Ουόκαπ: «Κορυφαία στιγμή μου το κλέψιμο στον Σλούκα, ανυπομονούσα να παίξω με τον Σπανούλη»

Ουόκαπ: «Κορυφαία στιγμή μου το κλέψιμο στον Σλούκα, ανυπομονούσα να παίξω με τον Σπανούλη»

Ουόκαπ: «Κορυφαία στιγμή μου το κλέψιμο στον Σλούκα, ανυπομονούσα να παίξω με τον Σπανούλη»
Ο Τόμας Ουόκαπ φιλοξενήθηκε στη νέα έκδοση του διαδικτυακού περιοδικού, We Are Olympiacos και μίλησε για την παιδική του ηλικία, τη EuroLeague και τη χαμένη ευκαιρία να αγωνιστεί μαζί με τον Βασίλη Σπανούλη!

Την πρώτη φορά που ο Τόμας Ουόκαπ παρακολούθησε τον Βασίλη Σπανούλη, ένα επιφώνημα βγήκε από τα χείλη του. «Wow αυτός ο Σπανούλης είναι πραγματικά καλός», ήταν η σκέψη του Αμερικανού γκαρντ.

Τότε μέλος της Ζαλγκίρις Κάουνας. Τώρα του Ολυμπιακού, στην μετά - Σπανούλη εποχή. Το νέο απόκτημα των «ερυθρολεύκων» παραχώρησε συνέντευξη στο διαδικτυακό περιοδικό του Ολυμπιακού, το We Are Olympiacos. Και μίλησε για την παιδική του ηλικία, τους απανωτούς τραυματισμούς λίγο πριν το κολέγιο, την Ζαλγκίρις, αλλά και για τη χαμένη ευκαιρία να παίξει συμπαίκτης με τον Σπανούλη.

Αναλυτικά όσα δήλωσε ο Ουόκαπ:

Για την οικογένειά του: «Γεννήθηκα στο Χιούστον του Τέξας. Είμαι το τρίτο από τα συνολικά τέσσερα αγόρια που απαρτίζουν την οικογένειά μας. Η μητέρα μου είναι ηρωίδα που μεγάλωσε τέσσερα αγόρια! Είχα πάρα πολύ όμορφα παιδικά χρόνια, γιατί ήταν σα να μεγάλωνα με τους τρεις καλύτερούς μου φίλους! Για να είμαι ειλικρινής τα αδέλφια μου ήταν ο λόγος που ασχολήθηκα με τα σπορ. Παίζαμε από το πρωί μέχρι να πάμε για ύπνο μπέιζμπολ, ποδόσφαιρο, μπάσκετ… τα πάντα!. Ο μπαμπάς μου ήταν κόουτς μου για περίπου δέκα χρόνια. Ουσιαστικά ό,τι έκανα μέχρι την ηλικία των δεκατεσσάρων ετών, το οφείλω σε εκείνον. Ήταν σπουδαίος! Τον θαυμάζω για το πως χειρίστηκε την προπονητική. Υπάρχουν προπονητές που είναι πολύ σκληροί με τους παίκτες ή άλλοι που είναι μαλθακοί. Όμως, εκείνος ήταν εκπληκτικός και με αντιμετώπιζε πάντα ακριβώς όπως και τους άλλους παίκτες του. Μόλις η προπόνηση ή ο αγώνας τελείωνε, γινόταν και πάλι ο μπαμπάς μου. Δεν υπήρχε περίπτωση στον δρόμο για το σπίτι να μου ‘χτυπήσει’ κάτι που έγινε στην προπόνηση. Ήμουν πραγματικά τυχερός, γιατί το γεγονός πως ήταν προπονητής μου, δεν άλλαξε κάτι στην σχέση μας. Έχουμε διαφορά ηλικίας. Ποτέ δεν υπήρξαμε στην ίδια ομάδα, αλλά στο σπίτι παίζαμε πάντα μαζί και οι μάχες ήταν μεγάλες! Ειδικά όταν παίζαμε μπάσκετ στην πισίνα, πάντα κάποιος κατέληγε με ματωμένη μύτη. Συνήθως το παιχνίδι δεν τελείωνε στους πόντους που είχαμε συμφωνήσει, αλλά όταν κάποιος χτυπούσε!».

