Στο... σκοτάδι του Αντρέι Αρσάβιν!

Στο... σκοτάδι του Αντρέι Αρσάβιν!

Το G-Weekend Journal γράφει για τον Αντρέι Αρσάβιν ο οποίος από κορυφαίος παίκτης της Ρωσίας βρέθηκε να κλείνει την καριέρα του στο Καζακστάν.

Εκρηξη που σε αφήνει μέτρα πίσω, κλειστή ντρίμπλα, αλλαγές κατεύθυνσης, δεξί που σκοτώνει. Κάπως έτσι ήταν στα καλύτερά του. Ενας αμυντικός δεν ήταν σχεδόν ποτέ αρκετός για να κόψει τον υπερηχητικό, Αντρέι Αρσάβιν, ο οποίος βγήκε από τα τμήματα υποδομής της Ζενίτ και αφού έσπασε την κυριαρχία των ομάδων της Μόσχας στο ρωσικό πρωτάθλημα, χάρισε στο κλαμπ της Αγίας Πετρούπολης δύο ευρωπαϊκούς τίτλους. Στο peak του, έφτασε με την Εθνικής Ρωσίας στα ημιτελικά του Euro 2008 και πήρε μεταγραφή 20+ εκατ. ευρώ για να παίξει στην Premier League με την Αρσεναλ. Τίποτα όμως δεν ήταν εύκολο για τον κορυφαίο παίκτη που έβγαλε τα τελευταία χρόνια η Ρωσία.

Η μητέρα του, Τατιάνα, είχε πάρει δύο φορές διαζύγιο και δεν μπορούσε να τον φροντίσει. Σε σημείο που ο μικρός Αντρέι να κοιμάται στο πάτωμα. Ηταν δέκα ετών όταν η Τατιάνα και ο Σεργκέι χώρισαν. «Ηταν δύσκολο για εκείνον όταν 'έχασε' τον πατέρα του. Είχαν επαφή όμως ο γιος μου δεν μπορούσε ακόμα να καταλάβει. Οταν ξαναπαντρεύτηκα μετακομίσαμε στο διαμέρισμα του νέου άντρα μου που είχε ένα δωμάτιο και ήμουν εγώ, ο νέος άντρας μου, Ιγκόρ, και ο γιος του, Ντμίτρι. Χώρισα ξανά και με τον Αντρέι επιστρέψαμε στο μικρό σπίτι μας. Δεν υπήρχαν έπιπλα, τηλεόραση, ντουλάπα, μόνο ένα ψυγείο και κοιμόμασταν στο πάτωμα μέχρι που ο Σεργκέι αγόρασε στον γιο του ένα μικρό κρεβάτι. Ημασταν ευτυχισμένοι παρά τις δυσκολίες. Ο Αντρέι δεν με κατηγόρησε ποτέ για τίποτα, ούτε μία φορά».

Την ίδια στιγμή, απογοητευμένος που ο ίδιος δεν έγινε επαγγελματίας ποδοσφαιριστής, ο Σεργκέι ήθελε ο γιος του να πραγματοποιήσει το δικό του όνειρο. Ετσι, τον έγραψε στις ακαδημίες της Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης. Ομως η καριέρα του Αντρέι λίγο έλειψε να τελειώσει πριν καν ξεκινήσει. «Περνούσα τον δρόμο όταν δύο τραμ έφταναν στον σταθμό, δεν είδα καν το αυτοκίνητο που με χτύπησε. Πέταξα δέκα μέτρα από το έδαφος, είναι θαύμα που ζω». Ο Αντρέι τη γλίτωσε με γδαρσίματα και γρατζουνιές, όμως ο θάνατος βρήκε τον πατέρα του, ο οποίος υπέστη καρδιακό επεισόδιο και 'έφυγε' σε ηλικία 40 ετών. «Ενιωσα κενό στην καρδιά μου. Φοβόμουν τόσο πολύ όταν τον έχασα. Δεν θα γινόμουν ποτέ παίκτης χωρίς εκείνον. Με έπεισε να διαλέξω το ποδόσφαιρο. Χρωστάω τα πάντα στη μητέρα και τον πατέρα μου».

Ο Αρσάβιν δεν άργησε να γίνει ένα από τα καλύτερα προϊόντα της Ρωσίας και κατέκτησε το πρωτάθλημα με την Ζενίτ το 2007. Ηταν ο πρώτος τίτλος για το κλαμπ της Αγίας Πετρούπολης από το 1984. Την επόμενη χρονιά, βοήθησε την ομάδα του να προσθέσει στο παλμαρέ της ευρωπαϊκό τίτλο πανηγυρίζοντας το Κύπελλο UEFA, κάτι που μερικά χρόνια πριν είχε κάνει η ΤΣΣΚΑ Μόσχας, και το ευρωπαϊκό super cup.

