Τα "Bad Boys" των Πίστονς! (vids)

Τα "Bad Boys" των Πίστονς! (vids)

Αν τους μισούσες απλά τους έκανες πιο δυνατούς. Δεν μπορούσες όμως να το αποφύγεις. Το Gazzetta Weekend σας παρουσιάζει τους πέντε που δημιούργησαν τον μύθο των “Bad Boys” στο Ντιτρόιτ.

Τα καλά παιδιά δεν έχουν θέση στον επαγγελματικό αθλητισμό. Αν θες να κερδίσεις, να κατακτήσεις την κορυφή και να μείνεις σε αυτήν, τότε γίνε όσο πιο κακός μπορείς. Το ΝΒΑ πάντα είχε τέτοια και όλοι οι πρωταθλητές έβγαζαν κακία μέσα στο γήπεδο. Κανείς, όμως, δεν ήταν σαν τα “Bad Boys” του Ντιτρόιτ. Στα τέλη της δεκαετίας του '80, αρχές '90, απέδειξαν ότι το να σε μισούν είναι καλύτερο από το να σε αποθεώνουν.

Η ομάδα των Πίστονς έπαιρνε δύναμη από το συναίσθημα που δημιουργούσε στους άλλους. Χωρίς να το καταλαβαίνουν οι αντίπαλοι έπαιζαν στο γήπεδο τους και ήταν αναπόφευκτο να χάσουν. Κάθε φορά που χρειαζόταν να υπερασπιστούν το παρατσούκλι τους, κανείς δεν γλίτωνε. Ούτε ο Μπάρκλεϊ, ούτε ο Μπερντ, ούτε, φυσικά, ο Τζόρνταν.

Η φιλοσοφία της ομάδας του Τσακ Ντέιλι (σ.σ προπονητής της) συνοψιζόταν στην εξής φράση: Κάνουμε ό,τι χρειαστεί για να κερδίσουμε. Και το έκαναν με back to back τίτλος το 1989, 1990 (σ.σ ήρθε άλλος ένας το 2004). Από εκείνη την παρέα πέντε ήταν οι πιο “κακοί” και δεν νομίζω να υπάρχει αντίρρηση.

5) Τζον Σάλεϊ

Ο Σάλεϊ -που πέρασε για λίγο και από τον Παναθηναϊκό- είχε ύψος 2.10μ και το παρατσούκλι του ήταν “αράχνη”. Γιατί; Διότι σκέπαζε τα καλάθια και κυριαρχούσε στη ρακέτα της ομάδας του. Αμυντικός ογκόλιθος και ένας από τους καλύτερους μπλοκέρ στην ιστορία των Πίστονς. Κανείς δεν γλίτωνε από τον Σάλεϊ. Μπορεί να μην είχε το ύφος και την επιθετικότητα των Λαμπίρ, Ρόντμαν, όμως εκτελούσε άψογα τον ρόλο του στη λειτουργία της ομάδας.

Η διαύγεια του πνεύματος του αναμφισβήτητη. Ήταν αυτός που ισορροπούσε την κατάσταση σε ένα ρόστερ γεμάτο εκκεντρικές προσωπικότητες. Δικαίως μπαίνει στη λίστα, μια και έπρεπε να είσαι πολύ κακός για να εξουσιάσεις τη ρακέτα του Ντιτρόιτ.

4) Αϊζέια Τόμας

Ο βραχύσωμος Αϊζέια σε ξεγελούσε αν δεν ήξερες περί τίνος πρόκειται. Ο αντίπαλος είχε την ψευδαίσθηση ότι μπορούσε να τον υποτάξει. Η διάψευση ερχόταν κι έκανε πάταγο. Όταν, πια, είχαν μάθει όλοι το ποιόν του, γνώριζαν ότι ελάχιστα μπορούσαν να κάνουν απέναντι του.

Το 1996 εκλέχθηκε στους 50 καλύτερους παίκτες όλων των εποχών. Αρχηγός των Πίστονς, ο ενορχηστρωτής τους. Αν και ήταν μόλις 1.88μ, η ενέργεια που έβγαζε ήταν απίστευτη. Κανείς, μα κανείς, δεν μπορούσε να τον εκφοβίσει. Σε κάθε αγώνα έπαιζε δίχως φόβο και στις στιγμές που η ένταση ανέβαινε, ήταν πάντα εκεί για να παλέψει για την ομάδα του. Ε, κι αν κάτι μας έμαθε η εποχή των “Κακών Παιδιών”είναι πως ο Αϊζέια δεν διστάζει να ρίξει την πρώτη γροθιά.

3) Ρικ Μαχόρν

Ο Μαχόρν θεωρείται ένας από τους πιο σκληρούς παίκτες και ίσως ο πιο κακός από τα “Κακά Παιδιά”. Το θέαμα δεν ήταν στις δυνατότητες του και σίγουρα δεν λογίζεται θεαματικός παίκτης. Μολαταύτα, την ανεπάρκεια σε αθλητική ικανότητα την αναπλήρωνε το αθλητικό του πείσμα.