Για τον μεγάλο αδελφό του, Νέιθαν: «Η αλήθεια είναι πως ο άνθρωπος που θαύμαζα πολύ και ήθελα να του μοιάσω, ήταν ο μεγαλύτερος αδελφός μου, ο Νέιθαν. Έπαιζε μπάσκετ και ήταν ένας από τους καλύτερους παίκτες στο Χιούστον στο γυμνάσιο. Είναι τέσσερα χρόνια μεγαλύτερος από εμένα και πάντα με κέρδιζε σε οτιδήποτε. Πάντα! Ήθελα να γίνω ακριβώς όπως εκείνος. Τον παρακολουθούσα στους αγώνες του στο γυμνάσιο και στο κολέγιο, και αυτές είναι κάποιες από τις καλύτερες μπασκετικές μου αναμνήσεις! Ήμουν πολύ τυχερός που είχα κοντά μου κάποιον που δούλευε τόσο σκληρά και ήταν πραγματικά τόσο καλός στο μπάσκετ. Επίσης, μέσω του αδελφού μου είδα και το παρασκήνιο… Είδα πως δούλευε, πως αντιδρούσε, πως ενεργούσε, τα πάντα.. Μου δίδαξε πραγματικά πολλά και με ‘κράτησε’ σε τροχιά ώστε να πετύχω τον στόχο μου. Ο Νέιθαν έπαιξε τέσσερα χρόνια στο Texas A&M , ενώ αγωνίστηκε και εκτός ΗΠΑ σε μικρότερες χώρες… Στην Ισλανδία, στην Ιαπωνία, στο Λουξεμβούργο. Η καριέρα του δεν εξελίχθηκε τόσο καλά όσο περίμενα, όμως, αυτό δεν αλλάξει το πως τον βλέπω ως παίκτη. Ήταν πάντα όνειρό μου να παίξουμε στην ίδια ομάδα. Η μόνη φορά που παίξαμε μαζί ήταν σε κάποιες τοπικές λίγκες σε ανοιχτά γήπεδα, αλλά αυτό δεν μετράει. Μακάρι κάποια στιγμή να είχαμε συνυπάρξει στην ίδια ομάδα...».

«Σε ενάμισι χρόνο έκανα πέντε επεμβάσεις»

Για τους σοβαρούς τραυματισμούς του: «Όταν ήμουν δεκατεσσάρων ετών υπέστην ρήξη χιαστού, όμως, ήμουν τόσο νέος τότε, που δεν καταλάβαινα πόσο σημαντικός ήταν ο τραυματισμός. Αν αυτό συμβεί τώρα σε έναν επαγγελματία αθλητή είναι πραγματικά θλιβερό. Όμως, εγώ τότε απλά σκεφτόμουν πως θα κάνω ότι χρειάζεται και θα επιστρέψω στο παρκέ. Περίπου έναν χρόνο αργότερα μου συνέβη το ίδιο και ήταν λίγο πιο δύσκολα τα πράγματα, γιατί μόλις είχα τελειώσει την αποθεραπεία και είχα κάνει τα πάντα για να επιστρέψω. Ήταν μεγάλη απογοήτευση, καθώς σε εκείνο το σημείο είχα αρχίσει να σκέφτομαι το κολλέγιο και να κάνω όνειρα για το που θα παίξω.

