Σαν το κάρφωμα δεν έχει! (vids)

Σαν το κάρφωμα δεν έχει! (vids)

Το Gazzetta Weekend σας παρουσιάζει τους πέντε κορυφαίους “dunker” όλων των εποχών στο ΝΒΑ. Διαβάστε και απολαύστε θέαμα.

Η πεμπτουσία του μπάσκετ είναι το κάρφωμα γιατί αποτελεί την κορυφαία έκφραση του. Φυσικά και θα θαυμάσεις μια ωραία ντρίμπλα, μια εξωπραγματική πάσα, ένα εντυπωσιακό κόψιμο, καλάθι με τη λήξη του χρόνου. Σαν το κάρφωμα όμως δεν έχει... Ο αθλητής που το επιχειρεί καλείται να δείξει την ικανότητα του σε όλους του τομείς που τον κρίνουν. Ήτοι, στη δύναμη, την ταχύτητα, τη φαντασία, την ισορροπία, την ευρηματικότητα, το θέαμα. Το ΝΒΑ βρίθει μεγάλων “dunker”, όμως η πεντάδα που ακολουθεί είναι η καλύτερη. Ενστάσεις δεκτές, αλλά θα είναι ελάχιστες μια και οι πέντε τα έχουν όλα.

5)Ντομινίκ Ουίλκινς

Το προσωνύμιο του “Human Highlight Reel” αρκεί για να βρίσκεται στους κορυφαίους στον συγκεκριμένο τομέα. Όταν θεωρείσαι το “ανθρώπινο χάι λαϊτ” τότε σημαίνει ότι κάτι κάνεις καλά. Πολύ καλά. Ε, ο Ντομινίκ ήξερε να καρφώνει και να προσφέρει άφθονο θέαμα. Κάρφωμα-σήμα κατατεθέν, ο “ανεμόμυλος”. Ο “Νικ” συνδύαζε χάρη και δύναμη. Πατούσε γερά, σηκωνόταν ψηλά και ήξερες ότι θα ρίξει “κεραυνούς”. Συμμετείχε σε πέντε διαγωνισμούς καρφωμάτων και κέρδισε τους δύο (1985, 1990). Το 1988 η “μάχη” με τον Μάικλ Τζόρνταν έμειναν στην ιστορία.

4)Σον Κεμπ

Ο Σον Κεμπ μπήκε στο ΝΒΑ χωρίς να έχει παίξει λεπτό στο κολέγιο. Όποιες κι αν ήταν οι ενστάσεις, ο αντίλογος ήταν ισχυρός. Ο “Reign Man” έτρεχε γρηγορότερα και πηδούσε ψηλότερα από τους αντιπάλους του. Μπορούσε να πάρει το ριμπάουντ, να τρέξει, να διασχίσει το γήπεδο και να καρφώσει. Τα καρφώματα του ήταν μεγαλειώδη. Όταν απογειωνόταν δεν μπορούσες παρά να νιώσεις δέος και λύπη για τους αντίπαλους αμυντικούς που νόμιζαν ότι έχουν τύχη απέναντι του. Μαζί με τον Γκάρι Πέιτον πρόσφεραν ανεπανάληπτες στιγμές στο κοινό.

3)Τζούλιους Έρβινγκ

Ο παίκτης που έφερε την κουλτούρα του ανοιχτού γηπέδου στο οργανωμένο μπάσκετ. Συνέβαλλε σημαντικά στην άνοδο του προϊόντος και στην παροχή θεάματος για το φιλοθεάμον κοινό. Θεωρείται πρόδρομος των μεγάλων “dunker” και απ' αυτόν έχουν αντιγράψει πολλοί αστέρες που ακολούθησαν. Αναμφίβολα το πρόσωπο του ΑΒΑ. Ακολούθησε το ΝΒΑ και η Φιλαδέλφεια όπου ένωσε τις δυνάμεις του με τον Ντάριλ Ντόουκινς. Το 1983 κέρδισε τον τίτλο. Τα καρφώματα του διέπονται από άνεση, πλαστικότητα και επιβολή.

2)Μάικλ Τζόρνταν

Ναι, ο Μάικλ Τζόρνταν δεν είναι πρώτος! Πείτε ό,τι θέλετε, καταδικάστε με, αλλά σε αυτή την κατηγορία, ο Μάικλ Τζόρνταν δεν είναι πρώτος. Υπάρχει και καλύτερος. Εντάξει, πρόκειται για τον κορυφαίο καλαθοσφαιριστή όλων των εποχών και έναν τρομερό “dunker”. Το παρατσούκλι “αέρινος” δεν είναι τυχαίο. Όταν έπαιρνε φόρα και άφηνε το έδαφος, ένιωθες ότι ο άνθρωπος...πετάει. Ταχύτητα, ευρηματικότητα, κομψότητα, δύναμη, τα στοιχεία που συνέθεταν τα καρφώματα του. Κέρδισε τους διαγωνισμούς καρφωμάτων το 1987, 1988.

1)Βινς Κάρτερ

Ο άνθρωπος που δεν θα έπρεπε να αποκαλείται “Air Canada”, αλλά “κύριος κάρφωμα”. Η επιτομή του καρφώματος. Ο,τι είχαν οι προηγούμενοι αυτός το είχε στο πολλαπλάσιο. Την ώρα του αγώνα έπρεπε να είσαι πάντα έτοιμος με τη φωτογραφική μηχανή (αργότερα το κινητό) για να απαθανατίσεις τις “πτήσεις” του. Όλα γίνονταν εν ριπή οφθαλμού και το κοινό σαν να ένιωθε τον ηλεκτρισμό του σηκωνόταν όρθιο και χειροκροτούσε. Ο Κάρτερ “άδειαζε” τον χώρο γύρο του όταν ξεκινούσε το κάρφωμα και αυτό που έδινε ήταν μια εκθαμβωτική εικόνα απαράμιλλης ομορφιάς και ισχύς. Το 2000 καθήλωσε το κοινό στον διαγωνισμό καρφωμάτων, ενώ στους Ολυμπιακούς εκείνης της χρονιάς πέρασε πάνω από τον πανύψηλο Φρεντερίκ Βάις. 

Στοιχεία αντλήθηκαν από το cheatsheet.com

Επόμενα Άρθρα

Όταν... τσαλακώθηκε ο ύμνος των ΗΠΑ! (vid,pics)

Όταν... τσαλακώθηκε ο ύμνος των ΗΠΑ! (vid,pics)

Ο Κόλιν Κάπερνικ αρνήθηκε να σηκωθεί στην ανάκρουση του, θύμισε την 3η στροφή του και κλόνισε το αίσθημα υπερηφάνειας γι' αυτόν.

Η τελευταία μάχη Ferrari-McLaren (pics,vid)

Η τελευταία μάχη Ferrari-McLaren (pics,vid)

Ο Φελίπε Μάσα αποφάσισε να αποσυρθεί από τη Formula1 και το G-Weekend Journal κάνει ένα... flashback και θυμάται το 2008, όταν ο Βραζιλιάνος έφτασε... στην πηγή αλλά νερό δεν ήπιε...