Γιάντουνεν στο Gazzetta για Σορτς, Γουόρντ και Γιάννη Αντετοκούνμπο!

• Ο Μίκαελ Γιάντουνεν στο Gazzetta:

Υπάρχουν στιγμές που καθορίζουν έναν παίκτη, αλλά υπάρχουν και άνθρωποι που τον βοηθούν να τις ξεπεράσει. Για τον Μίκαελ Γιάντουνεν, το καλοκαίρι του EuroBasket άφησε πίσω του μια φάση που θα τον συνοδεύει για πάντα, όμως η συνέχεια γράφτηκε μέσα από σχέσεις, χημεία και κοινές εμπειρίες. Όπως εξηγεί στο Gazzetta, δεν υπήρχε χρόνος για δεύτερες σκέψεις: η σεζόν ξεκίνησε άμεσα και το μπάσκετ έγινε ξανά το καταφύγιό του.

Σε αυτή τη συνέντευξη, ο Φινλανδός φόργουορντ μιλά για το ταξίδι του στην κορυφή της Ευρώπης μέσα από δεσμούς που ξεπερνούν το παρκέ. Ο Τι Τζέι Σορτς, «ένας από τους καλύτερους συμπαίκτες που είχα ποτέ», και ο Τάισον Γουόρντ, φίλος ζωής με τον οποίο μιλά καθημερινά, βρίσκονται στο επίκεντρο. Μαζί έφτιαξαν μια Παρί που ανέβηκε επίπεδο, μεγάλωσαν ως παίκτες και τώρα ετοιμάζονται να βρεθούν αντίπαλοι, με το κίνητρο να είναι μεγαλύτερο ακριβώς επειδή γνωρίζονται τόσο καλά.

Ο Γιάντουνεν μιλά επίσης για τα μεγάλα matchups με Γιάννη Αντετοκούνμπο και Νίκολα Γιόκιτς, για τη ζωή στη Φενέρμπαχτσε και τη συνεργασία με τον Σαρούνας Γιασικεβίτσιους, αλλά και για το πώς ένας ήρεμος, «calm» Φινλανδός μπορεί να κρύβει μέσα του το πάθος ενός Βίκινγκ. Μια κουβέντα για φιλίες, φιλοδοξίες και το επόμενο βήμα προς την κορυφή.

Ο Μίκαελ Γιάντουνεν στο Gazzetta:

Τι θυμάσαι από εκείνη τη στιγμή; Πόσες μέρες είχες πραγματικά την ευκαιρία να κοιμηθείς χωρίς να το σκέφτεσαι; Αυτή τη φάση, αυτό το παιχνίδι;
«Για καλή μου τύχη, η σεζόν ξεκινούσε αμέσως. Είχα μία μέρα στο σπίτι, πήγα να παίξω γκολφ — συνήθως με βοηθάει να βγάζω το μυαλό μου από τέτοια πράγματα — και μετά... ξανά δουλειά. Πετάξαμε κατευθείαν στην Κωνσταντινούπολη, μετά ήρθαμε ξανά στην Ελλάδα για την προετοιμασία, και ήταν παιχνίδι μετά το παιχνίδι».

Και ξαναείδες τα ελληνικά ΜΜΕ να σε ρωτούν γι’ αυτό;
«Όχι, τότε δεν υπήρχαν media, οπότε κανείς δεν με ρώτησε. Απλά μπήκα ξανά στον ρυθμό των αγώνων. Και μέσα στη σεζόν με ρώτησαν πολλές φορές, αλλά κάθε φορά νομίζω πως το αντιμετωπίζω λίγο πιο ώριμα. Τελικά, είναι αυτό που είναι. Θα μείνει για πάντα μέρος της ιστορίας του φινλανδικού μπάσκετ — δυστυχώς μ’ αυτό τον τρόπο — αλλά όσα κάναμε ήταν ιστορικά, απίστευτα. Και νομίζω πως μας δίνει μεγαλύτερο κίνητρο και έμπνευση για το μέλλον. Ευτυχώς δεν είχα πολύ χρόνο να το σκέφτομαι. Και μάλλον τώρα είναι η τρίτη ή τέταρτη φορά που το συζητάμε και πραγματικά το σκέφτομαι ξανά».

