(A) Man (full of) United!

(A) Man (full of) United!

Ποιος ξέρει πόσο έκλαψε όταν πήρε την απόφαση... Έβαλε τέλος σε μια ολόκληρη... ζωή, που κράτησε 29 χρόνια. Μια ζωή γεμάτη Γιουνάιτεντ. Το Gazzetta Weekend Journal συνοδεύει τον Ράιαν Γκιγκς εκτός Ολντ Τράφορντ...

Επιμέλεια:

Είναι από τις περιπτώσεις που συναίσθημα ενεπλάκη με το επαγγελματικό κομμάτι. Κι όμως, ουδέποτε θεωρήθηκε λάθος. Ακόμα κι αν πολλοί πίστευαν ότι δεν πρόκειται να τελειώσει ποτέ.

Το συμβόλαιο λύθηκε. Τυπικά, δεν τους συνδέει τίποτα πλέον. Εκτός από την καρδιά. Τη δική του και του συλλόγου του Μάντσεστερ.

Ο Ράιαν Γκιγκς αποχώρησε από τη Γιουνάιτεντ έπειτα από 29 χρόνια αδιάκοπης και πολύτιμης παρουσίας και προσφοράς στην ομάδα, την οποία υπηρέτησε ως ποδοσφαιριστής, ως παίκτης – προπονητής, ως υπηρεσιακός πρώτος προπονητής και ως βοηθός προπονητή.

Απ' όποιο πόστο κι αν του ζητήθηκε, ό,τι κι αν χρειάστηκε ο σύλλογος, εκείνος ήταν εκεί. Γιατί με αυτή τη φανέλα, είχε ζήσει τα πάντα.

Και ανάμεσα σε αυτά πού έζησε, έχει ξεχωρίσει μια νύχτα στη Βαρκελώνη. Όπως έχει δηλώσει στο ντοκιμαντέρ για την «Τάξη του '92», για εκείνο τον επικό τελικό του Τσάμπιονς Λιγκ, το 1999, «το συναίσθημα της κατάκτησης εκείνου του τίτλου, εκείνες οι στιγμές, μου προκάλεσαν τα καλύτερα συναισθήματα που έχω νιώσει ποτέ στη ζωή μου όσα χρόνια ασχολούμαι με το ποδόσφαιρο. Τα καλύτερα.... Δεν υπάρχει σύγκριση με τίποτα άλλο».

Όντας από τα ... ιδρυτικά στελέχη της «Class of '92», αυτό το ... λιγνό, αμούστακο παιδί, κατάφερε να ζήσει ένα όνειρο που ίσως ποτέ ξανά δεν θα έχει κανείς την ευκαιρία να βιώσει και να δει να παίρνει μπροστά του σάρκα και οστά.

Πολλοί είναι εκείνοι που έχουν μιλήσει για την ποιότητα του Γκιγκς. Κι αν όσα έχει πει κατά καιρούς ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον προκύπτουν από την επί σειρά ετών εξαιρετική συνεργασία τους στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, η άποψη άλλων που απλά είτε αντιμετώπισαν ως αντίπαλοι τον Ουαλό, είτε τον έβλεπαν από τα επίσημα ενός γηπέδου, το μόνιτορ, είτε από την τηλεόραση, ασφαλώς και μετράει πολύ περισσότερο.

Ένας εξ αυτών είναι ο Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο, ο οποίος είχε πει πως: «Μονάχα δύο ποδοσφαιριστές με έχουν κάνει να κλάψω από συγκίνηση και θαυμασμό με τα όσα έκαναν μέσα στο γήπεδο. Ο ένας ήταν ο Ερίκ Καντονά και ο άλλος ο Ράιαν Γκιγκς».

Σαν σε ... απάντηση στα λεγόμενα αυτά, ο αείμνηστος, πλέον, Γιόχαν Κρόιφ, είχε αποφανθεί ότι: «Ο Καντονά ήταν καλός ποδοσφαιριστής, δεν ήταν όμως Ράιαν Γκιγκς...».

Ταχύτητα, αλλαγή κατεύθυνσης, σέντρα, «διάβασμα» του παιχνιδιού ανά πάσα στιγμή, σε κάθε κατάσταση που προέκυπτε και βάσει των δεδομένων που ανατρέπονταν, με ποδοσφαιρικό μυαλό που λίγοι – αν υπάρχουν – έχουν, ο θρύλος της Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ ξέρει ότι αφήνει πίσω του τεράστια κληρονομιά.

