ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
Δεν περισσεύει κανείς...

Δεν περισσεύει κανείς...

Δεν περισσεύει κανείς...

Ο Γιάννης Ντεντόπουλος αναγνωρίζει ότι ο Πασκουάλ κάνει υποδειγματική διαχείριση στο ελληνικό πρωτάθλημα, αλλά το ζητούμενο είναι να βγάλει "από την μύγα ξύγκι" στα playoffs και της Euroleague και τους τελικούς της Α1.

Ένας μεγάλος διαγωνισμός* με σημαντικά έπαθλα σε περιμένει στο καζίνο, από σήμερα μέχρι τις 31 Μαρτίου 2018. (21+) * Ισχύουν Οροι και Προϋποθέσεις

Αν, ο Παναθηναϊκός, μπορούσε να κερδίσει τρία πράγματα από ένα ματς με μια ομάδα σαν τα Τρίκαλα, ακόμη και εκτός έδρας, εκείνος κέρδισε πέντε. Δύσκολα θα μπορούσε ο Πασκουάλ να ζητήσει και να πάρει κάτι περισσότερο από αυτά που του έδωσε η συγκεκριμένη αναμέτρηση.

Κατ’ αρχάς είναι προφανές ότι οι εκτός έδρας νίκες στην Euroleague, δηλαδή αυτές που του έλειψαν για πολύ μεγάλο χρονικό διάστημα όλη τη σεζόν κι ενδεχομένως να του στοιχίσουν το πλεονέκτημα έδρας, σε συνδυασμό με την εξασφάλιση του απόλυτου πλεονεκτήματος έδρας στην Α1, τον βοηθάνε να νιώθει πιο άνετα. Το άνετα, δεν μεταφράζεται απαραίτητα με απόδοση στο παρκέ, αλλά με διάθεση που οι παίκτες πάνε για προπόνηση, απαλλαγμένοι από την μουρμούρα και την αμφισβήτηση. Ταυτόχρονα, λύνει και τα χέρια του προπονητή, ώστε, αντί να ασχολείται με κομμάτια τις τακτικής που θα έπρεπε να είναι πια κτήμα της ομάδας, να έχει την άνεση είτε να προσθέτει καινούργια, ενόψει play offs, είτε να αξιολογεί ή να αναδεικνύει νέα πρόσωπα, ώστε να ξέρει τι μπορεί να περιμένει από το καθένα ανά πάσα στιγμή. Με την εναρμόνιση του Μάικ Τζέιμς τα βασικά χαρτιά του Καταλανού προπονητή έχουν γίνει πλέον πέντε: Καλάθης, Τζέιμς, Ρίβερς, Σίνγλετον και Γκιστ, τους οποίος ενίοτε χρειάζεται να ξεκουράζει. Του μένει να ξεκαθαρίσει ποια εναλλακτικά πρόσωπα και σχήματα μπορεί να χρησιμοποιήσει, είτε για να καλύψει τα νώτα του (βλέπε άσχημη βραδιά), είτε για να μπορέσει να αιφνιδιάσει τον αντίπαλο. Ειδικά σε σειρές play offs, είτε πρόκειται για Euroleague, είτε πρόκειται για τελικούς του ελληνικού πρωταθλήματος, επειδή οι αντίπαλοι παίζουν μέρα παρά μέρα και ξέρει ο ένας τον άλλον απ’ έξω και ανακατωτά, πλεονέκτημα αποκτάει εκείνος που μπορεί να βγάλει περισσότερους πρωταγωνιστές από την δεύτερη γραμμή.

Με τα Τρίκαλα, ο Παναθηναϊκός πήρε μια γεύση και προπονήθηκε στην ιδέα τουλάχιστον ότι ο αντίπαλος αμύνεται με ζώνη. Μπορεί να είναι μια άμυνα που δεν την συναντάμε παρά σπάνια, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι η τελευταία ομάδα που έχασε μια μεγάλη πρόκριση σε final4 μέσα από τα χέρια της ήταν ο Παναθηναϊκός του Πεδουλάκη, γιατί δεν μπόρεσε να «σπάσει» τη «ζώνη» που ανέσυρε από τον τσελεμεντέ της προπονητικής ο  τότε προπονητής της Μπαρτσελόνα νυν προπονητής του, Τσάβι Πασκουάλ.

Τόνωσε την αυτοπεποίθηση του Θανάση Αντετοκούνμπο στην επίθεση. Γιατί αν ξέρουμε όλοι ότι ο Θανάσης είναι ένα πολύτιμο αμυντικό εργαλείο και μια ανεξάντλητη πηγή ενέργειας, είναι όμως σημαντικό για τον ίδιο και για την ομάδα να μπορεί να λειτουργεί με μεγαλύτερη άνεση και με αυξημένο ρεπερτόριο και στην άλλη πλευρά του γηπέδου. Είναι δεδομένο ότι κάθε παίκτης, ειδικά αν είναι τόσο εργατικός, έχει περιθώριο να προοδεύει μέχρι την μέρα που θα σταματήσει το μπάσκετ.

Ξεκουράζει τους πιο ταλαιπωρημένους και κερδίζει διαρκώς και με μεθοδικό τρόπο τους δυο νεαρότερους. Τον Μήτογλου, ο οποίος πλέον είναι παίκτης για Εθνική Ανδρών και  δεν μπορεί να είναι το εύκολο «κόψιμο» την ώρα που βγαίνει η δωδεκάδα συν  τον Καλαϊτζάκη ο οποίος έχει τρομερά προσόντα και θράσος που χρειάζεται για να τα αξιοποιήσει.

Τέλος κρατάει σε ετοιμότητα τους παίκτες που μπορούν ξαφνικά να χρειαστεί να λειτουργήσουν ως βασικοί και αυτοί είναι ο Παππάς, ο Λεκάβιτσιους, ο Ογκουστ, ο Γκάμπριελ, ο Βουγιούκας, και οι Λοτζέσκι, Ντένμον, αν θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν. Αν είναι κάτι που ο Τσάβι έχει καταφέρει με την διαχείριση που κάνει, ειδικά στο ελληνικό πρωτάθλημα, είναι να νιώθουν όλοι χρήσιμοι, ότι δεν περισσεύει κανείς και ότι πρέπει να είναι έτοιμος γιατί κάποια στιγμή μπορεί να έρθει η ώρα του. Αν υπήρχε τρόπος να μπει σε αυτή την εξίσωση και ο Πέιν τα πράγματα θα ήταν  ακόμη καλύτερα.

Είπαμε: στα playoffs δεν περισσεύει κανείς. Κι όπως, ενίοτε δεν ξέρεις από πού θα σου ‘ρθει, καλό να συμβαίνει το ίδιο και με τον αντίπαλο. Η δουλειά του προπονητή σε αυτές τις περιπτώσεις είναι "να βγάζει κι από την μύγα,  ξύγκι".