Ο Καρίμ δεν έμαθε ποτέ να σιωπά (vids & pics)

Ο Καρίμ δεν έμαθε ποτέ να σιωπά (vids & pics)

Όταν οι συνθήκες απαιτούσαν λόγο πολιτικό, ασυμβίβαστο, από τους μαύρους αθλητές, ο Αμπντούλ Τζαμπάρ ήταν αυτός που έπρεπε να μιλήσει. Και μίλησε... To G-Weekend παρουσιάζει το story ενός μύθου!

Ο Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ είναι η καλύτερη απάντηση στο “Shut Up and Dribble” που θέλει να επιβάλει το αντιδραστικό κομμάτι της κοινωνίας στους αθλητές του ΝΒΑ. Πάντα ήταν, απλά τώρα είναι ο ενδιάμεσος μεταξύ αθλητισμού-πολιτικής. Ο τρόπος σκέψης του βασίζεται στην απλότητα του “με ενοχλεί κάτι, μιλάω και δρω ενάντια αυτού”. Η κοινωνική συνείδηση, βέβαια, δεν είναι εγγενές στοιχείο, αλλά επίκτητο και απαιτεί πολύ κόπο, πνευματικό, για να την κάνεις μέρος της ζωής σου.

Νόμιμο στοίχημα με μεγάλες προσφορές* και ανταγωνιστικές αποδόσεις! (21+, *Ισχύουν Όροι και Προϋποθέσεις)

Τον Μάιο του 2017 κυκλοφόρησε το βιβλίο του “Coach Wooden and Me: Our 50-Year Friendship On and Off the Court” στο οποίο, μεταξύ άλλων, αναφέρει γεγονότα που τον επηρέασαν και διαμόρφωσαν την πολιτική του προσωπικότητα. Η παρουσία του στο κολεγιακό πρωτάθλημα με μια λέξη μπορεί να περιγραφεί: κυρίαρχος. Την περίοδο 1967-1969 οδήγησε το UCLA σε τρεις σερί τίτλους και ρεκόρ 88-2!

Παρ' όλα αυτά, η κληρονομιά του ξεπερνά το παιχνίδι. Την εποχή της “Μαύρης Δύναμης” επαναπροσδιόρισε τον πολιτικό ρόλο των μαύρων αθλητών κολεγίων. Το 1968, όταν οι μαύροι παίκτες των κολεγίων συζητούσαν το ενδεχόμενο να μποϊκοτάρουν τους Ολυμπιακούς Αγώνες, ο Λιού Άλσιντορ, όπως ήταν το όνομα του τότε, αναδείχθηκε στο σημαντικότερο πρόσωπο της εξέγερσης στα πανεπιστήμια. Για να απαντηθεί όμως το ερώτημα “γιατί ο Άλσιντορ αρνήθηκε να παίξει στους Ολυμπιακούς;” πρέπει να επιστρέψουμε στο Χάρλεμ, στη Νέα Υόρκη, τον Ιούλιο του 1964. Το πρώτο από τα πολλά, “καυτά” καλοκαίρια εκείνης της εποχής. Ο Τζόνι Σμιθ αφηγείται στο “theundefeated”.

“Θα γινόμουν η μαύρη οργή”

Ο θάνατος του Τζέιμς Πάουελ, 15χρονος μαύρος από το Μπρονξ, εξόργισε τον Άλσιντορ. Μια πνιγηρή μέρα του Ιουλίου, το 1964, έξω από πολυκατοικία στο Άπερ Ιστ Σάιντ στο Μανχάταν, ο Τόμας Γκίλιγκαν, ένας λευκός εκτός υπηρεσίας αστυνομικός, πυροβόλησε και σκότωσε τον Πάουελ. Αντικρουόμενες ιστορίες θόλωσαν το τοπίο. Ο Γκίλιγκαν, 37χρονος βετεράνος πολέμου, ισχυρίστηκε ότι ο νεαρός του επιτέθηκε με μαχαίρι, όμως όσοι ήταν εκεί επέμειναν πως ήταν άοπλος. Δυο μέρες μετά, στις 18 Ιουλίου, στην καρδιά του Χάρλεμ, η ειρηνική πορεία της “Congress of Racial Equality” (CORE) μετατράπηκε σε διαμαρτυρία απέναντι στην αστυνομική βαρβαρότητα. Οι διαδηλωτές περικύκλωσαν το 123ο αστυνομικό τμήμα. Απαιτούσαν δικαιοσύνη για τον Πάουελ, ενώ μερικοί απειλούσαν να το διαλύσουν! Έξω φρενών μετά από δεκαετίες φυλετικού ρατσισμού και αστυνομικής βίας, το θυμωμένο πλήθος άρχισε να πετά πέτρες και μπουκάλια στους αστυνομικούς. Ξαφνικά, άρχισαν συμπλοκές και οι αστυνομικοί χρησιμοποίησαν τα κλομπ τους στα μαύρα σώματα. Σε λίγα λεπτά η βία είχε εξαπλωθεί στο Χάρλεμ.

Την ίδια νύχτα, ο Άλσιντορ, ένας εξαιρετικά ψηλός 17χρονος, έβγαινε από τον σταθμό του μετρό για να δει τι γίνεται με το συλλαλητήριο. Ανεβαίνοντας τα σκαλιά μύριζε τον καπνό που έβγαινε από τα κτίρια που καίγονταν. Εξαγριωμένοι μαύροι, νεαροί, είχαν καταλάβει τους δρόμους και εκσφενδόνιζαν τούβλα και μολότοφ στις βιτρίνες. Πλιάτσικο σε ηλεκτρικά είδη, κοσμήματα, φαγητό και όπλα. Οι πυροβολισμοί ακούγονταν σαν πυροτεχνήματα. Ο πιτσιρικάς Άλσιντορ φοβόταν για τη ζωή του, έτρεχε σπίτι και σκεφτόταν ότι θα τον βρει κάποια σφαίρα και θα τον ξαπλώσει.

