Με τον καιρό κόντρα, είναι όντως τιμή να πετάς!

Με τον καιρό κόντρα, είναι όντως τιμή να πετάς!

Ο Γιώργος Τσακίρης γράφει για την ΑΕΚ της κούπας στο comeback της, θυμάται τα δύσκολα και τα... σκατά και πλέον γελάει έχοντας στο μυαλό πρόσωπα που είναι εδώ κι ας λείπουν πια...

Τι να θυμηθώ, τι να ξεχάσω; Προφανώς και η απάντηση είναι εύκολη. Τα πάντα θα κρατήσω, τίποτα δεν πρέπει να ξεχάσω... 

Κι αυτό θα κάνω προκειμένου να επιχειρήσω να σας μεταφέρω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και μπόλικο συναίσθημα (όπως πάντα) πως βίωσα αυτά τα χρόνια, από τον... θάνατο του υποβιβασμού, στη νέα ζωή, στην αναγέννηση και στην κατάκτηση της κούπας στη χρονιά του come back!

Θυμάμαι λες και είναι σήμερα εκείνον τον πόνο που πέρασε άλλα άφησε για πάντα το σημάδι του (σαν χαρακιά στο πρόσωπό μας) και είχε να κάνει με τον υποβιβασμό της ΑΕΚ... Εκείνο το άθλιο βράδυ του Απρίλη του 2013 που ήρθε απλά στο ματς με τον Παναθρακικό η «ταφόπλακα»... 





Κάτι που έγινε εύκολα και απλά από τη στιγμή που προλάβαμε ΟΛΟΙ οι Ενωσίτες να γλιτώσουμε να γίνουμε κι εμείς (όπως και τόσοι άλλοι τότε) γιουσουφάκια και υπηρέτες του αφέντη του ελληνικού ποδοσφαίρου! Τότε που μας παρουσίαζαν τον Ξενιάδη του Σαλιαρέλη ως τη μεγάλη ευκαιρία της ΑΕΚ για να απογειωθεί και επειδή τα χώναμε κάποιοι, μας έκραζαν κιόλας ότι πολεμάμε αυτό που μάθαμε μόνο να το αγαπάμε.



Εκείνη τη χρονιά είχα χάσει τον πατέρα μου. Είχε φύγει απ' τη ζωή ο άνθρωπος που μου δίδαξε τη  σημασία του (και κυρίως την αξία) και την αιτία του να είσαι ΑΕΚ. Πρόκειται για επιλογή και στάση ζωής... Κι όπως έλεγαν όλοι όσοι σαν κι εμένα έχασαν εκείνη τη μαύρη χρονιά κάποιο τόσο αγαπημένο πρόσωπο -έτσι κι εγώ- προφανώς ευτυχώς που δεν ήταν στη ζωή για να βιώσουν κάτι τόσο άσχημο... 

Το βράδυ εκείνο... Γαμώτο οι εικόνες είναι τόσο ζωντανές στο μυαλό: δυο μεγάλοι άνδρες, άνω των 65 ετών, αγκαλιά έκλαιγαν στην άκρη του δρόμου 3 ώρες μετά το ματς. Άνδρες μικροί – μεγάλοι και ανεξαρτήτως ηλικία έκλαιγαν και ήταν βουβοί σε μια γωνιά που είχε παγώσει ο χρόνος! Πόνος, κλάμα, απελπισία... 



Είναι τεράστιος σύλλογος η ΑΕΚ το γνώριζα από παιδί. Έτσι μου την γνώρισαν οι γονείς μου και με τη βοήθεια των αδερφών μου η αγάπη μου έγινε ακόμη μεγαλύτερη. Είναι άλλωστε... μικρόβιο στο αίμα! Όπως προανέφερα ήξερα το μεγαλείο του συλλόγου που επέλεξα να αγαπώ, όμως το εμπέδωσα την πρώτη μέρα, στο πρώτο αγωνιστικό σοκ, σε εκείνο το ματς στη Φυλή με τον Μανδραϊκό που λίγες ώρες πριν τη διεξαγωγή του έμαθα ότι θα το μεταδώσω για το gazzetta.gr!





To γήπεδο του Θρασύβουλου στη Φυλή γέμισε. Το ίδιο και ο δρόμος απ' έξω. Γεμάτο μέσα και έξω και αναμενόμενα ένταση, αστυνομία, φωνές, καπνογόνα, όλα μαζί για το: Μανδραϊκός – ΑΕΚ. 

Ο (εκάστοτε) σύλλογος είναι η ιστορία του σίγουρα, οι τίτλοι του βέβαια και πάνω απ' όλα και όλους ο κόσμος της! Από τότε και έως την ημέρα της επιστροφής ακολούθησαν μόνο πάρτι... 



Με την απίθανη στήριξη του κόσμου της ΑΕΚ στον σύλλογο στα... σκατά της Γ' και της Β΄ κατηγορίας ασχολήθηκαν οι Γάλλοι (L' Equipe), οι Άγγλοι (ΒΒC), οι Γερμανοί (Bild), οι Ιταλοί (Gazzetta dello Sport), οι Τούρκοι (σε πολλά ΜΜΕ και δεν κάνω ξεχωριστή αναφορά) και τόσοι άλλοι που υποκλίθηκαν στο μεγαλείο του κλαμπ, του κόσμου της απίθανης σχέσης τους!



