Τρία στοιχεία που χαρακτηρίζουν τις πρώτες εικόνες από Ολυμπιακό, Παναθηναϊκό και Άρη!

• Ολυμπιακός: Δεν βλέπεις συχνά τέτοια επιθετική ποιότητα σε ρόστερ!
• Παναθηναϊκός: Αν ο «Ζοτς» κάνει πράξη αυτό που φαίνεται ότι θέλει, από τον Δεκέμβριο και μετά θα έχει μόνο ανοδική τροχιά!
• Άρης: Έχει δρόμο γι’ αυτό που θέλει να κάνει, αλλά δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από πολλές ομάδες της Euroleague!

Δεν ξέρω αν το έχετε συνειδητοποιήσει, αλλά λίγο το «παράθυρο» του Αυγούστου για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου και λίγο τα δύο διαδοχικά Supercup (σε Euroleague και σε GBL), διανύουμε την πιο σύντομη pre-season των τελευταίων ετών!

Κάπως έτσι και παρ’ ότι, τόσο οι «αιώνιοι αντίπαλοι», όσο και ο «αυτοκράτωρ» δεν έχουν καλά-καλά συμπληρώσει διψήφιο αριθμό ομαδικών προπονήσεων με φουλ σύνθεση, το πρώτο τζάμπολ της νέας χρονιάς απέχει λιγότερο από δύο εβδομάδες!

Οπότε, όσο πρώιμο και αν είναι από πλευράς αγωνιστικής ετοιμότητας, τα πρώτα αγωνιστικά πεπραγμένα στα φιλικά τουρνουά, μας δίνουν τροφή για σχόλιο και συζήτηση για τα στοιχεία που χαρακτηρίζουν μέχρι στιγμής τις τρεις από τις τέσσερις ομάδες που θα μας απασχολήσουν περισσότερο στην εφετινή σεζόν.

Ολυμπιακός: Δεν βλέπεις συχνά τέτοια επιθετική ποιότητα σε ρόστερ!

Θα αρχίσουμε από τους πρωταθλητές Ευρώπης, όχι λόγω του κύρους που τους προσδίδει ο περυσινός τίτλος στο Final Four της Αθήνας, αλλά επειδή τους έχουμε δει περισσότερες φορες, γεγονός που μας επιτρέπει να έχουμε καταγράψει περισσότερα στοιχεία γύρω από το αγωνιστικό πρόσωπο που ετοιμάζουν για τη νέα σεζόν.

Οι «ερυθρόλευκοι», άλλωστε, έχουν δώσει τρία πολύ δυνατά φιλικά παιχνίδια με αντιπαλους από το πάνω ράφι της Euroleague και ανεξαρτήτως των αποτελεσμάτων (ισάριθμες νίκες), έχουν παρουσιάσει αξιοσημείωτη προσαρμοστικότητα σε δύο στοιχεία που έχουν κεφαλαιώδη σημασία και επίδραση στο στυλ μπάσκετ που πρεσβεύει ο Γιώργος Μπαρτζώκας: την καλή κυκλοφορία και τo συνδυασμό έντασης και σκληράδας στην άμυνα (με ό,τι αυτό συνεπάγεται).

Σε αυτό έχει παίξει ρόλο το γεγονός ότι οι τρεις βασικές προσθήκες του καλοκαιριού, είναι δύο από τους κορυφαίους guard της περυσινής σεζόν στην Ευρώπη (Μοντέρο και Μίλερ-ΜακΙντάιρ) και ένα πολύ αθλητικό παιδί (Εντιάι), που δείχνει ότι – υπό προϋποθέσεις – μπορεί να παίξει σε τρεις θέσεις (σαν small & power forward αλλά και σαν σέντερ) και να κάνει την διαφορά με την αθλητικότητά του.

Όλα τα παραπάνω σε συνδυασμό με την αύξηση της ταχύτητας που έχει ο εφετινός κορμός, καθιστούν τους Πειραιώτες μία ομάδα πιο «εγκεφαλική» και με περισσότερο καθαρό μυαλό, αλλά ταυτόχρονα και ένα σύνολο που μπορεί να κυριαρχήσει και μέσα από την ενέργεια και το μέγεθος, που πλέον είναι καθοριστικά στοιχεία στο σύγχρονο μπάσκετ.