Πώς ήταν να μαρκάρεις τον Γιάννη; Επειδή κανείς δεν τον σταματούσε — όχι μόνο σε αυτό το παιχνίδι, αλλά σε όλο το Eurobasket. Ήταν έξτρα κίνητρο; Το εκτιμάς ότι έπαιξες απέναντι σε έναν “Freak”;
«Είναι απίστευτο. Όταν κοιτάζω πίσω στο τουρνουά, είχα matchups με τον Γιόκιτς, με τον Γιάννη… δεν θυμάμαι πόσα MVP έχουν μεταξύ τους. Είναι απίστευτη εμπειρία. Κανείς δεν τον σταματάει• το πολύ-πολύ να τον επιβραδύνεις. Δεν κάναμε φοβερή δουλειά πάνω του, αλλά δώσαμε στον εαυτό μας την ευκαιρία να παλέψουμε για τη νίκη. Αυτό ζητάς. Κάτι σωστό κάναμε, λοιπόν, στην άμυνα στον Γιάννη».

Τώρα παίζεις με τον Ολυμπιακό. Υπάρχει καθόλου trash talk ή μηνύματα με τον πρώην συμπαίκτη σου, τον Τάισον Γουόρντ;
«Όχι συγκεκριμένα για το παιχνίδι. Μιλάμε σχεδόν καθημερινά, αλλά όχι για trash talk. Ξέρουμε ο ένας τον άλλον πολύ καλά. Αν του έλεγα κάτι, δεν θα με έπαιρνε στα σοβαρά. Το ίδιο κι εγώ. Αλλά όταν παίζεις απέναντι σε φίλο, θες πραγματικά πολύ να κερδίσεις. Μου δίνει έξτρα κίνητρο. Θα είναι διασκεδαστικό. Βρήκε ρυθμό στον Ολυμπιακό και είναι πλέον από τα βασικά κομμάτια της ομάδας.

Ως παίκτης; Ως άνθρωπος;
«Μπορείς να του δώσεις οποιοδήποτε ρόλο και θα βρει τρόπο να τον εκτελέσει σε υψηλό επίπεδο — και στην άμυνα και στην επίθεση. Και σαν άνθρωπος… στις δύο χρονιές μας ήρθαμε πολύ κοντά. Από τους πιο κοντινούς μου φίλους στον Πειραιά. Λέει πολλά το ότι μιλάμε ακόμα κάθε μέρα. Ανυπομονώ να τον ξαναδώ».

Τι έκανε αυτή την ομάδα της Παρί τόσο ξεχωριστή;
«Οι άνθρωποι. Απλά απολαμβάναμε να παίζουμε μαζί και να είμαστε μαζί και εκτός γηπέδου. Πολλοί από τη Γερμανία χτίσανε την ομάδα βήμα-βήμα. Ήμουν τυχερός που ήρθα στη σεζόν του EuroCup και ταίριαξα. Στις προπονήσεις κρατούσαμε ο ένας τον άλλον υπεύθυνο, δουλεύαμε σε πολύ υψηλό επίπεδο και απολαμβάναμε κάθε στιγμή. Αυτό ήταν το κλειδί».

Για τον Τι Τζέι Σορτς;
«Απίστευτος άνθρωπος πρώτα απ’ όλα. Και μπασκετικά ανέβασε όλη την ομάδα επίπεδο. Βρήκαμε φοβερή ισορροπία. Έβρισκε τους ανοιχτούς παίκτες, εμείς του κάναμε πιο εύκολη τη ζωή, παίζαμε ο ένας για τον άλλον. Ίσως ο καλύτερος — ή ένας από τους καλύτερους — που έχω παίξει ποτέ μαζί τους. Μαζί με τον Μαρκάνεν φυσικά. Αλλά πάνω απ’ όλα, φοβερός συμπαίκτης».

Ο καλύτερος δημιουργός για έναν ψηλό;
«Δύσκολο να πεις “ο καλύτερος”. Στη Φενέρ έχω παίκτες στο ίδιο επίπεδο, στην κορυφή της Ευρώπης. Είναι διαφορετικό σύστημα. Δεν έχει νόημα να συγκρίνουμε».

Πολλοί πρώην συμπαίκτες σου ανέβηκαν επίπεδο: εσύ, ο Τόμας, ο Τι Τζέι, ο Τάισον… Πόσο σημαντικό είναι;
«Είναι φοβερό. Ξέρω τη δουλειά που έκαναν καθημερινά. Άξιζαν να φτάσουν στο υψηλότερο επίπεδο. Είναι όμορφο να παίζεις απέναντι σε φίλους — σου δίνει έξτρα κίνητρο. Και ωραίο όταν ταξιδεύεις στην Ευρώπη να έχεις πάντα έναν φίλο κάπου εκεί».