Έτσι τα δυο χρόνια πέρασαν γρήγορα. Όχι ότι ξεχνάς βέβαια ότι η ΑΕΚ αγωνίστηκε με την Διασταύρωση Ραφήνας, πώς να το ξεχάσεις άλλωστε; Δεν πρέπει κιόλας... Όμως πέρασαν τα χρόνια. Πήγαμε στην Β΄ κατηγορία, φάνηκε ότι η ομάδα θα επιστρέψει στο χρόνο που οφείλει στον κόσμο της να κάνει τη στιγμή που την ίδια σεζόν είχαμε και τα ματς κυπέλλου με τον Ολυμπιακό που η ΑΕΚ έστειλε το μήνυμα ΠΑΝΤΟΥ: Ναι, όντως ερχόμαστε και θα αλλάξουν όλα... 





Η ΑΕΚ απέδειξε, επιβεβαίωσε και σφράγισε το: Επιτρέπεται να πέσεις, επιβάλλεται να σηκωθείς!

Και σηκώθηκε με τον πιο εμφατικό τρόπο στην χρονιά που έκανε το come back και χωρίς κανείς αντίπαλος να το περιμένει αφού δεν έβλεπαν να σπρώχνουν (χωρίς σχέδιο όπως έκαναν οι άλλοι) εκατομμύρια ευρώ στην Ένωση.



Έσπασε το αήττητο του Ολυμπιακού. Κέρδισε ΟΛΑ τα ντέρμπι στο ΟΑΚΑ δίνοντας σε όλους να αντιληφθούν και κυρίως να θυμηθούν το μέγεθος του συλλόγου που έχουν ξανά απέναντί τους. Πήγε τρένο και για πλάκα στον τελικό τον οποίο κατέκτησε και έβγαλε τους ΑΕΚτσήδες ξανά στα πατρογονικά τους εδάφη για να ζήσουν μία ακόμη μεγάλη επιτυχία στην πιο όμορφη πόλη του κόσμου, στην Νέα Φιλαδέλφεια... 



Σε έναν τελικό που ΟΛΟΙ θεωρούσαν πως η ΑΕΚ δεν θα τα καταφέρει. Γιατί το θεωρούσαν δεν το καταλαβαίνω, αφού η ομάδα τελείωσε τη διοργάνωση –τον θεσμό– με 9 νίκες, μόλις μία ισοπαλία και 24-3 τέρματα. 



Ωστόσο όπως και να 'χει όλοι πίστευαν πως δεν θα μπορέσει. Όλοι εκτός από την ίδια την ΑΕΚ που όταν όλα είναι κόντρα έχει μάθει να... πετάει (σ.σ.: με τον καιρό να 'ναι κόντρα, είναι τιμή να πετάς) και πήρε εύκολα, πιο εύκολα από ποτέ απέναντι στον Ολυμπιακό, την κούπα που έπρεπε να πανηγυρίσει και να συνδυάσει με την επιστροφή της στην κατηγορία που της αρμόζει και επιτάσσει η ιστορία της. 



Δυστυχώς την κούπα την έζησα δίπλα ΜΟΝΟ στον έναν αδερφό μου (χωρίς τους κολλητούς μου, χωρίς τη μητέρα μου), παρέα με συναδέλφους, με ένταση και πολύ χαρά για την εξέλιξή του. Και εκεί, στο τελευταίο σφύριγμα, στην τελευταία στιγμή που όλα είχαν κριθεί και το τρόπαιο ήταν δικό μας, τότε τους είδα όλους: Πατέρα, κυρ Κώστα, Θέμη, Μιλτάκο, Γιαννάρα: γυρίσαμε γαμώτο, γυρίσαμε και το σηκώσαμε ήδη όπως αξίζει στα τρία πιο όμορφα γράμματα της ζωής μας... 





Είναι έτσι η ΑΕΚ μωρέ και τώρα το μαθαίνουν όλοι οι πιτσιρικάδες που έκαναν όλες αυτές τις μέρες πλάκα στα σχολεία (τεράστιο κέρδος αυτός ο τελικός): θα σου δώσει πίκρες, δυνατούς πόνους, θα σου στερήσει πράγματα, χαρές και στιγμές που μπορεί να ζουν... παραδίπλα σου! Όμως θα σου δώσει κάτι που ΔΕΝ θα το ξεχάσει ΠΟΤΕ στη ζωή. Όλα στο τέρμα, όλα στο... κίτρινο και στο μαύρο... 

Υγ: Οι οπαδοί της ΑΕΚ έλεγαν ένα σύνθημα τα δύσκολα χρόνια που κατέληγε: Γυρίζει ο τροχός... Έτσι είναι και δεν έχει γυρίσει εντελώς, έρχεται η άδεια και τα έργα για το νέο σπίτι του Δικέφαλου και έπειτα το πρωτάθλημα... Υπομονή ΑΕΚτσή, μην τρελαίνεσαι, τα καλύτερα έρχονται! 

ΘΥΜΗΘΕΙΤΕ ΣΤΟ ΠΑΡΑΚΑΤΩ ΒΙΝΤΕΟ ΤΟ ΠΩΣ... ΞΕΚΙΝΗΣΕ ΑΠΟ ΤΑ ΧΑΜΗΛΑ Η ΑΕΚ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ:

Επόμενα Άρθρα

Eλληνικό Hip Hop: Όταν μιλούν οι ειδικοί!

Eλληνικό Hip Hop: Όταν μιλούν οι ειδικοί!

Το G-Weekend Journal συνάντησε τον Άρη Λεούση, τον άνθρωπο που μας… έμαθε το Hip Hop με την εκπομπή του! Μαζί με τον αδερφό του, Τόλη, μίλησαν για την τεράστια ανάπτυξη...

Η ανυπέρβλητη persona του MJ! (vids)

Η ανυπέρβλητη persona του MJ! (vids)

Ο Μάικλ Τζόρνταν στις 18 Μαρτίου 1995 δεν δήλωσε μόνο την επιστροφή του στο μπάσκετ. “Γέννησε” τον άλλο του εαυτό και έβαλε τις βάσεις για το χτίσιμο του μύθου.