Το γκολ του απέναντι στην Άρσεναλ, στο Κύπελλο Αγγλίας, το 1999, θα είναι για πάντα το... σήμα κατατεθέν του. Αυτό το σήμα που φανερώνει όλα τα στοιχεία του Ουαλού, στα καλύτερά του. Την αντοχή, το δυνατό σουτ, τον τρόπο με τον οποίο μπορούσε να ξεγλιστρήσει ανάμεσα από τους αμυντικούς, τη γρήγορη σκέψη, την τεχνική, την επαφή με τη μπάλα. Όλα αυτά, που προκάλεσαν... εφιάλτες στον Αρσέν Βενγκέρ, αφού είχε κάνει λόγο για «τραυματική εμπειρία».

«Φώναζα κάνε πάσα... κάνε πάσα!» έχει δηλώσει ο Σερ Άλεξ Φέργκιουσον για τη φάση.

«Ένα από τα καλύτερα γκολ στην ιστορία της διοργάνωσης» παραδέχθηκε ο παλαίμαχος άσος των «κανονιέρηδων», Τόνι Άνταμς.

Με τα 13 πρωταθλήματα που κατέκτησε στη διαδρομή του στους «κόκκινους διαβόλους», μόνος του, μπαίνει στη λίστα με τις Πρωταθλήτριες Αγγλίας! Μόνος του! Και μάλιστα, στην τρίτη θέση, μαζί με την Άρσεναλ (!), πίσω μονάχα από τη Λίβερπουλ και την αγαπημένη του ομάδα, που είναι οι μοναδικές οι οποίες ασφαλώς και μετρούν περισσότερους τίτλους κορυφής στα χρονικά της πρώτης κατηγορίας της χώρας.

Συμμετείχε σε 24 διαδοχικές αγωνιστικές περιόδους από καταβολής Πρέμιερ Λιγκ, πετυχαίνοντας γκολ σε καθεμιά από αυτές, εξαιρουμένης μονάχα της τελευταίας σεζόν από αυτές που υπήρξε ως ποδοσφαιριστής στον σύλλογο. Τέσσερα Κύπελλα, ισάριθμα Λιγκ Καπ, δύο Τσάμπιονς Λιγκ.

Η απόσυρσή του από την ενεργό δράση τον βρήκε να ολοκληρώνει μια σπουδαία παρουσία στο χορτάρι, έπειτα από 963 συμμετοχές, 205 περισσότερες από αυτές του Σερ Μπόμπι Τσάλτον, την επίδοση του οποίου κατέρριψε στον τελικό της Μόσχας, το 2008, όταν η Γιουνάιτεντ κατέκτησε το Τσάμπιονς Λιγκ στη διαδικασία των πέναλτι, σ' εκείνον τον τελικό – αγγλικό «εμφύλιο» απέναντι στην Τσέλσι.

Κι από τότε, αν και κάποιοι είχαν αρχίσει να μιλούν για την ηλικία και τις αντοχές του, ο Γκιγκς συνέχισε γι' ακόμα έξι σεζόν, κατακτώντας τα τρία τελευταία του πρωταθλήματα, με το ύστατο να έρχεται το 2013, στην τελευταία χρονιά του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον στον πάγκο, αλλά και γενικότερα στην προπονητική.

Όταν η θρυλική, αυτή, μορφή, αποφάσισε να σταθεί στο πλευρό του Ντέιβιντ Μόγιες του... chosen one που έγινε όμως «μαύρο πρόβατο» για όλους, σημειώνοντας μια καταστροφική σεζόν στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και αποτυγχάνοντας να βγάλει την ομάδα στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, ο Γκιγκς φρόντισε να μάθει. Ήξερε, από νωρίς, ότι η καριέρα του προπονητή ήταν αυτό που ήθελε ν' ακολουθήσει όταν θα ερχόταν το πλήρωμα του χρόνου και θα έπρεπε ν' ακούσει το κορμί του και τον οργανισμό του, προκειμένου να μην εκτεθεί σε τόσο υψηλό επίπεδο. Έβαλε τον εαυτό του σε διαδικασία να σκέφτεται πολύ διαφορετικά τα παιχνίδια. Από την πλευρά του προπονητή. Να σκέφτεται την ώρα της εξέλιξης της αναμέτρησης τι αλλαγές θα μπορούσαν να γίνουν από τον πάγκο, όταν αυτά που έκαναν οι ποδοσφαιριστές στο χορτάρι δεν έβγαιναν βάσει του πλάνου που είχε σχεδιαστεί.

Χρειάστηκε να κρατήσει και μόνος το «τιμόνι» μετά την απόλυση του Ντέιβιντ Μόγιες, έχοντας πλέον τον τίτλο του παίκτη – προπονητή. Του ταίριαξε και ήξερε πλέον τι έπρεπε να κάνει... Στο τελευταίο εντός έδρας παιχνίδι της χρονιάς 2013-2014, με δάκρυα στα μάτια αποχαιρέτησε το κοινό του «Ολντ Τράφορντ» με αρχηγική ομιλία και υπόσχεση...

