Η μπάλα πέρασε... στο γήπεδο της ζωής

Η μπάλα πέρασε... στο γήπεδο της ζωής

Το Gazzetta Weekend Journal εκφράζει τον απεριόριστο σεβασμό του στον Στίλιαν Πετρόφ. Τον άνθρωπο που έγινε ένας ακόμα από αυτούς που σε «ξυπνούν» και σε κάνουν να καταλάβεις ότι η νίκη στο ποδόσφαιρο δίνει τρεις βαθμούς και η «μάχη» σε όλα τα μέτωπα, δίνει ζωή. 

Επιμέλεια:

«Μπροστά σε αυτό που πέρασα, όλα μπαίνουν σε δεύτερη μοίρα. Το ποδόσφαιρο, η δουλειά, τα πάντα... Όταν παλεύεις για τη ζωή σου, όλα τα υπόλοιπα κάνουν στην άκρη. Δεν τα σκέφτεσαι».

Τάδε έφη Στίλιαν Πετρόφ για την τεράστια περιπέτεια που πέρασε και από την οποία αναδείχθηκε μεγάλος νικητής της ζωής. Και ποιος θα βρεθεί να του πει ότι κάνει λάθος;

Ο Βούλγαρος άσος της Άστον Βίλα (ναι, λογίζεται ακόμα εν ενεργεία ποδοσφαιριστής γιατί το πέτυχε, άσχετα αν στη Βίλα δεν του προσφέρουν νέο συμβόλαιο, αλλά ένα άλλο πόστο στον σύλλογο) επέστρεψε έπειτα από τέσσερα χρόνια μάχης με τη λευχαιμία και έπαιξε πάλι ποδόσφαιρο.

Φόρεσε τη φανέλα, το σορτσάκι, έσφιξε τα ποδοσφαιρικά του παπούτσια, πήρε τις ανάσες του και μπήκε στο γήπεδο να παίξει μπάλα. Όχι με φίλους σε... γηπεδάκι της γειτονιάς, ούτε απλά για να νιώσει καλύτερα. Έπαιξε για να προετοιμαστεί για την αγωνιστική περίοδο που έρχεται στην Αγγλία, ανεξάρτητα αν τελικά θα το πετύχει ή όχι. 

Όλα αυτά, πίσω στο 2012, φάνταζαν πολύ δύσκολα...

Τότε που έπειτα από ένα παιχνίδι με αντίπαλο την Άρσεναλ, τον Μάρτιο εκείνου του έτους, άρχισε να έχει έντονη αδιαθεσία και πυρετό, με αποτέλεσμα να διακομιστεί στο νοσοκομείο και λίγες μέρες αργότερα να μάθει τα χείριστα μαντάτα με τα όσα έδειξαν οι εξετάσεις.

«Έχετε λευχαιμία...» είπε ο γιατρός. Και σε τούτη τη ζωή, ουδείς μπορεί να καταλάβει πόσο «παγώνουν» τα πάντα για τον παθών όταν ακούει το χειρότερο σενάριο από τα χείλη του ειδικού... Και όχι για οποιοδήποτε θέμα, αλλά για ζήτημα υγείας. Ζήτημα ζωής και θανάτου...

Τέσσερις μήνες αργότερα, αποφασίζει να βάλει τέλος στην καριέρα του, αφού, απολύτως ορθά, θέλησε να επικεντρωθεί απόλυτα στη μάχη απέναντι στην αρρώστια, προκειμένου να μπορεί να βγει δυνατός και ζωντανός απ' αυτή την περιπέτεια, ανταποδίδοντας στη σύζυγό του και τα παιδάκια τους, όλη τη δύναμη που λάμβανε από εκείνους.

«Ναι, πέρασε από το μυαλό μου να σταματήσω σε κάποιο σημείο των χημειοθεραπειών. Δεν άντεχα άλλο. Είχα σκεφτεί να σταματήσω να κάνω οποιαδήποτε προσπάθεια και να δεχθώ τα χτυπήματα κι όπου βγάλει... Η σύζυγός μου, ήταν εκείνη που με σταμάτησε. Ήταν βράχος. Ήταν η δυνατή... Μου φώναζε πως έπρεπε να ζήσω και πως είχα ακόμα πάρα πολλά να βιώσω... Αυτά τα τέσσερα πολύ δύσκολα χρόνια ήταν εκεί, πέρασε πολλά και το ξέρω, είδαμε μαζί μαύρες μέρες, αλλά δεν με άφησε στιγμή...» εκμυστηρεύεται ο Πετρόφ για την Πολίνα, η οποία έπαιξε τον δικό της καθοριστικό ρόλο ως στήριγμα, ως ο άνθρωπος της ζωής του, στη μάχη με τη λευχαιμία.