Η μεγάλη διαφορά, όμως, έχει να κάνει με την υπάρξη ενός ακόμη επιθετικού «υπερόπλου» στο πρόσωπο του 23χρονου πρώην guard της Βαλένθια. Ο εκρηκτικός Δομηνικανός σκόρερ και δημιουργός, που έρχεται να πρστεθεί σε μία τριάδα παικτών (Βεζένκοβ, Φουρνιέ και Ντόρσεϊ) που βλέπουν το καλάθι σαν... βαρέλι, είμαι σίγουρος ότι θα μπει σε ένα μπασκετικό καλούπι διαφορετικό σε σχέση με εκείνο στο οποίο ήταν υπό τις οδηγίες του Πέδρο Μαρτίνεθ.

Όταν ο Μοντέρο προσαρμοστεί στο σύστημα του Ολυμπιακού και η ομάδα μάθει να παίζει μαζί του, τότε πραγματικά θα δούμε πολύ εντυπωσιακό μπάσκετ και ακόμη στις βραδιές που τα αμυντικά ριμπάουντ θα είναι πρόβλημα (όπως με την Φενέρ στην Κρήτη και με τον Ερυθρό Αστέρα στην Κύπρο) και το επίπεδο της αμυντικής έντασης δεν θα είναι το επιθυμητό, οι Πειραιώτες θα έχουν αυξήμενες πιθανότητες νίκης σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.

Ένα πρώτο παράδειγμα το είδαμε κόντρα στην πρωταθλήτρια Τουρκίας την προηγούμενη εβδομάδ στα «Δύο Αοράκια» και ένα δεύτερο στο 7ο τουρνουά «Νεόφυτος Χανδριώτης», όπου ο Ολυμπιακός ήταν πολύ νωθρός αμυντικά (εδικότερα στην περιφέρεια) και δεν είχε διάθεση να κυνηγήσει σωστά τις περιστροφές, ενώ έδωσε πολλές έξτρα επιθέσεις (8-14 τα επιθετικά ριμπάουντ).

Το ότι στο τέλος νίκησε, ανατρέποντας μία διαφορά που έφτασε ακόμη και στο -8 στην 4η περίοδο (και το -9 στο 1ο μέρος), οφείλεται στο ότι ξαφνικά και υπό την «απειλή» έστω και μίας φιλικής και «χρήσιμης» ήττας, το επίπεδο του physicality εκτοξεύτηκε (δεν δέχτηκε καλάθι στα τελευταία 4 λεπτά), ενώ ταυτόχρονα και στην πρώτη του εφετινή εμφάνιση ο Βεζένκοβ (22π.) θύμισε σε όλους ότι πόσο εύκολα έχει το instant scoring (πέτυχε ένα έμμεσο κι ένα άμεσο τρίποντο, διαμορφώνοντας το τελικό 89-87).

Και όλα αυτά, με τον 61χρονο Έλληνα τεχνικό της ομάδας να επισημαίνει τα χτυπητά αμυντικά κακώς κείμενα που είχαν οι παίκτες τους στο μεγαλύτερο διάστημα του αγώνα! Σκεφτείτε ότι μόνο στα τελευταία 45 δευτερόλεπτα, ο Ερυθρός Αστέρας ανανέωσε τέσσερις επιθέσεις και βρήκε ένα δίποντο για την ισοφάριση και τρία τρίποντα για το προσπέρασμα!

Υγ.1: Μεγάλη δουλειά οι 50 πόντοι μέσα στην ρακέτα και το +13 σε σκορ από λάθη. Θα τα βλέπουμε συχνά αυτά τα νούμερα φέτος και προοδευτικά θα κάνουν ολοένα και μεγαλύτερη διαφορά.

Παναθηναϊκός: Αν ο «Ζοτς» κάνει πράξη αυτό που φαίνεται ότι θέλει, από τον Δεκέμβριο και μετά θα έχει μόνο ανοδική τροχιά!

Στην διάρκεια της περυσινής σεζόν, συζητούσαμε αν το ρόστερ της τελευταίας χρονιάς του Άταμαν, ήταν καλύτερο από εκείνο της σεζόν 2008-2009, που οι «πράσινοι» σήκωσαν το 5ο ευρωπαϊκό τρόπαιό τους (το πρώτο στο Βερολίνο) και το πρωτάθλημα στην Ελλάδα, έχοντας μία “dream team” στο παρκέ.