Ήταν η πρώτη φορά που φοβήθηκα μήπως δεν καταφέρω. Όμως, ποτέ δεν σταμάτησε η αγάπη μου για το παιχνίδι και ποτέ δεν σκέφτηκα να μην παίξω για να μην ξαναχτυπήσω. Απλά συνέχισα να δουλεύω και μέχρι το τελευταίο μου έτος ήμουν υγιής. Τότε, όμως, έσπασα το πόδι μου και είμαι πραγματικά τυχερός και ευλογημένος που είχα ήδη υπογράψει να πάω σε κολέγιο. Αν δεν είχε συμβεί αυτό, δεν είμαι σίγουρος πως θα τα κατάφερνα. Στο διάστημα του 1.5 χρόνου που ακολούθησε έκανα πέντε χειρουργικές επεμβάσεις, ώστε να μπορέσω να επιστρέψω εντελώς υγιείς.

Ανάμεσα στον τραυματισμό στο πόδι και τα χειρουργεία υπήρξαν μολύνσεις. Ήταν πραγματικά πολύ μακρύς ο δρόμος. Είμαι πολύ τυχερός που έχω την οικογένειά μου, γιατί ο τρόπος που με υποστήριξε τότε είναι μοναδικός! Όλοι οι άλλοι πήγαιναν στο κολέγιο, ξεκινούσαν τις καριέρες τους και εγώ καθόμουν στο σπίτι και προσπαθούσα απλά να καταφέρω να περπατήσω. Ήταν δύσκολο, αλλά ακόμη και τότε δεν σκέφτηκα πως ίσως το μπάσκετ δεν είναι για εμένα. Ήξερα πάντα πως αυτός ήταν ο προορισμός μου. Είμαι πολύ χαρούμενος, λοιπόν, που είχα την στήριξη της οικογένειάς μου, αλλά επίσης εγώ ο ίδιος βαθιά μέσα μου γνώριζα πως θα συνεχίσω να παλεύω για μια καριέρα στο μπάσκετ. Από μικρή ηλικία το λάτρευα τόσο, που για να είμαι ειλικρινείς δεν ξέρω τι άλλο θα μπορούσα να κάνω».

Για το NBA και την Ευρώπη: «Στενοχωρήθηκα που δεν επιλέχθηκα στο Draft του 2016, επειδή ήταν κάτι που δεν θα μπορούσα να προσπαθήσω ξανά. Δεν θα είχα ποτέ ξανά την ευκαιρία να λάβω μέρος. Από την άλλη πλευρά, όμως, δεν θεωρώ πως άξιζα να επιλεγώ. Είμαι ρεαλιστής και ξέρω πως τότε δεν ήμουν αρκετά καλός παίκτης για να επιλεγώ. Αν με ρωτάτε όταν κοιτάω πίσω αν σκέφτομαι πως το συγκεκριμένο γεγονός άλλαξε την καριέρα μου, η απάντηση είναι όχι. Είμαι πραγματικά χαρούμενος για κάθε βήμα που έχω κάνει στην καριέρα μου και με… προσγείωσε στον Ολυμπιακό!

Έπαιξα έναν χρόνο στην G-League. Δεν πήγε, όμως, πολύ καλά. Δεν σούταρα καλά, δεν έπαιζα τόσο καλά. Ίσως να οφειλόταν στο σοκ του να είσαι ρούκι. Όμως, χαίρομαι που το έκανα και έδωσα στον εαυτό μου μια ευκαιρία να το δοκιμάσει. Σύντομα, ωστόσο, συνειδητοποίησα πως δεν ήταν για εμένα. Είμαι, όμως, πολύ χαρούμενος για τη συνεργασία μου με τον ατζέντη μου, με τον οποίο είμαστε μαζί από τότε. Και αυτό γιατί μετά από μια όχι και τόσο καλή χρονιά στην G-League μου βρήκε μια σπουδαία δουλειά στην Λούντβιχσμπουργκ. Δεν είμαι σίγουρος αν την άξιζα, αλλά είναι πραγματικά πολύ καλός μάνατζερ και το κατάφερε.