Η Άστον Βίλα και η Σέλτικ, οι δύο ομάδες που αγάπησε και τις οποίες τίμησε όσο περισσότερο και καλύτερα μπορούσε στην καριέρα του, ήταν επίσης κοντά του. Ήταν εκεί για να τον βοηθήσουν. Και ο Πετρόφ θα πρέπει να αισθάνεται πολύ τυχερός που δεν του έτυχε το κάκιστο παράδειγμα συμπεριφοράς όπως αυτή που επέδειξε η Νιούκαστλ στον Χόνας Γκουτιέρες, όταν εκείνος διαγνώστηκε με καρκίνο των όρχεων και αισθάνθηκε παρατημένος και πεταμένος, με τον σύλλογο ν' απομακρύνεται και να τον αφήνει να παλέψει μόνος...

Ο Βούλγαρος, κάθε φορά, δεν μπορούσε να συγκρατήσει τα δάκρυά του. Δάκρυα χαράς που έβλεπε χιλιάδες κόσμου να τον αποθεώνει και να του ζητάει να παραμείνει δυνατός, δάκρυα συγκίνησης για το γεγονός πως αντιλαμβανόταν τι ακριβώς είχε πετύχει με πολύ ιδρώτα, κόπους, θυσίες και αφοσίωση, αλλά και δάκρυα... αβεβαιότητας για το «αύριο», όταν ακόμα δεν ήξερε τι του επιφύλασσε η μοίρα κι αν θα μπορούσε να βρεθεί ξανά στο χορτάρι για να παίξει ποδόσφαιρο.

«Όταν ξεκίνησα τη θεραπεία, πίστευα ότι είχα μπροστά μου απλά έξι δύσκολους μήνες κι έπειτα θα μπορούσα να επιστρέψω για να παίξω επαγγελματικά ποδόσφαιρο. Η σύζυγός μου, δεν με πίστευε. Έκανα έξι μήνες θεραπεία κι όλα πήγαιναν καλά. Όμως, η χημειοθεραπεία έρχεται και σε ταλαιπωρεί αλύπητα.

Ο γιατρός που με φρόντιζε, τότε, μου είπε πως θα έρχονταν άλλοι έξι – εφτά μήνες πολύ πιο δύσκολοι από τους πρώτους που είχα περάσει... Κι εγώ επέμενα να τον ρωτάω πότε θα μπορούσα να παίξω μπάλα. Μου απαντούσε ότι θα έπρεπε να σκεφτώ πλέον την οριστική απόσυρση γιατί δεν θα μπορούσα...» θυμάται ο Στίλιαν Πετρόφ για τις ημέρες που πίστευε ότι τα πράγματα θα ήταν όσο δύσκολα τα είχε φανταστεί, έχοντας προσαρμοστεί με την ιδέα.

Όμως, ουδείς μάλλον μπορεί να προετοιμάσει τον εαυτό του για όλη αυτή τη διαδικασία που φτάνει σε επίπεδα καταστροφής τον οργανισμό και η δύναμη της ψυχής μονάχα είναι εκείνη που μπορεί να γυρίσει τούμπα την κατάσταση. Από τη σκέψη πως επρόκειτο απλά για έξι δύσκολους μήνες, στη φευγαλέα ιδέα να τα παρατήσει πιστεύοντας πως δεν μπορούσε να τραβήξει άλλο το κουπί και να σώσει τον εαυτό του, μέχρι την απόλυτη κατάρρευση λίγο πριν το φινάλε των χημειοθεραπειών.

Κι εκεί, ήταν η σύζυγός του, να κάνει ακριβώς αυτό που έπρεπε. Να τον βοηθήσει να «σηκωθεί» ξανά, όταν τον είδε «γονατισμένο».