Ο Μαχόρν έγινε γνωστός για την ικανότητα του να σπέρνει τον όλεθρο στους αντιπάλους. Έτσι απλά. Επίσης, είναι αυτός που συνέβαλλε σημαντικά στη διαμόρφωση αγωνιστικά και συμπεριφορικά του Ντένις Ρόντμαν. Οι αποβολές λόγω του σκληρού παιχνιδιού του ουκ ολίγες και φυσικά δεν μπορούσε να μην είναι στην πεντάδα.

2) Ντένις Ρόντμαν

Ο Ντένις Ρόντμαν ήταν το κακό σπυρί στην πλάτη των αντιπάλων. Επίμονος, θρασύς, πονηρός και πολύ καλός σε άμυνα-ριμπάουντ. Αυτό ήταν ευλογία για τους Πίστονς, κατάρα για κάθε ομάδα που βρισκόταν απέναντι τους. Το “σκουλήκι”, βέβαια, κατάφερε να μείνει στη μνήμη των φιλάθλων ως καλός αμυντικός και ριμπάουντερ. Πώς μεταφράζεται αυτό μπασκετικά; Εξουθένωνε τους αντίπαλους παίκτες σωματικά και πνευματικά με την ασταμάτητη πίεση που τους ασκούσε. Επιπλέον, όταν βρισκόταν στο παρκέ δεν υπήρχε περίπτωση να μην κυνηγήσει την μπάλα. Ο Ρόντμαν δεν άργησε να διαπρέψει αμυντικά και μάλιστα τιμήθηκε δύο φορές με τον τίτλο του “Αμυντικού της Χρονιάς” (΄89-΄90 και '90-'91). Όσοι τον παρακολουθούσαν, καταλάβαιναν ότι έπαιζε με “ελεγχόμενη απερισκεψία”, ήτοι δεν λογάριαζε τίποτα και πάντα έπεφτε πρώτος στη μάχη. Η ενσάρκωση των “Bad Boys”.

1) Μπιλ Λαμπίρ

Εντάξει, αναμενόμενο να βρίσκεται σε αυτή τη θέση. Ο Λαμπίρ δεν ήταν απλά “Κακό Παιδί”, ήταν γεννημένος να πολεμά μέσα στο γήπεδο. Με κάθε τρόπο, με κάθε μέσο. Αδιαμφισβήτητα ο πιο κακός. Πολλοί πιστεύουν ότι το μίσος που γνωρίζει ο ΛεΜπρον Τζέιμς από τους αντιπάλους είναι ξεχωριστό. Ή ο Ντουράντ για την μετακίνηση του στο Γκόλντεν Στέιτ. Καμία σχέση. Δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι ο κόσμος εκτός Ντιτρόιτ αποστρεφόταν τον Λαμπίρ.

Ο Λαμπίρ ήταν βάναυσος, “βρώμικος” και όλα όσα λάτρεψε το κοινό των Πίστονς εκείνη την περίοδο. Κανείς δεν έπαιξε σαν αυτόν. Τέτοια φλόγα και επιθυμία για νίκη δεν υπήρχε πουθενά. Η ανταγωνιστική συμπεριφορά και το υπέρμετρα σκληρό παιχνίδι του ήταν η πηγή των αμέτρητων καυγάδων του στο παρκέ. Βέβαια, η συνεισφορά του στα “Πιστόνια” δεν ήταν μόνο οι τσαμπουκάδες και το ξύλο. Ήταν και καλός αμυντικός και μόνο τυχαίο δεν είναι ότι έγινε τέσσερις φορές Ολ Σταρ. Τέλος, πολλοί παραγνωρίζουν ότι υπήρξε και καλός επιθετικός, αφού συγκαταλέγεται στους κορυφαίος της ομάδας. Φυσικά κυριάρχησε στα ριμπάουντ.

Πηγή

-Bleacherreport

Επόμενα Άρθρα

Καλοκαίρι μην φύγεις... (pics)

Καλοκαίρι μην φύγεις... (pics)

H αλήθεια είναι ότι αυτό το καλοκαίρι ήταν ηφαίστειο! Και ναι εννοούμε αυτό που έκρυψε η Έμιλι Ρατακόφσκι στη Σαντορίνη! Το G-Weekend Journal αποχαιρετά με τον καλύτερο τρόπο την πιο ωραία...

Planet... Panathinaikos!

Planet... Panathinaikos!

Ούτε μία, ούτε δύο, ούτε τρεις! Τo Gazzetta Weekend Journal... μέτρησε τις 15 (!!!) διαφορετικές εθνικότητες που θα βρίσκονται φέτος στα αποδυτήρια του Παναθηναϊκού!