Φέτος, πιστεύω ότι υπάρχουν οι προϋποθέσεις ώστε να ανοίξει η συζήτηση για τον ο εφετινός Παναθηναϊκός στην πρώτη σεζόν της 2ης θητείας του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στο «τριφύλλι», έχει τα φόντα να γίνει η πιο κυρίαρχη στην ιστορία της ομάδας.

Τόσο ποιοτικό είναι στα χαρτιά το ρόστερ που έχει φτιάξει ο “Ζοτς” και οι συνεργάτες του. Από που να το πιάσει κανείς και από που να το αφήσει. Ποιότητα, ταλέντο, μέγεθος, αθλητικότητα, εμπειρία, δίψα, κίνητρο, τεχνογνωσία και καθοδήγηση; Όλα βρίσκονται στο υψηλότερο επίπεδο και ο 66χρονος Σέρβος τεχνικός-θρύλος του ευρωπαϊκού μπάσκετ, έχει ό,τι χρειάζεται για να χτίσει σιγά-σιγά μία ομάδα που στο δεύτερο μισό της χρονιάς θα μπαίνει σταδιακά στο peak της.

Απαραίτητα πρϋπόθεση γι’ αυτό, βέβαια, είναι οι όσο το δυνατόν λιγότεροι τραυματισμοί και αυτό το κομμάτι δεν έχει αρχίσει καλά για την ομάδα. Όταν δυο κομβικοί παίκτες όπως ο Ναν και ο Χέιζ-Ντέιβις, αλλά και δύο πολύ χρησιμοι στο rotation, όπως ο Ρογκαβόπουλος και ο Φαλ (ο οργανισμός κοιτάει την αγορά γιατί, έστω και προσωρινά, χρειάζεται ένα μεγάλο κορμί) τίθενται νοκ-άουτ για 1,5-2 μήνες, πριν καν αρχίσουν τα επίσημα παιχνίδια, τότε ένα ευχέλαιο χρειάζεται. Ευτυχώς, πάντως, που οι τραυματισμοί τους δεν είναι σοβαροί και από τα τέλη Οκτώβρη, θα είναι όλοι πίσω.

Ανεξαρτήτως, όμως, του τι έχει συμβεί μέχρι τώρα και με δεδομένο ότι το φιλικό με την ΑΕΚ στην Ρόδο (78-56) δεν προσφέρεται για ασφαλή συμπεράσματα (πλην των τραυματιών που αναφέραμε δεν έπαιξαν οι Σλούκας και Κουζέλογλου), αν υπάρχει μία αγωνιστική τάση την οποία μπορούμε να υπογραμμίσουμε για τον «επτάστερο», αυτή έχει να κάνει με την «φουλ» επιθετική άμυνα.

Αυτή ήταν πάντα το σήμα κατατεθέν του Ομπράντοβιτς και αυτή θα είναι και φέτος το στοιχείο που εν δυνάμει θα απογειώσει τον Παναθηναϊκό. Σε μία πρώτη φάση το είδαμε στο «σμαραγένιο νησί» (εκεί όπου σε δύο εβδομάδες θα διεξαχθεί και το Supercup), όπου όλοι οι παίκτες που χρησιμοποιήθηκαν είχαν τα εξής βασικά χαρακτηριστικά: συνεχής πίεση πάνω στην μπάλα και άνοιγμα χεριών όταν αυτή μετακινείται, μεγάλη έμφαση στις σωματικές επαφές και έξτρα ζήλο στις διεκδικούμενες μπάλες.

Και προσέξτε, αυτό δεν το είδαμε μόνο από τα παιδιά που μπορούν και πρέπει να το κάνουν για να μείνουν όσο περισσότερο γίνεται στο παρκέ (Καλαϊτζάκης, Μαντζούκας και τον νεαρό Βαρβαρίτη), αλλά απ’ όλους ανεξαιρέτως. Η φάση του διπλού μπλοκ από τον Λεσόρ και τον Χουάντσο πάνω στον Τζόσεφ τζούνιορ τα λέει όλα!

Γενικά, σπάνια βλέπει κανείς Σεπτέμβριο μήνα, που τα πόδια είναι ακόμη βαριά, μία ομάδα να παίζει τόσο physical άμυνα σε φιλικό παιχνίδι και να τελειώνει το ματς με παθητικό 56 πόντων.