«Κάποια περίοδο, λίγο πριν την τελευταία μου χημειοθεραπεία, είχα κρίση πανικού και έπρεπε να τρέξουμε στο νοσοκομείο. Τότε είναι που “μαύρισαν” όλα... Σκεφτόμουν πως μόλις φτάσαμε στο τέλος, η αρρώστια είχε επιστρέψει και έπρεπε να περάσω ξανά τα ίδια... Έκανα εξετάσεις από την κορυφή έως τα νύχια. Εξέτασαν οι γιατροί όλα όσα θα μπορούσαν. Η γυναίκα μου εκείνες τις στιγμές που έβλεπε την κατάστασή μου, άρχισε να μου λέει: “Αν δεν βοηθήσεις τον εαυτό σου να βγει από αυτή την κατάσταση, δεν θα αλλάξει τίποτα... Όλοι θα καταλήξουμε σε κρεβάτια στο ίδιο νοσοκομείο με αυτό το πράγμα... Δεν έχεις τίποτα! Σκέψου θετικά και βγες από το αδιέξοδο”!».

Και αυτό κατάφερε να τον σηκώσει ξανά. Να τον κάνει να σταθεί στα πόδια του. Να βρει το κουράγιο, την υγειά του και τη δύναμη να παλέψει για τη ζωή, ν' αρχίσει να κλωτσάει ξανά μπάλα, να επανέλθει σε καλή φυσική κατάσταση για να αισθάνεται και ο ίδιος καλύτερα και ν' αλλάξει τη ζωή του. Ή καλύτερα, την οπτική γωνία μέσω της οποίας έβλεπε τη ζωή. Γιατί ποτέ δεν ξέρεις πόσο σημαντικά είναι τα μικρά καθημερινά πράγματα, αν δεν δώσεις τον αγώνα σου για να εκτιμήσεις κάτι που το θεωρείς δεδομένο κι εύκολο...

Ο Πετρόφ, ίδρυσε οργανισμό για να παρέχει ενημέρωση και κάθε είδους βοήθεια σε όσους πάσχουν από λευχαιμία, συγκεντρώνοντας αρκετά μεγάλα ποσά, πράγμα που τον έκανε να αισθάνεται απόλυτα περήφανος που μέσα από τη δική του «μαύρη» στιγμή της ζωής, είναι ικανός να στηρίζει τους υπόλοιπους, γνωρίζοντας πάνω απ' όλα πόσο δύσκολες μέρες μπορούν να περάσουν...

Η επιστροφή στη δράση, σε πολύ πρώιμο στάδιο, κατεγράφη τη σεζόν 2014-2015, όταν και προσπάθησε να βρει τον ποδοσφαιρικό του εαυτό μέσα από τα παιχνίδια της ερασιτεχνικής Wychall Wanderers, κατακτώντας μάλιστα το πρωτάθλημα του Central Warwickshire. Ολοκλήρωσε τα σεμινάρια προπονητικής και εξασφάλισε την απαραίτητη άδεια για να είναι έτοιμος για το επόμενο βήμα, όταν με το καλό το αποφασίσει και σταματήσει από την ενεργό δράση.

Οι κινήσεις του, φανέρωναν κάτι πολύ συγκεκριμένο και σημαντικό. Ζούσε μέσα από το ποδόσφαιρο.

Αυτή τη ζωή που στερήθηκε για τέσσερα χρόνια και για την οποία πάλευε μέσα του, αλλά και με τη στήριξη των ανθρώπων του, θέλει πλέον να τον απολαύσει στο έπακρο, γνωρίζοντας πως το πρώτο πράγμα που θα κάνει κάθε πρωί, δεν θα είναι να παραπονεθεί για την ώρα που χτύπησε το ξυπνητήρι, αλλά να χαμογελάσει για την δύναμη που έχει να σταθεί στα πόδια του, να παίξει ποδόσφαιρο και να βλέπει τους γιους του και τη γυναίκα του χαμογελαστούς δίπλα του.

Το ημερολόγιο, έγραφε 9 Ιουλίου του 2016. Τέσσερα χρόνια και περίπου τέσσερις μήνες μετά την τελευταία φορά, ο Στίλιαν Πετρόφ έβαλε τη φανέλα της Άστον Βίλα και μπήκε στο γήπεδο για να παίξει. Αγωνίστηκε 45 λεπτά στο φιλικό προετοιμασίας με την GAK 1902 και δεν θα το ξεχάσει ποτέ.

