Ένα... θολό πολιτικό τοπίο!

Ένα... θολό πολιτικό τοπίο!

Ένας χρόνος πέρασε από τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015 και την «2η φορά Αριστερά»! Τι άλλαξε από τότε; Τα μνημόνια... πλήγωσαν το προφίλ του Τσίπρα; Πως διαμορφώνεται πλέον το πολιτικό σκηνικό; Το Gazzetta Weekend Journal τα καταγράφει...

Τον Σεπτέμβριο του 2015 ο πολιτικός χρόνος άρχισε να πυκνώνει και να συρρικνώνεται. Η προσφυγή για δεύτερη φορά στις κάλπες, σε λιγότερο από ένα χρόνο, ήταν το καθοριστικό γεγονός. Πλέον, μετράμε αντίστροφα. Αντίστροφα για αναδιάταξη του εγχώριου πολιτικού σκηνικού και επισημοποίηση των αλλαγών που έχουν ξεκινήσει και μένουν στο παρασκήνιο. Αυτές αφορούν μετακινήσεις και νέες συνεργασίες. Στόχος είναι το κέντρο, μια και πλέον δεν υπάρχουν περιθώρια επιρροής ούτε στα αριστερά, ούτε στα δεξιά. Άπαντες, εκεί στρέφουν το ενδιαφέρον τους. Φυσικά, αυτά δεν αφορούν την ουσία της πολιτικής μια και σε επίπεδο λήψης αποφάσεων και σχεδιασμού, τον τελευταίο λόγο τον έχουν δανειστές μας.

Το τρίτο Μνημόνιο έχει δέσει χειροπόδαρα τη χώρα και καθετί περνά από το κόσκινο των Βρυξελλών και του Βερολίνου. Για να μην έχουμε αυταπάτες, ιδού τι είπε ο Κλάους Ρέγκλινγκ, επικεφαλής του ESM (σ.σ Ευρωπαϊκός Μηχανισμός Σταθερότητας), σε συνέντευξη του στα “Νέα”: “Επιτρέψτε μου να σας υπενθυμίσω επίσης ότι τα μέτρα ανακούφισης τους χρέους για την Ελλάδα εξαρτώνται από τη δέσμευση της κυβέρνησης για μεσοπρόθεσμο στόχο πρωτογενούς πλεονάσματος 3,5% του ΑΕΠ μετά το 2018.

Είναι κρίσιμο να μην αποκλίνει η κυβέρνηση από αυτόν τον δημοσιονομικό στόχο και να τιμήσει αυτή τη δέσμευση”. Επίσης, ξεκαθάρισε ότι η συζήτηση για το χρέος θα γίνει μετά την ολοκλήρωση του Μνημόνιου το 2018. Αυτό προβλέπεται στην απόφαση του Eurogroup στις 24 Μαΐου με την ψήφο και της ελληνικής κυβέρνησης. Συνεπώς, Μνημόνιο και πάλι Μνημόνιο.

Η παράθεση των συγκεκριμένων αποσπασμάτων γίνεται για να καταδείξει την απώλεια κάθε ουσιαστικής πρωτοβουλίας από οποιοδήποτε κόμμα. Τα ελληνικά κόμματα είναι διαχειριστές του συστήματος και τίποτε άλλο. Σε αυτό το πλαίσιο, λοιπόν, κάθε κόμμα καλείται να αποδείξει τις διαχειριστικές του ικανότητες και μόνο. Ας δούμε, όμως, σε τι κατάσταση βρίσκονται σήμερα τα κόμματα του ελληνικού κοινοβουλίου.

ΣΥ.ΡΙΖ.Α

Το συμβολικό τέλος του κόμματος δόθηκε στη Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης (εξάλλου δεν είχε και τίποτα ουσιαστικό να πει). Ειδικότερα στην απάντηση του Αλέξη Τσίπρα στη δημοσιογράφο του Alpha. Εκείνη τη στιγμή δεν έχασε μόνο την ψυχραιμία του, αλλά έδειξε και το αλαζονικό, κυνικό πρόσωπο της εξουσίας. Ο διαγωνισμός των τηλεοπτικών αδειών είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα κακού σχεδιασμού και κουτοπονηριάς. Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α αναζητά στηρίγματα και θέλει να ξεμπερδέψει με τους παλιούς “εχθρούς”. Το κάνει τόσο άγαρμπα που τελικά πετυχαίνει το αντίθετο, ενώ θα του χρεωθεί (και σωστά) η απόλυση πολλών υπαλλήλων στα ΜΜΕ.