«Πάντοτε μας υποστηρίζατε παρά το γεγονός πως ήταν καταστροφική η σεζόν και έχουμε κακομάθει με τις επιτυχίες. Συνεχίστε να μας στηρίζετε, είδατε ένα μικρό δείγμα του μέλλοντος γιατί αυτή είναι η φιλοσοφία της ομάδας, να προχωράει και να μη μένει στάσιμη. Θα έρθουν ξανά χαρούμενες στιγμές...» είχε πει τότε.

Αυτό μπορεί να μην το πέτυχε, ή τουλάχιστον να μην το κατάφερε σε μεγάλο βαθμό, αλλά η Γιουνάιτεντ επέστρεψε στο Τσάμπιονς Λιγκ και κατέκτησε και το Κύπελλο Αγγλίας για το 2016. Όταν ο Φαν Χάαλ, λόγω... νοοτροπίας, όπως ισχυριζόταν εκείνος, καθόταν συνεχώς στον πάγκο του στις δύσκολες στιγμές και έμοιαζε να μην μπορεί ν' αλλάξει τα πράγματα, γράφοντας απλά στο μπλοκάκι του τι θα έπρεπε να δουλέψει ενόψει του επόμενου αγώνα, ο Ράιαν Γκιγκς στεκόταν στη γραμμή του πλαγίου άουτ, ακόμα και σε μέρες βροχής, να φωνάζει στους παίκτες, να δίνει οδηγίες, να κάνει αυτό που αισθάνεται και να δείχνει στον Ολλανδό πως έτσι... είναι καλύτερα. Γιατί ήξερε. Έπρεπε να δώσει ένα σύνθημα. Έπρεπε να φωνάξει. Έπρεπε να δώσει στους παίκτες να καταλάβουν ότι απαγορευόταν να «κοιμούνται».

Ήταν ο «στρατιώτης» που πλέον ανοίγει τα φτερά του για να κάνει κάτι μόνος. Έφτασε η στιγμή, άλλωστε. Έμαθε πολλά. Οι εμπειρίες του με τον Φέργκιουσον είναι ικανές να τον κάνουν έναν εκ των κορυφαίων. Όμως είναι πιθανό και να μην τον οδηγήσει πουθενά όλο αυτό. Ουδείς είχε εξασφαλισμένη επιτυχία όταν μεταπήδησε από την ποδοσφαιρική στην προπονητική καριέρα.

Το μυαλό του... στρατιώτη, Ράιαν, όμως, γύρω από το άθλημα, το αγωνιστικό κομμάτι, τις ιδέες, τις παρεμβάσεις την ώρα του παιχνιδιού, τα όσα απορροφούσε σε κάθε προπόνησή του ως παίκτης, αλλά και τα όσα σκεφτόταν παρέα με τον Σκόουλς, τον Μπατ και τον Φιλ Νέβιλ στο λίγο διάστημα που υπηρέτησε τη Γιουνάιτεντ ως υπηρεσιακός, θα τον οδηγούν...

Το κεφάλαιο «κόκκινος διάβολος», έκλεισε. Ή μάλλον, ολοκληρώθηκε επαγγελματικά. Πάντοτε θα είναι ένας από εκείνους.

Πάντοτε θ' ακούει τον κόσμο στο «Ολντ Τράφορντ» να τραγουδάει «Ryan Giggs will tear you apart again».

Είναι ένας... forever legend.

Ήταν νιος και «γέρασε», γράφοντας τη δική του, πολύτιμη ιστορία...

Επόμενα Άρθρα

Σορεντίνο: «Βαρύ το φορτίο για Λεάλι»!

Σορεντίνο: «Βαρύ το φορτίο για Λεάλι»!

«Η Γιουβέντους αναζητά τον διάδοχο του Μπουφόν και ο Ολυμπιακός είναι η ευκαιρία του». Αυτή ήταν η μεγάλη ατάκα του Στέφανο Σορεντίνο στο Gazzetta Weekend για τον Νίκολα Λεάλι που πρέπει...

Τριάντα μέρες στο Παρίσι!

Τριάντα μέρες στο Παρίσι!

Το Gazzetta Weekend βρέθηκε στην πόλη του φωτός καθ' όλη την διάρκεια του τουρνουά και θυμάται τριάντα στιγμές που έκαναν την... διαφορά. ΑΠΟΣΤΟΛΗ ΣΤΗ ΓΑΛΛΙΑ: ΑΝΤΩΝΗΣ ΣΑΟΥΛΗΣ