Την πρώτη μου σεζόν στην Γερμανία ο κόουτς, Τζον Πάτρικ, με βοήθησε πολύ. Ήταν μια πραγματικά σπουδαία χρονιά για εμένα, γιατί πήγα σε μια ομάδα που είχε κατά κάποιο τρόπο ένα Αμερικανικό σύστημα, πολλούς Αμερικανούς παίκτες και με βοήθησε στο να ΄μπω’ και να αντιληφθώ τον ευρωπαϊκό τρόπο παιχνιδιού. Η Λούντβιχσμπουργκ ήταν το σκαλοπάτι μου για την EuroLeague. Ήταν δύσκολο να είμαι μακριά από την οικογένειά μου. Είμαι πραγματικά πολύ δεμένος με την οικογένειά μου, οπότε το ό,τι βρισκόμουν τόσο μακριά και δεν τους είχα κοντά μου στις γιορτές, ήταν σκληρό. Βέβαια όλοι τους κάνουν εξαιρετική δουλειά στο να με συμπεριλαμβάνουν σε όλα μέσω facetime! Επίσης, κάθε χρόνο, με εξαίρεση τον τελευταίο ελέω πανδημίας, με επισκέπτονται σε όποια χώρα και αν παίζω. Βέβαια, τώρα που θα βρίσκομαι στην Ελλάδα όλοι, γνωστοί, φίλοι και οικογένεια, θέλουν να με επισκεφθούν! Δεν νομίζω πως θέλουν να επισκεφθούν εμένα, αλλά την χώρα».

«Wow αυτός ο Σπανούλης είναι πραγματικά καλός!»

Για τον Βασίλη Σπανούλη: «Η αλήθεια είναι πως τον πρώτο χρόνο στην EuroLeague δυσκολεύτηκα. Δεν έπαιξα πάρα πολύ καλά, ίσως γιατί δεν ήμουν έτοιμος για την διοργάνωση. Είμαι πολύ χαρούμενος, όμως, που βρέθηκα στην Ζαλγκίρις, γιατί μου έδωσαν πάρα πολλές ευκαιρίες και επέμειναν σε εμένα, παρόλο που έπαιζα άσχημα. Δεν έπαψαν να πιστεύουν σε εμένα ο Σάρας και ο τζένεραλ μάνατζερ, ο Παούλιους Μοτιεγιούνας. Ήμουν χαρούμενος στην Ζαλγκίρις και είχαμε σπουδαία χρονιά ως ομάδα. Έμαθα πραγματικά πολλά εκεί υπό τις οδηγίες του Γιασικεβίτσιους. Είναι πραγματικά πολύ καλός προπονητής. Επίσης έμαθα πολλά από τους συμπαίκτες μου. Στην Ζαλγκίρις ένιωσα να ανεβαίνω επίπεδο.

Όταν συμφώνησα με την Ζαλγκίρις, παρακολούθησα κάποια παιχνίδια της από την προηγούμενη σεζόν. Ανάμεσα σε αυτά ήταν και η σειρά των προημιτελικών που η Ζαλγκίρις κέρδισε τον Ολυμπιακό και πήγε στο Final 4. Αυτή ήταν η πρώτη φορά που παρακολούθησα ματς του Ολυμπιακού και θυμάμαι πως σκεφτόμουν: ‘Wow αυτός ο Σπανούλης είναι πραγματικά καλός!’. Φυσικά έμαθα πολλά περισσότερα όταν ξεκίνησε η σεζόν και έπαιξα ως αντίπαλος με τον Ολυμπιακό. Όσο περνούσε ο καιρός και μάθαινα περισσότερα, τόσο συνειδητοποιούσα πως είναι ένα πραγματικά ξεχωριστό κλαμπ».

Πραγματικά ανυπομονούσα να παίξω μαζί του ως συμπαίκτης! Είναι σπουδαίος και θα είχα πολλά να μάθω δίπλα του. Για εμένα, έναν 29χρονο παίκτη, το να είχα την ευκαιρία να παίξω με τον Σπανούλη, να μάθω από εκείνον και να ‘ρουφήξω’ από την εμπειρία του, θα ήταν τεράστια τιμή. Όμως, είμαι σίγουρος πως θα παραμείνει 'συνδεδεμένος' με την ομάδα και ανυπομονώ να μάθω από εκείνον, παρότι δεν θα είναι συμπαίκτης μου. Ξέρω πως θα παραμείνει μέλος της οικογένειας».

