bwin
 
 
ΔΕΙΤΕ ΤΑ LIVE
Άντερα και φαιά ουσία

Ακόμα και οι παίκτες του Παναθηναϊκού είδαν την ήττα να έρχεται

Άντερα και φαιά ουσία

Άντερα και φαιά ουσία

Ο Νίκος Παπαδογιάννης επαναλαμβάνει ότι ο Ολυμπιακός είναι ασυναγώνιστος στα ντέρμπι των τριών λεπτών.

Να το επαναλάβω άλλη μία φορά αυτό που έγραφα την περασμένη Κυριακή ή θα μου πείτε ότι σας κούρασα; Ο Ολυμπιακός είναι η καλύτερη ομάδα ολόκληρης της Ευρώπης στα «ντέρμπι των τριών λεπτών».

Το μόνο που ήθελε να πετύχει μετά το ξέσπασμα που έφερε τον Παναθηναϊκό στο +10 ακριβώς 5:41 πριν το τέλος ήταν να κερδίσει 2-3 φάσεις, ώστε να μπει αισιόδοξος στην τελική ευθεία.

Όταν έβαλαν δύο απανωτά τρίποντα ο Μάντζαρης (από κακή περιστροφή Φελντίν-Γκέιμπριελ) και ο Σπανούλης (από ατσάλινο σκριν του Μιλουτίνοβ στον Τζέιμς), όλοι, μα όλοι, κατάλαβαν ότι ο τελικός θα γύριζε τούμπα.

Το κατάλαβαν οι παίκτες του Ολυμπιακού, το κατάλαβαν οι θεατές στο ΣΕΦ, το κατάλαβαν οι τηλεθεατές μπροστά στους δέκτες.

Το χειρότερο, για τον Παναθηναϊκό, ήταν ότι το κατάλαβαν και οι παίκτες που φορούσαν τα πράσινα στο Φάληρο. Και πίεσαν το κουμπί της αυτοκαταστροφής με όλη τη δύναμη των χεριών τους, για να γλιτώσουν και από το άγχος…

Επειδή το είδα και εγώ το όνειρο μετά το 48-58, κάθισα και σημείωσα μία προς μία τις φάσεις που ακολούθησαν ως το φινάλε. Αφήνω στην άκρη τις επιλογές του Ολυμπιακού, που όπως θα δούμε παρακάτω αξίζουν χειροκροτήματος, και απομονώνω τα πεπραγμένα των «πρασίνων».

Βήματα του Γκιστ χωρίς ιδιαίτερη πίεση στη γωνία. Καλάθι του Τζέιμς, με σουτ εκτός λογικής. Δύο άστοχες βολές του Ρίβερς. Ένα τράκο του Τζέιμς πάνω στον Παπανικολάου.

Εύστοχο λέι-απ του Καλάθη στο «έμπα» του τελευταίου τριλέπτου (58-62 στα 2:58). Άστοχο σουτ από τον ίδιο, αμέσως μετά το τρίποντο του Πρίντεζη.

Γκάφα του Τζέιμς στη σέντρα. Σουτ αέρος-αέρος από τον Ρίβερς. Βήματα του Σίνγκλετον απέναντι στον Παπανικολάου, στο 63-62. 

Χαμένο λέι-απ ισοφάρισης από τον Τζέιμς, χωρίς αντίπαλο σε ακτίνα τριών μέτρων τη στιγμή που δέχθηκε τη μπάλα. Και το άστοχο σουτ του μοιραίου, τελικά, Τζέιμς στην εκπνοή, με φρουρό μάλιστα τον Σπανούλη.

Έλαβον, 4 πόντους από 11 κατοχές, με 2/6 σουτ, 0/2 βολές και 4 λάθη. Στο ίδιο διάστημα, ο Ολυμπιακός πέτυχε τους 16 πόντους που χρειαζόταν, με 3/4 τρίποντα, 1/3 δίποντα, 5/6 βολές και 2 χαμένες μπάλες, ο εστί μεθερμηνευόμενον 7/12 επιτυχημένες επιθέσεις, με 4 διαφορετικούς σκόρερς, πάνω στο τεντωμένο σχοινί.

Μισό λεπτό, όμως. Σε προηγούμενες περιπτώσεις (όχι τόσο φέτος όσο τα προηγούμενα χρόνια), ο Ολυμπιακός κέρδισε τέτοιους αγώνες με «hero-ball», «Σπανουλειάδες» και σουτ που κάνουν τον αντίπαλο να γουρλώνει τα μάτια από δυσπιστία.