Στον τελικό με την Ρέιντζερς ήταν εκείνος που έδωσε στον Ιγκόρ Ντεσίνοβ την ασίστ για το πρώτο γκολ και ψηφίστηκε καλύτερος παίκτης του ματς. Εχοντας πλέον τραβήξει τα βλέμματα από όλο τον ποδοσφαιρικό κόσμο, φαινόταν πλέον θέμα χρόνου να αφήσει πίσω του το Petrovsky για κάποιον μεγάλο σύλλογο. Ειδικά μετά και τις εμφανίσεις του στο Euro 2008 με τη φανέλα της Εθνικής Ρωσίας. Παρότι δεν έπαιξε στα δύο πρώτα ματς στη φάση των ομίλων λόγω τιμωρίας, σκόραρε σε βάρος της Σουηδίας στο τρίτο και πήγε στα νοκ-άουτ έχοντας προλάβει να γίνει πρωταγωνιστής. Επόμενο ματς ήταν ο προημιτελικός με την Ολλανδία και έμελλε να είναι μία από τις μεγαλύτερες νίκες στην ιστορία της Ρωσίας μετά τη διάλυση της Σοβιετικής Ενωσης. Με το σκορ στο 1-1 ο Αρσάβιν έδωσε στην παράταση ασίστ στον Τορμπίνσκι και έγραψε ο ίδιος το τελικό 3-1 όντας man-of-the-match στην ιστορική πρόκριση.

Η αλλαγή στο επίπεδό του ήταν αποδειδειγμένη πλέον και στις πιο δύσκολες συνθήκες και το μόνο που έμελλε να γίνει γνωστό ήταν ποια θα είναι η επόμενη ομάδα της καριέρας του. Ο ίδιος είχε εκφράσει επιθυμία να παίξει στην Μπαρτσελόνα και εκείνη την εποχή ακόμα και η Ρεάλ Μαδρίτης είχε ενδιαφερθεί. Την ίδια στιγμή, η Ζενίτ έκανε τα πάντα για να τον κρατήσει, αρνήθηκε τις προτάσεις που ήρθαν και τελικά ο Αρσάβιν χρειάστηκε να περιμένει κι άλλο για να φύγει από την Ρωσία. Τελικά πήρε μεταγραφή τον χειμώνα του 2009. Οχι για την Μπαρτσελόνα, αλλά για την Αρσεναλ η οποία τον έκανε την πιο ακριβή πώληση στην ιστορία της Ζενίτ δίνοντας 20+ εκατ. ευρώ για να τον αποκτήσει.

Η ζωή στους Gunners ξεκίνησε καλά για τον Ρώσο μεσοεπιθετικό, του οποίου την πορεία στην Ευρώπη άρχισαν να παρακολουθούν όλο και περισσότεροι φίλαθλοι στην πατρίδα του. Δύο μήνες μετά τη μεταγραφή του, είχαν την ευκαιρία να δουν μία μυθική εμφάνιση, την κορυφαία του στην Αγγλία και σίγουρα μία από τις καλύτερες στην καριέρας του όταν έβαλε 4 γκολ στην Λίβερπουλ στο Anfield. Ο Αρσάβιν ήταν πλέον βασικός στην Αρσεναλ, σκόραρε και έδινε ασίστ όπως ακριβώς γινόταν όταν ήταν στην Ζενίτ. Εκείνη τη χρονιά βρέθηκε στη λίστα με τους υποψήφιους για την Χρυσή Μπάλα, κάτι που μέχρι τότε είχε καταφέρει μόνο ο θρυλικός τερματοφύλακας, Λεβ Γιασίν, το 1963.

Τα επόμενα χρόνια όμως, οι εξαιρετικές εμφανίσεις και η παρουσία στο top-level του αθλήματος έδωσαν τη θέση τους στην απογοήτευση. Κατηγορήθηκε για έλειψη εργατικότητας και αδιαφορίας όταν η ομάδα βρίσκεται σε θέση άμυνας και βρέθηκε στον πάγκο, με τον Αρσέν Βενγκέρ να προτιμά παίκτες όπως Τόμας Ροζίτσκι και Θίο Γουόλκοτ στη θέση του. Στη Ρωσία αυτό αποδόθηκε στο ότι στον Αντρέι έλειπε η πατρίδα. Ο Αρσάβιν δεν άργησε να χάσει τη θέση του και στις καρδιές των οπαδών τους οποίους είχε κερδίσει στο πρώτο 6μηνο στο Emirates και η εικόνα του είχε δεχθεί ισχυρό πλήγμα.

Τον Φεβρουάριο του 2012 ήρθε η ‘λύτρωση’ με την επιστροφή του ως δανεικός στην Ζενίτ, η οποία θέλησε να του δώσει μια ευκαιρία να γίνει ξανά ο παίκτης που ήταν. Η πόλη τον υποδέχθηκε σαν ήρωα, το πρωτάθλημα πήγε ξανά στην Αγία Πετρούπολη, όμως δεν ήταν πια ο τουρμποκίνητος μεσοεπιθετικός που άφηνε τους πάντες πίσω του. Εχοντας χάσει την ταχύτητα και την έκρηξή του, δοκιμάστηκε πιο πίσω παίζοντας συχνά σε ρόλο κεντρικού μέσου, όμως και πάλι δεν μπόρεσε να πείσει την Ζενίτ και παρά την 'απαίτηση' των οπαδών για χρήση της option αγοράς, όταν ο δανεισμός του ολοκληρώθηκε επέστρεψε στην Αρσεναλ.

