5 μέρες. Από τους 800 μένουν 30 τον Δεκέμβριο, ακολούθως 20 και στο τελευταίο στάδιο μένουν τα 10-12 παιδιά που συνεχίζουν. Επίσης, δεν αφορά μόνο το μπάσκετ αλλά πολλά άλλα αθλήματα». 

Ο Πάρκερ δεν συνεχίζει στην εθνική Γαλλίας, ο Μπορίς Ντιαό αποσύρθηκε από την ενεργό δράση. Υπάρχει μέλλον;
«Το μεγάλο στοίχημα για τη Γαλλία και την ομοσπονδία είναι οι Ολυμπιακοί Αγώνες 2024 στο Παρίσι. Θέλουμε τους καλύτερους σε πέντε χρόνια και η ομοσπονδία μπάσκετ δουλεύει ήδη προς αυτή την κατεύθυνση! Μια ομάδα high level μπορεί να σημαίνει πολλά, μπορεί και τίποτα. Μια ομάδα high performance είναι εκείνη που θα κερδίζει και η γαλλική ομοσπονδία προσπαθεί να περάσει αυτή τη νοοτροπία σε όλους, προπονητές και παίκτες».

Γιατί η τελευταία συλλογική επιτυχία της Γαλλίας στη διοργάνωση… χάνεται στο 1993 και το Κύπελλο Πρωταθλητριών της Λιμόζ;
«Το μεγαλύτερο πρόβλημα που έχουμε ως λίγκα είναι οι πολλοί ξένοι παίκτες. Ο αριθμός των ξένων στην ProA δεν βοηθάει ιδιαίτερα τους γηγενείς ώστε να παίξουν και να εξελιχθούν, μειώνοντας αισθητά τις πιθανότητές τους και τις ευκαιρίες τους. Την ίδια στιγμή, οι καλοί Γάλλοι παίκτες δεν μένουν στη χώρα. Αν έμεναν, το πρωτάθλημα θα ήταν σίγουρα πιο ανταγωνιστικό ωστόσο οι ομάδες δεν έχουν τα χρήματα να τους κρατήσουν. Οι καλύτεροι Γάλλοι παίζουν στο εξωτερικό».

Ποιοι είναι οι επόμενοι Πάρκερ;
«Δύσκολο να πεις. Υπάρχουν ο Φραν Ντιλίκινα, ο Τεό Μαλεντόν της Βιλερμπάν, ο Κιλιάν Χέις... Σε ό,τι αφορά τους φτασμένους, ο Ερτέλ είναι ό,τι πιο κοντινό στον Τόνι ενώ ο Κιλιάν και ο Μαλεντόν είναι πραγματικά σπουδαία prospects»

Με ποια αφίσα στο δωμάτιό του μεγάλωσε ο Άξελ και ποια ήταν η συμβουλή που του έχετε δώσει και ακολουθεί;
«Του άρεσε ο Σκότι Πίπεν! Βασικά, προτιμούσε το αμερικανικό μπάσκετ περισσότερο από εμένα. Όταν ήταν νέος, δεν ήταν ψηλός… Ίσα-ίσα, ήταν ένα πολύ αδύνατο παιδί που αρχικώς έπαιζε πόιντ γκαρντ κι έπειτα από μερικά χρόνια ήλθε η... έκρηξη! Από την πρώτη στιγμή που μου εξήγησε πως θέλει να γίνει επαγγελματίας, η συμβουλή που του έδωσα ήταν αν μπεις σε αυτή τη διαδικασία, μην τα παρατήσεις ποτέ! Να συνεχίσεις να δουλεύεις! Θα έλθουν οι καλές και οι κακές στιγμές όμως εσύ πρέπει να βάζεις συνεχώς στόχους. Ο Άξελ αγαπάει τον Ολυμπιακό, τους ανθρώπους και τον οργανισμό. Ελπίζω να έχει καλά αποτελέσματα και στο τέλος της χρονιάς να είναι χαρούμενος».

Τι σημαίνει για το γαλλικό μπάσκετ η συμμετοχή της Βιλερμπάν στην EuroLeague;
«Είναι πολύ σημαντικό γεγονός αφού η EuroLeague είναι η κορυφαία μπασκετική διοργάνωση μετά από το ΝΒΑ. Έχουμε καλή οργάνωση, σπουδαίους παίκτες και οι Γάλλοι αγαπούν το μπάσκετ. Επομένως, γιατί όχι; Η Βιλερμπάν του Πάρκερ είναι το παράδειγμα που πρέπει να ακολουθήσουν και οι άλλες ομάδες. Η πρόσκληση θα μπορούσε να είχε έλθει νωρίτερα αλλά ποτέ δεν είναι αργά»