«Μεγαλύτερη στιγμή το κλέψιμο στον Σλούκα»

Στόχος το Final Four: «Όταν υπέγραψα το συμβόλαιό μου, είπα στον γενικό διευθυντή, τον Νίκο Λεπενιώτη, πως είμαστε στην ίδια σελίδα. Ο στόχος μου είναι να πάω στο Final 4. Αυτός θεωρώ πως είναι ο στόχος και ενός κλαμπ με το πρεστίζ του Ολυμπιακού. Είμαι ενθουσιασμένος! Ο Ολυμπιακός μου δίνει την καλύτερη ευκαιρία να παίξω στο Final 4 και να κερδίσω! Για αυτό υπέγραψα!. Δεν θα σας αρέσει αυτό που θα πω, αλλά η μεγαλύτερη στιγμή της καριέρας μου ως τώρα, ίσως είναι το κλέψιμο στον Σλούκα στην αναμέτρηση με τον Ολυμπιακό! Γενικά όλο εκείνο το παιχνίδι και η εμφάνισή μου, ήταν ιδιαίτερη στιγμή για εμένα. Ήταν ένα ματς που έπρεπε να κερδίσουμε προκειμένου να παραμείνουμε σε τροχιά πλέι οφ. Δυστυχώς αυτή είναι η απάντησή μου στην συγκεκριμένη ερώτηση…».

Ο Ουόκαπ εκτός των παρκέ: «Είμαι Χριστιανός, δουλεύω σκληρά, προσπαθώ να είμαι ταπεινός, έχω αυτοπεποίθηση και φυσικά έχω και κάποια ελαττώματα, αλλά δεν θα τα αναφέρω. Μεγαλώνω οπότε δεν παίζω τόσο πολύ video games. Εξακολουθώ, όμως, να έχω, το x-box μου και παίζω καμία φορά. Πλέον, στον ελεύθερο χρόνο μου περισσότερο διαβάζω και γράφω. Κυρίως προσπαθώ να μάθω πως μπορείς να αναπτύξεις μια επιχείρηση. Γενικά κάνω πιο παραγωγικά πράγματα. Και φυσικά μιλάω πολύ μέσω facetime με την οικογένειά μου!

Δεν γνωρίζω πολλά για την ελληνική κουλτούρα, όμως, ανυπομονώ να μάθω τα πάντα. Αυτό είναι ένα από τα αγαπημένα μου κομμάτια στο Ευρωπαϊκό μπάσκετ, το ότι έρχομαι σε επαφή με διαφορετικές κουλτούρες. Έμαθα κάποια πράγματα για την γερμανική, έμαθα κάποια πράγματα για την λιθουανική και τώρα είμαι έτοιμος για την ελληνική κουλτούρα! Για το πως ζουν οι Έλληνες, πως συμπεριφέρονται, πως μιλούν… Υπάρχουν πολλά που ανυπομονώ να δω και ελπίζω να μείνω για πολύ καιρό στον Ολυμπιακό και πραγματικά να ‘ρουφήξω’ την ελληνική κουλτούρα. Ελπίζω να με βοηθήσουν και οι συμπαίκτες μου σε αυτό».

Αφού λάνσαρε έναν καινοτόμο υπερπλήρη οδηγό για τη νέα σεζόν του ΝΒΑ, το Gazzetta ταξίδεψε στην άλλη άκρη του Ατλαντικού για ένα NBA Tour χωρίς προηγούμενο. Ο Αντώνης Καλκαβούρας θα βρεθεί σε έξι διαφορετικές πολιτείες των Η.Π.Α. ακολουθώντας τους πρωταθλητές Μιλγουόκι Μπακς του Γιάννη Αντετοκούνμπο. Μείνετε συντονισμένοι, το περιεχόμενο θα είναι εντυπωσιακό!