Το κυβερνών κόμμα έχει φθαρεί και το μόνο που κάνει είναι να φροντίζει για το μέλλον του. Ήτοι, να μείνει στο πολιτικό προσκήνιο χωρίς να έχει την τύχη του ΠΑ.ΣΟ.Κ. Δεν είναι τυχαίες οι πρωτοβουλίες για τον εκλογικό νόμο και τη συνταγματική αναθεώρηση. Δεν μπορεί να κάνει κι αλλιώς, διότι από τη μία η συσπείρωση του κινείται σε χαμηλό επίπεδο και από την άλλη έχασε κάθε πιθανότητα συνεργασίας με αριστερά κόμματα και κινήσεις. Επιπλέον, έχει απολέσει μεγάλο μέρος του αριστερού κόσμου που τον ψήφισε. Εξ ου και επιλέγει το κέντρο, καθώς άλλη δεξαμενή ψήφων δεν φαίνεται να υπάρχει. Παρ' όλα αυτά, για Βρυξέλλες και Βερολίνο έχει ακόμη δυναμική και δεν θα φύγει, άμεσα, από το κάδρο εξουσίας.

Νέα Δημοκρατία

Το κόμμα της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης προηγείται στις δημοσκοπήσεις και είναι σίγουρο ότι θα κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Όποτε κι αν γίνουν. Η τακτική του Κυριακού Μητσοτάκη είναι αυτή του “ώριμου φρούτου”. Δεν μπορεί να κάνει κι αλλιώς. Σίγουρα η λαϊκή δυσαρέσκεια για την κυβέρνηση είναι μεγάλη, αλλά για τη Ν.Δ δεν μπορεί να αξιοποιηθεί άμεσα. Δηλαδή σε επίπεδο κινητοποιήσεων. Στο κοινοβούλιο και τα ΜΜΕ βρίσκουν πεδίο δράσης τα στελέχη της και φυσικά έχουν μπόλικο υλικό από τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α για να εκμεταλλευτούν.

Η προσέγγιση με τον χώρο του κέντρου είναι δύσκολη, αλλά όχι όσο για την κυβέρνηση. Γιατί; Εξ αιτίας της αναξιοπιστίας της τελευταίας, ο κόσμος του κέντρου ίσως επιλέξει τη Ν.Δ. Ο Μητσοτάκης ξέρει ότι δεν μπορεί να υποσχεθεί πολλά, ενώ πρέπει να κρατήσει τις εσωκομματικές ισορροπίες. Η συσπείρωση είναι υψηλή, αλλά ο μεγάλος γρίφος που θα πρέπει να λύσει ο αρχηγός του κόμματος είναι με ποιους θα συγκυβερνήσει, μια και αυτοδυναμία δεν θα έχει.

Χρυσή Αυγή

Παραμένει τρίτο κόμμα και δεν φαίνεται ότι θα υποχωρήσει. Η δράση και η συμπεριφορά της έχει ατονήσει, αφού με τη δική Φύσσα σε εξέλιξη δεν υπάρχει άλλη επιλογή. Η κατάσταση είναι στάσιμη και αυτό δεν φαίνεται να ενοχλεί τη Χ.Α. Το αστικό πολιτικό σύστημα όσο κι αν την αποστρέφεται, τόσο την υπολογίζει και δεν αποκλείεται στο μέλλον να υπάρχουν αδιαφανείς συναλλαγές μαζί της. Εννοείται, πως το εν λόγω κόμμα δεν το νοιάζει το κέντρο, όμως δεν δείχνει ότι μπορεί να αυξήσει την επιρροή του στα δεξιά και στα άκρα. Το βέβαιο είναι ότι η έκβαση της δίκης Φύσσα θα έχει αντίκτυπο στη δύναμη της, αλλά κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποιο θα είναι το μέγεθος.

Κ.Κ.Ε

Τι κι αν άλλαξε η ηγεσία του; Ο Δημήτρης Κουτσούμπας δεν έχει καταφέρει να αλλάξει στο ελάχιστο τις επιδόσεις του Κ.Κ.Ε. Η ρητορική παραμένει ίδια και μπορεί θεωρητικά να εκφράζει τις εργαζόμενες μάζες, τη νεολαία και τους αγρότες, ωστόσο δεν έχει εκλογικό αντίκρισμα. Από τη στιγμή που το κόμμα θέλει να μετέχει ενεργά στο παιχνίδι του αστικού κοινοβουλευτισμού πρέπει να το κάνει με τους όρους του. Αν θέλει να αυξήσει τη δύναμη του. Από την άλλη, αν θέλει να ακολουθήσει τον δρόμο της ιστορίας του, τότε θα πρέπει να οξύνει τον λόγο του, να γίνει πιο μαχητικό και να έρθει πιο κοντά με τα λαϊκά στρώματα. Ξεκάθαρη μεν η ιδεολογία, αλλά η επαμφοτερίζουσα στάση του στοιχίζει.