Λίγες μέρες αργότερα, πήρε χρόνο συμμετοχής και στο παιχνίδι με τη Γουόρτσεστερ, βρίσκοντας ρυθμό και δίνοντας συνέχεια στο εγχείρημα της ολικής επαναφοράς σε φουλ συνήθειες και καθημερινότητα ενός επαγγελματία ποδοσφαιριστή. Και μπορεί ακόμα να χρειάζεται δουλειά ως προς τα κιλά του ή ως προς τις αντοχές του, είναι όμως πολύ πιο δυνατός από πριν. Εξάντλησε την ενέργειά του στη μάχη με τη λευχαιμία, αλλά η νίκη που πήρε, του την αναπλήρωσε και του έδωσε ακόμα περισσότερη για να μπορεί να... υπερχειλίζει από ζωή κάθε φορά που θα βρίσκεται με τα εξάταπα στο χορτάρι.

Στόχος του; Ν' ανατραπεί αυτή τη στιγμή το σκηνικό που έχει διαμορφωθεί... Ποιο είναι αυτό; Η συμμετοχή απλά και μόνο στην προετοιμασία της Άστον Βίλα. Απώτερος σκοπός; Το συμβόλαιο που θα του επέτρεπε να παίξει στην Τσάμπιονσιπ και να συνεισφέρει στην αποστολή επιστροφής στην Πρέμιερ Λιγκ. Από πλευράς ομάδας του Μπέρμιγχαμ, αυτό τελικά δεν θα γίνει, αλλά τον θέλουν σε κάποια άλλη θέση, ως ελάχιστη τιμή που μπορούν να τον κάνουν και να τον έχουν κοντά τους...

Συμπέρασμα: Μαχητής. Όρθιος. Ζωντανός. Όπως όλοι εκείνοι που νικούν στη μάχη με την αρρώστια αυτή που καταστρέφει τον άνθρωπο. Όπως μάχονται τόσοι ενήλικες και τόσα παιδάκια που προσφέρουν απλόχερα μαθήματα για τη ρημάδα τη ζωή.

Μια ζωή που ποτέ δεν θα είναι εύκολη, όσα χρήματα κι αν έχεις, όσο καλά κι αν νομίζεις ότι περνάει η κάθε σου μέρα. Γιατί όταν κάνεις σχέδια, κάτι θα βρεθεί να στ' ανατρέψει. Αυτό το κάτι, λέγεται ζωή. Και οφείλεις να είσαι, ή να γίνεις δυνατός για να έχεις το κουράγιο να την αντιμετωπίσεις.

Κι όταν τελειώσει το ένα πρόβλημα, να λες “ας έρθει και το επόμενο, δεν φοβάμαι”.

Για τον Πετρόφ, το ποδόσφαιρο και η οικογένειά του, ήταν εκείνα τα στοιχεία που τον έκαναν να μη φοβάται. Σωστοί άνθρωποι και ένα άθλημα που πάντοτε, ήταν, είναι και θα παραμείνει πολλά περισσότερα από ένα απλό άθλημα...

Κι ας βλέπουν κάποιοι μονάχα ένα τόπι, λίγα δίχτυα και κάποιες γραμμές... 

Επόμενα Άρθρα

 Η Ana Tijoux στο Piraeus 117 Academy

Η Ana Tijoux στο Piraeus 117 Academy

Πέμπτη 28 Ιουλίου το Piraeus Academy υποδέχεται την Ana Tijoux, η οποία θα ντύσει με την υπέροχη φωνή της το βράδυ σας. 

Η καλύτερη κομπίνα ΟΛΩΝ των εποχών στο γυναικείο ποδόσφαιρο!

Η καλύτερη κομπίνα ΟΛΩΝ των εποχών στο γυναικείο ποδόσφαιρο!

Δείτε πως τα κορίτσια της Νοτς Κάουντι με μια μοναδική κομπίνα σε φάουλ έξω από την περιοχή άνοιξαν το σκορ απέναντι στην Άρσεναλ.