Εκείνο το καλοκαίρι ήταν ο αρχηγός της Ρωσίας, η οποία δεν κατάφερε να περάσει τον όμιλο στο Euro 2012 και ομάδα οπαδών βρέθηκε στο ξενοδοχείο που ήταν η αποστολή της Εθνικής στην Βαρσοβία. Εκεί ρωτήθηκε για τα άσχημα αποτελέσματα και ενώ χωρίς να το ξέρει τον ηχογραφούσαν, απάντησε ότι «οι απαιτήσεις είναι μόνο δικό σας πρόβλημα».

Η δήλωση έστρεψε τον κόσμο στην Ρωσία εναντίον του. Το άλλοθι που απολάμβανε μέχρι τότε και ο σεβασμός προς το πρόσωπό του είχαν χαθεί. Αυτό που πλέον υπήρχε ήταν ειρωνία και χλευασμός, όπως συνέβαινε μετά το διαφημιστικό σποτ για πατατάκια στο οποίο συμμετείχε, αφού οι οπαδοί τον αποκαλούσαν ‘ο τύπος που τρώει τσιπς’. Η καριέρα του είχε πάρει και επίσημα την κάτω βόλτα και η σεζόν 2012-13 ήταν η τελευταία του στο ρόστερ της Αρσεναλ με την οποία δεν είχε γκολ ούτε ασίστ.

Οταν το συμβόλαιό του ολοκληρώθηκε, δέχθηκε προτάσεις από ΗΠΑ και Απω Ανατολή, όμως επέστρεψε ξανά στη μεγάλη του αγάπη, η οποία αυτή τη φορά του έδωσε συμβόλαιο για δύο χρόνια. Και πάλι όμως τίποτα δεν ήταν όπως τότε. Αρχικά φάνηκε να έχει ικανοποιητική παρουσία υπό τις οδηγίες του Λουτσιάνο Σπαλέτι, όμως όταν ο Ιταλός αντικαταστάθηκε από τον Αντρέ Βίλας-Μπόας τα πάντα διαλύθηκαν. Ο Αρσάβιν επέστρεψε στην απραξία, τσακώθηκε με τον Πορτογάλο και κατρακύλησε μέχρι και τη δεύτερη ομάδα.

Αν και ο πρόεδρος της Gazprom, Αλεξέι Μίλερ, ήθελε να τον κρατήσει και θα του ανανέωνε το συμβόλαιο, το καλοκαίρι του 2015 αποφάσισε να φύγει για τρίτη φορά από την Ζενίτ και υπέγραψε ως ελεύθερος στην Κουμπάν Κρασνοντάρ. Ακόμα κι εκεί όμως, βρήκε το περιθώριο να πάει ακόμα πιο χαμηλά και ύστερα από 8 συμμετοχές, έμεινε ξανά ελεύθερος, δέχθηκε την πρόταση της Καϊράτ και μετακόμισε στο Καζακστάν. Στο συμβόλαιο που υπέγραψε υπάρχει όρος ότι το κλαμπ μπορεί να το σπάσει ανα πάσα στιγμή.

Ενα από τα μεγαλύτερα ταλέντα των τελευταίων 20 ετών από την Ρωσία, ο Αντρέι Αρσάβιν έκανε σταθερά βήματα μακριά από το φως. Η φοβία που είχε αποκτήσει από τα χρόνια της παιδικής του ηλικίας, ήταν τελικά αυτό που ακολούθησε σε μια καριέρα που θα μπορούσε να είναι σαφώς πολύ μεγαλύτερη. «Από μικρός φοβόμουν το σκοτάδι, βασικά ακόμα το φοβάμαι».

Επόμενα Άρθρα

«Πεθαίνει» το χαρτί;

«Πεθαίνει» το χαρτί;

Ιστορική μέρα η σημερινή (26/3) για την δημοσιογραφία στην Μεγ. Βρετανία. Ο θρυλικός Independent κυκλοφορεί τελευταία φορά σε έντυπη μορφή. To G-Weekend Journal προσπαθεί να ρίξει φως στο ερώτημα που πολλοί είχαν προβλέψει ότι...

Nίκησε τον καρκίνο για να παίξει μπάλα! (vids)

Nίκησε τον καρκίνο για να παίξει μπάλα! (vids)

Πέρασε δύσκολα, έδωσε μάχες, άντεξε και βγήκε νικητής... Το G- Weekend Journal γράφει γι' ακόμα έναν ποδοσφαιρικό θριαμβευτή απέναντι στον καρκίνο. Ο Μπένι Κέλερ επέστρεψε κι έπαιξε ξανά για την Ουνιόν...