Απόψε, δεν υπήρξε τέτοιου είδους εποποιία. Αντιθέτως, οι «ερυθρόλευκοι» ξάφνιασαν με την -απίστευτη ακόμα και για τα δικά τους δεδομένα- μεθοδικότητα που έδειξαν μετά το τελευταίο βιράζ. 

Εκεί που όλοι περίμεναν ηρωικά τρίποντα του Σπανούλη και ο σώζων εαυτόν σωθήτω, ο αρχηγός του Ολυμπιακού και οι συμπαίκτες του βάλθηκαν να ψάχνουν τον Μιλουτίνοφ, ο οποίος (ελλείψει Μπουρούση) είχε καθοριστικό πλεονέκτημα απέναντι στον φρουρό του.

Ο Σέρβος πήρε τρεις μπάλες στο τετράλεπτο της κρίσης και τις μετέτρεψε σε 6 πολύτιμους πόντους.

Όλα τα σουτ των «κόκκινων» στο τέλος έγιναν υπό καλές προϋποθέσεις και το ματς θα είχε κριθεί νωρίτερα, αν δεν έφτυνε το καλάθι τη μπάλα στο λέι-απ του Πρίντεζη, μετά το φάουλ του Σίνγκλετον (στο 63-62).  

Ο Κώστας Παπανικολάου μίλησε για «άντερα». Εγώ πιστεύω ότι ο Ολυμπιακός επιβραβεύτηκε για την υπομονή και για την προσήλωση στο αγωνιστικό του πλάνο.

Αν προσπαθούσε να πάρει το ματς με μπαράζ παράλογων σουτ από τα 6μ75, θα άλειφε με βούτυρο το ψωμί του Παναθηναϊκού και θα έχανε μετά πολλών επαίνων.

Ή μάλλον …χωρίς επαίνους. Η γκρίνια στα social media και οι άναρθρες κραυγές που απαιτούσαν την κεφαλή του Σφαιρόπουλου και αρκετών παικτών επί πίνακι είχαν αρχίσει να ταλαιπωρούν τα αυτιά των ψύχραιμων πολλή ώρα πριν φτάσει το ντέρμπι στην κορύφωσή του. 

Εάν ο Ολυμπιακός χρειαστεί να αποδείξει την υπεροχή του με αριθμούς, μπορεί να απομονώσει τα τρία σημαντικότερα στοιχεία της στατιστικής: ριμπάουντ (42-34), ασίστ (21-10), ευστοχία (45%-37%). 

Οφείλω, πάντως, να ομολογήσω ότι δεν περίμενα αυτή την ανατροπή.

Όταν ο Παναθηναϊκός έφτασε στο +10, έμοιαζε να κρατάει όλα τα ατού στα χέρια του. Ήταν φορτσάτος, ήταν ήρεμος, έβγαζε ήρωες, παρουσίαζε περίσσευμα ενέργειας, παρουσίαζε εικόνα νικητή.

Η απώλεια του πολύτιμου για τέτοιες στιγμές Μπουρούση είναι ένα χρήσιμο άλλοθι, αλλά και ο Ολυμπιακός έπαιζε χωρίς τους Λοτζέσκι, Γκριν.

Στην πραγματικότητα, ο Παναθηναϊκός δίνει την εντύπωση ότι βρίσκεται στην ίδια κινούμενη άμμο όπου παρέμεινε, κολλημένος, ο «αιώνιος» αντίπαλός του για πολλά χρόνια. Ακόμα και όταν φτάνει σε θέση ισχύος, βρίσκει τρόπο να ηττηθεί από τον ίδιο του τον εαυτό.

Ωστόσο, θα αδικήσει τον εαυτό του αν παραδοθεί έτσι εύκολα. Η εικόνα των τελικών μέχρι τώρα είναι πιο κοντά σε «πράσινο» 3-0 παρά σε «κόκκινη» σκούπα.

Το 2-1 προέκυψε από κορώνα γράμματα, αλλά δεν παύει να φέρνει τον Ολυμπιακό σε θέση ισχύος. Ο τέταρτος τελικός μπορεί να αναδείξει πρωταθλητή ή να στήσει το σκηνικό για ένα θρίλερ μέχρι τελικής πτώσης, όπως το αποψινό.