Ανεξάρτητοι Έλληνες

Η πορεία των Αν. Ελ δύσκολα θα αλλάξει. Η συγκυβέρνηση με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α έχει προκαλέσει ανεπανόρθωτη ζημιά και η ούτως ή άλλως μικρή εκλογική τους δύναμη δεν αρκεί για να αποτραπεί η τοποθέτηση στο περιθώριο. Το κόμμα του Πάνου Καμμένου θα έχει την τύχη της ΔΗΜ.ΑΡ και του ΛΑ.Ο.Σ. Η βοήθεια που χρειάστηκε να δώσει στο πρώτο κόμμα είχε τίμημα και τώρα θα το πληρώσει. Πλέον, το δεξιό ακροατήριο δεν υπάρχει περίπτωση να πειστεί από τους Αν. Ελ, ενώ για τον χώρο του κέντρου ούτε λόγος. Αν και δεν ομολογείται, η προσωπική σωτηρία είναι που μετράει για τον καθένα και στις επόμενες εκλογές μπορεί να δούμε πολλούς να εισέρχονται σε άλλους σχηματισμούς.

Το Ποτάμι

Στις τελευταίες εκλογές πήρε λίγο πάνω 4 τοις εκατό. Η δημοσκόπηση στο “Βήμα της Κυριακής” το βγάζει εκτός κοινοβουλίου. Ακόμη κι αν η αξιοπιστία των μετρήσεων δεν είναι δεδομένη, η τάση για το κόμμα του Σταύρου Θεοδωράκη δεν αλλάζει: “Το Ποτάμι” έχει φτάσει στα όρια του και αυτό που απασχολεί τον επικεφαλής του είναι πώς θα επιβιώσει πολιτικά ο σχηματισμός. Θεωρητικά ομνύει στον χώρο της κεντροαριστεράς και θέλει συνεργασία με το ΠΑ.ΣΟ.Κ. Αυτό που δεν λέγεται είναι ότι πιο πιθανή είναι η σύμπραξη με τη Νέα Δημοκρατία. Το προσωποκεντρικό μοντέλο δεν αποδίδει και πέρα από αποχωρήσεις (Χάρης Θεοχάρης) υπάρχει έντονη εσωστρέφεια στις τάξεις του κόμματος.

ΠΑ.ΣΟ.Κ (Δημοκρατική Συμπαράταξη)

Η σύμπραξη με τη ΔΗ. ΜΑΡ δεν πέρασε και τελείως αδιάφορη πριν ένα χρόνο. Ωστόσο, το σχήμα από μόνο του δεν μπορεί να δώσει ώθηση στην ελληνική σοσιαλδημοκρατία. Το εκλογικό σώμα δεν μπορεί να την εμπιστευτεί ξανά μια και τη θεωρεί υπαίτια για την αρχή του τέλους της ελληνικής οικονομίας και της χώρας γενικότερα. Πέρα απ' αυτό, οι αρχηγικές τάσεις και η εμμονή για μοναρχία στον χώρο του κέντρου, χαλάνε τις όποιες πιθανότητες συνεργασίας με “Το Ποτάμι”. Όποτε κι αν στηθούν οι κάλπες, οι συνθήκες θα είναι δύσκολες, αφού η Φώφη Γεννηματά με τη φρασεολογία της έχει αποκλείσει τη Νέα Δημοκρατία και με τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α δεν φαίνεται να υπάρχει διάθεση επαφής.

Ένωση Κεντρώων

Ο Βασίλης Λεβέντης εκεί που αντιμετωπιζόταν με περιφρόνηση και οίκτο, κατάφερε να μπει στη Βουλή και να θεωρείται και αξιόλογος παίκτης του πολιτικού παιχνιδιού. Προφανώς και όλες οι δυνάμεις είναι απαραίτητες για να μη διαταραχθεί η καθεστηκυία τάξη. Το κακό για τον ίδιο και το κόμμα του είναι ότι είναι αναλώσιμος. Αυτή τη στιγμή στηρίζει ΣΥ.ΡΙΖ.Α και μπορεί για λίγο ακόμη να μείνει στον αφρό. Η παραμονή, πάντως, ως αυτόνομος πολιτικός σχηματισμός δύσκολα θα εξασφαλιστεί. Τουλάχιστον σε επίπεδο πρώτης γραμμής.

*Χρησιμοποιήθηκαν στοιχεία από Wikipedia

Επόμενα Άρθρα