ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
Το δυστύχημα του Κόμπε, ένας πρόσθιος χιαστός και η έννοια της Ομάδας

Το δυστύχημα του Κόμπε, ένας πρόσθιος χιαστός και η έννοια της Ομάδας

Το δυστύχημα του Κόμπε, ένας πρόσθιος χιαστός και η έννοια της Ομάδας

Μια μπασκετική ιστορία με μια τραγωδία, ένα ατύχημα και μια ακόμα υπενθύμιση για τη σημασία της επιλογής αθλητικής ακαδημίας για τα παιδιά μας.

Το βράδυ της 26ης Ιανουαρίου 2020 δε θα το ξεχάσει ποτέ κανείς μπασκετικός σε όλο τον κόσμο. Ήταν οι στιγμές που στον πλανήτη μεταδόθηκε η είδηση του τραγικού δυστυχήματος,  που στοίχισε τη ζωή στον Κόμπε και σε 8 ακόμα άτομα μεταξύ των οποίων και η 13χρονη κόρη του.  Η είδηση ήρθε στο κινητό μου μέσω viber από τον φίλο μου Τάσο που όπως συνηθίζει μου έστειλε ξερά την είδηση από ένα αμερικάνικο μέσο χωρίς σχόλιο, χωρίς συνοδευτικό κείμενο, χωρίς καν ένα σημείο στίξης.

 

Λίγη ώρα πριν είχα λάβει ένα τηλεφώνημα από το γήπεδο όπου η ομάδα του γιου μου, η ΜΕΝΤ έπαιζε έναν αγώνα για το παιδικό πρωτάθλημα της ΕΚΑΣΘ. Σηκώθηκα με άγχος να πάω να εξακριβώσω με τα μάτια μου, τι θα πει «χτύπησε ο μικρός». Ο μικρός είχε ξεχυθεί σε έναν αιφνιδιασμό και ολομόναχος έπεσε προφανώς ατσούμπαλα στο τεντωμένο δεξί του πόδι και άκουσε το «κρακ». Ο προπονητής του αργότερα μου αποκάλυψε, ότι ενώ είχε πέσει και σφάδαζε, μέσα σε κλάματα και μύξες ρώτησε, «το καλάθι μπήκε;»

 

Μπήκε το καλάθι, μπήκα κι εγώ στο κλειστό του Πανοράματος με βαριά καρδιά να τον περιμαζέψω και να τον πάω σπίτι για παγοθεραπεία, ξάπλα, παρηγοριά κλπ κλπ Καθώς έχω κόψει τον ίδιο χιαστό στο ίδιο πόδι αναρωτιόμουν αν έπρεπε να μου μοιάσει και στην ατσουμπαλιά και στον τραυματισμό και να χρειάζεται χειρουργείο στα 17 του, που όπως και να το κάνεις είναι πολύ νωρίς ρε γαμώτο για να κόψεις χιαστό. Φυσικά οι απόψεις για το αν πρέπει ή δεν πρέπει να χειρουργηθεί προκάλεσαν ένα οικογενειακό και όχι μόνο debate, που πάντως οδήγησε λίγο πριν το γενικό lockdown του κορονοϊού στο χειρουργείο.

 

Μικρή παρένθεση. Από εκείνο το βράδυ και μέσα στο δικό μας πρόβλημα σκεφτόμουν ανά διαστήματα το δυστύχημα που συγκλόνισε τον κόσμο και το ατύχημα που τάραξε τον κόσμο μου. Ξέρω ότι θα ακουστεί πολύ περίεργο αλλά πως να τολμήσω να πω, «γιατί να μας τύχει αυτό τώρα»  τη στιγμή που ένας άνθρωπος, που είχε κυριολεκτικά τα πάντα, χάθηκε μαζί με το παιδί του, τους φίλους και τους συνεργάτες του, έτσι σε μια τραγική στιγμή.