Να περιμένουμε έξτρα “hustle plays” κόντρα σε Γουόρντ και Τι Τζέι;
«Αν βρεθώ σε jump ball με κάποιον από τους δύο, δεν υπάρχει περίπτωση να το χάσω! (γέλια) Αλλά όχι, δεν αλλάζει κάτι. Με ξέρουν καλά. Δεν μιλάω πολύ στο γήπεδο. Απλά θα είμαι ο εαυτός μου και θα κάνω τα πάντα για να κερδίσουμε».

Είσαι ήρεμος, “καλό παιδί”, αλλά δείχνεις… Βίκινγκ από τη Φινλανδία. Πώς γίνεται να είστε όλοι τόσο calm;
«Δεν ξέρω… ίσως ο καιρός! Μπορεί να μην δείχνω τα συναισθήματά μου, αλλά το πάθος είναι εκεί. Έτσι είναι πολλοί Φινλανδοί: δεν δείχνουν πολλά προς τα έξω, αλλά μέσα τους καίνε».

Έχεις παίξει σε Μάρσκι, Οστάνδη, Τρεβίζο, Παρίσι, τώρα Φενέρ. Πες μου για το ταξίδι σου.
«Μεγάλο ταξίδι. Το έκανα με τον δικό μου τρόπο, βρίσκοντας μέρη όπου μπορώ να είμαι ο εαυτός μου και να βελτιώνομαι. Γι’ αυτό και κατέληξα εδώ. Πίστεψα ότι μπορώ να βοηθήσω, ότι η ομάδα και ο κόουτς θα με κάνουν καλύτερο. Είμαι μόλις 25, οπότε νιώθω ότι τώρα αρχίζει πραγματικά το ταξίδι».

Αγαπημένος παίκτης growing up; Λάουρι Μαρκάνεν;
«Ίσως. Δεν έβλεπα πολύ μπάσκετ μικρός».

Τι έβλεπες;
«Ποδόσφαιρο, χόκεϊ, χειμερινά σπορ. Από ΝΒΑ μου άρεσαν οι Σπερς, και ο Ντουέιν Γουέιντ — ήμουν Χιτ φαν».

Αγαπημένος ποδοσφαιριστής;
«Ο Μέσι».

Όχι ο Ρονάλντο; Οπότε ο GOAT είναι ο Μέσι;
«Ναι».

– ΟΚ, διαφωνώ, αλλά πάσο.
«Καθένας με την άποψή του!»

Έχετε ό,τι χρειάζεται για μετάλλιο;
«Φυσικά. Όλα ξεκινούν από την πίστη. Το δείξαμε το καλοκαίρι. Αν έχουμε περίπου την ίδια ομάδα, με δυο-τρία χρόνια εμπειρίας παραπάνω, γιατί όχι; Το πιο σημαντικό ήταν ότι πείσαμε τον εαυτό μας — και τα νέα παιδιά στη Φινλανδία — ότι μπορούμε».

Ήσουν undrafted το 2022 αλλά έπαιξες Summer League. Σκέφτεσαι το ΝΒΑ;
«Όχι ιδιαίτερα. Αν γίνει, καλώς. Αλλά τώρα θέλω να γίνω η καλύτερη εκδοχή του εαυτού μου και να κερδίσω την Ευρωλίγκα. Αυτή είναι η επόμενη μεγάλη φιλοδοξία μου».

Λοιπόν, για τη Φενέρ. Ξεκινήσατε δύσκολα, αλλά τώρα πάτε “τρένο”. Τι άλλαξε;
«Ήταν θέμα χημείας. Πολλοί νέοι παίκτες, άλλοι ήξεραν το σύστημα, άλλοι όχι. Θέλει χρόνο. Η σεζόν είναι μεγάλη, έχει ups and downs. Απλά βελτιωθήκαμε — δεν έχουμε φτάσει καν στο καλύτερό μας. Έχουμε πολύ περιθώριο ακόμα. Μαθαίνουμε ο ένας τον άλλον, αυτό είναι το κλειδί».

Και για τον Σάρας; Καμία ιστορία; Στην Ελλάδα τον λατρεύουν.
«Πολύ παθιασμένος προπονητής. Δεν έχω κάποια ξεχωριστή ιστορία τώρα… αλλά σίγουρα θα υπάρχει στο τέλος της σεζόν! Από την πρώτη προπόνηση φαίνεται, είναι άλλου επιπέδου. Όταν ένας προπονητής έχει υπάρξει κορυφαίος παίκτης, τον ακούς αλλιώς. Έχει εμπειρία, έχει κύρος. Κάποια στιγμή μέσα στη σεζόν, είμαι σίγουρος ότι θα έχω μια τέλεια ιστορία για σένα!»