Το κλειδί για τον εφετινό Παναθηναϊκό, βρίσκεται στο κατά πόσο ο Ζέλικο θα πείσει όλους αυτούς τους superstars που έχει να θυσιάσουν το κορμί τους στα μετόπισθεν για να αποκτήσει η ομάδα την ανασταλτική σκληράδα του παρελθόντος. Ο βαθμός στον οποίο θα καθορίσει το ύψος του ταβανιού που θα έχει φέτος ο «επτάστερος». Γιατί αν είναι σκληρός πίσω, η δουλειά στην επίθεση – με τόση ποιότητα – θα γίνει ευκολότερη από ποτέ.

Άρης: Έχει δρόμο γι’ αυτό που θέλει να κάνει, αλλά δεν έχει να ζηλέψει τίποτε από πολλές ομάδες της Euroleague!

Δεν σας κρύβω ότι περίμενα με μεγάλη ανυπομονησία την ανεπίσημη πρεμιέρα του «αυτοκράτορα». Ήθελα πολύ να δω πως θα αρχίσουν να κολλάνε σταδιακα όλα αυτά τα πολύ ενδιαφέροντα κομμάτια τα οποία επελέγησαν το καλοκαίρι για να συμπληρωθεί το εφετινό πολλά υποσχόμενο «παζλ» υπό τις οδηγίες του Βασίλη Σπανούλη και η αλήθεια είναι το πρ΄΄ωτο δείγμα δημιούργησε την αισιοδοξία ότι κάτι πολύ χτίζεται.

Δεν στέκομαι τόσο στο αποτέλεσμα και στην πολύ ανταγωνιστική εικόνα (87-92) απέναντι σε μία από τις πιο καταξιωμένες ομάδες της Euroleague, όπως η Μακάμπι (ανεξαρτήτως του τι συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στο Ισραήλ μετά την 7η Οκτώβρη του 2023), αλλά κυρίως στην πολύ σθεναρή αντίσταση απέναντι σε ένα σύνολο που παίζει με μεγάλη έμφαση στο physical game και την κατάθεση ενέργεια, ενώ έχει μεγάλη αθλητικότητα στο ρόστερ του.

Ο Άρης του μονοψήφιου αριθμού προπονήσεων, του νέου προπονητή και των 10 καινούριων παικτών, όχι απλά επιβίωσε, αλλά ηττήθηκε στις λεπτομέρειες παρουσιάζοντας ψήγματα της ταυτότητας που θέλει να περάσει ο “Kill Bill” στην ομάδα.

Κρατάω την καλή δουλειά στα ριμπάουντ (θα γίνει ακόμη καλύτερη) απέναντι σε αντίπαλο που είναι master στις έξτρα επιθέσεις, την διάθεση και την εφαρμογή του να φύγει η μπάλα στο ανοιχτό γήπεδο, αλλά και να κυκλοφορήσει σωστά και γρήγορα στο set παιχνίδι (οι 28 ασίστ είναι εντυπωσιακό νούμερο για πρώτο ανοιχτό φιλικό με τέτοιο αντίπαλο) και φυσικά την 4άδα Ερλ-Ρόμπινσον, Λιντέλ, Ντιμιτρίεβιτς (πασάρει εξαιρετικά) και Μόργκαν, που είναι ήδη στο επίπεδο της Euroleague και θα σηκώσουν ψηλά τους «κιτρινόμαυρους».

Ειδικά ο πρώτος (ο τύπος είναι παντού και έχει τρομερή επιδραστικότητα σε ολους τους τομείς του παιχνιδιού), αλλά και ο δεύτερος θα μας προσφέρουν τρομερές φάσεις, ενώ όταν θα μπει και ο Μοκόκα η ένταση, το physicality και οι πόντοι στον αιφνιδιασμό (27-17) θα είναι από τα σημεία-κλειδιά στην λειτουργία της ομάδας.