 

Κάνω ένα χρονικό άλμα για οικονομία χρόνου στο πρωινό της επέμβασης τονίζοντας τα καθημερινά τηλεφωνήματα από το πρώτο βράδυ του τραυματισμού που δεχόμουν από τον προπονητή του, τον κύριο Γρηγόρη Μιχαηλίδη για να συζητήσουμε περί διάγνωσης, χειρουργείου, αποκατάστασης και για το πως είναι ο μικρός. Να σημειώσω δε ότι ο μικρός παρά τον τραυματισμό του ήθελε να πηγαίνει στις προπονήσεις και στους αγώνες της ΜΕΝΤ για να έχει επαφή με την ομάδα του έστω και από τον πάγκο. Κάτι σήμαινε αυτό ε;

 

Το πρωί της επέμβασης ο προπονητής του, αρρωστάκι με το μπάσκετ κι ενεργεία αθλητής επίσης στη ΜΕΝΤ,  εμφανίστηκε στην κλινική από ενδιαφέρον και μάλιστα περίμενε μαζί μας για αρκετή ώρα να τελειώσει το χειρουργείο. Αυτό προφανώς δε συνέβη λόγω υποχρέωσης ούτε τον έστειλε κάποιος με το ζόρι. Ή το νιώθεις ή δεν το νιώθεις και αναλόγως πράττεις. Του είπα το τυπικό «ευχαριστώ πολύ για το ενδιαφέρον» αλλά αυτό το κείμενο είναι ένα ουσιαστικό ευχαριστώ.

 

Όταν διαλέγουμε ακαδημία για το παιδί μας, όταν διαλέγουμε ομάδα για την αθλητική του κοινωνικοποίηση, που προσωπικά μαζί με τη μουσική τις θεωρώ αυτονόητες εξωσχολικές δραστηριότητες, διαλέγουμε παράλληλα ποιους ανθρώπους θα συστήσουμε στο παιδί μας ως κατ’ επιλογή παιδαγωγούς. Διαλέγουμε ένα περιβάλλον στο οποίο μπορεί να ζήσει ξένοιαστες στιγμές κι όχι το εκκολαπτήριο πρωταθλητισμού. Θα μπορούσα να εξηγώ με τις ώρες γιατί ο πρωταθλητισμός διαφέρει πολύ με τον αθλητισμό και γιατί μερικές φορές μπορεί να είναι τραυματική εμπειρία για ένα παιδί αλλά αν ένας μπαμπάς φαντάζεται ότι γέννησε τον νέο Σπανούλη ή τον νέο Τσιμίκα, που θα ξελασπώσει την οικογένεια με ένα μεγάλο συμβόλαιο, τότε δεν πιστεύω ότι θα είναι σπουδαίος ακροατής.

 

Αν αναρωτιέστε, η επέμβαση πήγε καλά χάρη στο γιατρό Ευθύμη Παπασούλη και η αποκατάσταση  πραγματοποιήθηκε στο Corpus Therapy στο Πανόραμα Θεσσαλονίκης μέσα στο lockdown, όταν μετακινούμασταν με  αντίστοιχο sms για super market, για βόλτα με το σκύλο, για περπάτημα  κι εμείς για βόλτα στον φυσικοθεραπευτή. Σε λίγο ο νεαρός ξεκινάει τη νέα σεζόν με τη ΜΕΝΤ χωρίς να με πολυνοιάζει πόσο θα παίζει, αν θα είναι βασικός ή αναπληρωματικός, αν θα είναι στην πρώτη ομάδα ή στη δεύτερη. Αυτό που ήθελα να δω από το γιο μου σε σχέση με το μπάσκετ το είδα. Το γουστάρει, του έλειψε, ανυπομονεί να επιστρέψει. Κι αυτό που ήθελα να δω από την ομάδα του επίσης το είδα. Χάνει, κερδίζει είναι η ομάδα του γιου μου.