Πολύ καλύτερος του αναμενόμενου στον ρόλο του ο Θανάσης, σαφώς πιο χρήσιμοι με τους συγκεκριμένους συμπαίκτες ο Τολιόπουλος και ο Χαραλαμπόπουλος (καταλαβαίνει απίστευτα το παιχνίδι και κάνει δουλειές που δεν διακρίνει ο πολύς κόσμος), ενώ πολύ θετική νότα προσέφερε ο Μποχωρίδης, που έκλεισε τρύπες και έκανε την βρώμικη δουλειά. Ο Μπιρτς και ο Κώστας Αντετοκούνμπο είναι ακόμη πιο πίσω, αλλά όταν το βρουν θα συμπληρώνουν ιδανικά ο ένας τον άλλον.

Συμπερασματικά, ο Άρης δείχνει ότι δουλεύει προς την σωστή κατεύθυνση, αλλά μόνο αν συνειδητοποιήσουμε τον βαθμό δυσκολίας του εφετινού εγχειρήματος (αλλάζει δύο επίπεδα μέσα σε ένα καλοκαίρι), θα μπορέσουμε να καταλάβουμε πόσο πολύ χρειάζεται ο οργανισμός την ηρεμία και τους χαμηλούς τόνους. Όσο απαιτητικό κι αν είναι (διόλου παράλογο με την ιστορία του συλλόγου και την προοπτική που διαφαίνεται) το κοινό των Αρειανών... Η χαρά θα είναι διπλή, όταν κάτι δεν το προεξοφλείς ότι θα συμβεί.

Υγ.2: Η «Ένωση» δεν μπορεί να κριθεί από την εικόνα που παρουσίασε στο κλειστό της Καλλιθέας, όπου παρατάχθηκε με τέσσερις «χτυπητές» απουσίες (Ουίλιαμς, Φίζελ, Μπράουν και Φλιώνης). Ωστόσο, στην εφετινή σεζόν καλείται να ανέβει ένα «βουνό» και με φαινομενικά λιγότερο ποιοτικό ρόστερ, να κατακτήσει αυτό που έχασε πέρυσι με αυτοχειρία (BCL), ώστε να αναπνεύσει οικονομικά μέσω των εσόδων από την συμμετοχή στο NBA Europe (έχουμε πολύ καιρό να ακούσουμε νέα του).

Υγ.3: Στην σημερινή εποχή του άκρατου επαγγελματισμού, το «πράσινο φως» για την προσωρινή μετακόμιση του Ολυμπιακού στην “Sunel Arena”, ισοδυναμεί με μία εμπορική απόφαση του Μάκη Αγγελόπουλου, που θα αποφέρει πολλαπλά κέρδη (χρήματα αλλά και ενίσχυση του ρόστερ με έναν καταξιωμένο Έλληνα διεθνή παίκτη πρώτης γραμμής), σε μία πολύ δύσκολη περίοδο. Ωστόσο, για να χρησιμοποιήσω και λίγο την οπαδική διάλεοτ, όσο «αντιολυμπιακοί» είναι οι οργανωμένοι οπαδοί της ΑΕΚ, άλλο τόσο και περισσότερο είναι και ο ισχυρός άνδρας της «βασίλισσας». Η διαφορά είναι ότι εκείνος διοικεί και οφείλει να διαχωρίζει το συναίσθημα από την λογική και το συμφέρον.

Υγ.4: Η επιστροφή Λαρεντζάκη είναι “win-win”, τόσο για την ομάδα όσο και για τον ίδιο τον παίκτη. Από την μία πλευρά γιατί ο απελευθερωμένος μπασκετικά “Larry” (πολύ σωστή η δήλωση μεταμέλειας που έκανε για τις παλιές του δηλώσεις) θα δώσει στοιχεία που έλλειπαν από την ΑΕΚ (όπως η απόφαση, οι μεγάλες ευθύνες και το τσαγανό) και θα είναι ο Έλληνας που πολλά βράδια θα φορέσει τον «μανδύα» του πρωταγωνιστή. Και από την άλλη γιατί κι εκείνος χρειάζεται ένα περιβάλλον που θα του δώσει την ελευθερία και την αυτοπεποίθηση να κάνει αυτό που ξέρει καλά, για να επιστρέψει στην κατάσταση που ήταν τα προηγούμενα 2-3 χρόνια. Ακόμη και αυτό το κάτι παραπάνω που έκανε στον Ολυμπιακό και ο Μπαρτζώκας τον απέσυρε στον πάγκο, στην «Ένωση» θα είναι ευπρόσδεκτο και απολύτως αποδεκτό.