Για έξι μέρες οι δρόμοι καίγονταν. Οι ταραχές κατέληξαν σε 465 συλλήψεις, εκατοντάδες τραυματισμούς κι έναν θάνατο. Όταν το τοπίο καθάρισε και τα πράγματα κάπως ηρέμησαν, ο Μάρτιν Λούθερ Κινγκ Τζ. επισκέφτηκε τη Νέα Υόρκη και ενθάρρυνε τους μαύρους κατοίκους να διαδηλώσουν ειρηνικά. Ο Άλσιντορ όμως, όπως και άλλοι, είχε αρχίσει να χάνει την υπομονή του με την πίστη του Κινγκ στη μη βία και ξεκίνησε να αμφισβητεί την πορεία του κινήματος για τα ατομικά δικαιώματα. [...] Η εξέγερση του Χάρλεμ τροφοδότησε την οργή του απέναντι στην Αμερική των λευκών και τον έπεισε ότι έπρεπε να μετατρέψει την οργή του σε δράση. “Ακριβώς τότε και εκεί, ήξερα ποιος ήμουν, ήξερα ποιος έπρεπε να γίνω. Θα γινόμουν η μαύρη οργή προσωποποιημένη, η Μαύρη Δύναμη με σάρκα και οστά”, δήλωσε μερικά χρόνια μετά. Η σιωπή δεν ήταν πια επιλογή. Τρία χρονιά μετά, όταν ήταν ο μεγαλύτερος αστέρας του κολεγιακού μπάσκετ, εκπλήρωσε την υπόσχεση του.

Γίγαντας ανάμεσα σε νάνους

Όταν εντάχθηκε στο UCLA και την ομάδα μπάσκετ για τη σεζόν 1966-67, ήταν ήδη ο πιο δημοφιλής παίκτης κολεγίου στις ΗΠΑ. Εκατοντάδες σχολεία τον ήθελαν στο δυναμικό τους, ακόμη και αυτά που έκαναν διαχωρισμό ήταν πρόθυμα να άρουν περιορισμό για χάρη του!

Ο Άλσιντορ ήταν ό,τι καλύτερο κυκλοφορούσε μετά τον Ουίλτ Τσάμπερλεϊν και τα ΜΜΕ της εποχής είχαν στρέψει την προσοχή τους πάνω του. Οι φωτογράφοι τον αντιμετώπιζαν σαν αντικείμενο, τον ακολουθούσαν παντού. Ο ίδιος ζητούσε ιδιωτικότητα, αλλά το ταλέντο του δεν το επέτρεπε. Σύντομα θα ανακάλυπτε ότι η επιθυμία για ησυχία, μοναξιά, θα ερχόταν σε σύγκρουση με την προσπάθεια του να γίνει πιο δραστήριος στο κίνημα της “Μαύρης Δύναμης”. Κατέφτασε στο Ουέστγουντ, στην Καλιφόρνια, κουβαλώντας πρωτοφανείς προσδοκίες. Αντίπαλοι προπονητές και αθλητικοί συντάκτες προέβλεπαν ότι οι “Bruins” δεν θα έχαναν αγώνα με αυτόν στη σύνθεση τους. Οτιδήποτε άλλο από την τελειότητα θα ήταν αποτυχία!

Η παρουσία του έγινε άμεσα αντιληπτή και… επικίνδυνη για τους αντιπάλους. Ασταμάτητη δύναμη και στις δύο πλευρές του γηπέδου. Ψηλός, με μεγάλα πόδια, μυώδες κορμί και ικανότητα να βλέπει πάνω από το κεφάλι των άλλων παικτών. Σαν γίγαντας εν μέσω νάνων είχε τον απόλυτο έλεγχο κοντά στη ρακέτα. Στην άμυνα έκοβε τα αντίπαλα σουτ στέλνοντας την μπάλα στις κερκίδες. Στην επίθεση εκτελούσε το “χουκ” με τέτοιο τρόπο που ήταν αδύνατον να κοπεί. Όταν προσπαθούσαν να τον περιορίσου δύο και τρεις παίκτες, αυτό πάσαρε στην “αδύνατη πλευρά”. Όσο κι αν τον πίεσαν αντεπεξήλθε, οδηγώντας την ομάδα αήττητη μέχρι τέλους δίνοντας της το πρωτάθλημα.

Ο Άλσιντορ δεν έδινε απλώς πλεονέκτημα στο UCLA,αλλά το έκανε να απέχει μίλια από τους ανταγωνιστές του. Οι προπονητές των άλλων ομάδων παραπονούνταν ότι παραήταν καλός, ενώ ορισμένοι πρότειναν να αυξηθεί το ύψος της μπασκέτας για να τον εξουδετερώσουν! Η “Saturday Evening Post” έθεσε το ερώτημα που όλοι σκέφτονταν: “Μπορεί το μπάσκετ να επιζήσει από τον Λιού Άλσιντορ;”.

“Ο κανόνας Άλσιντορ” και το “Skyhook”

Το NCAA προφανώς δεν το πίστευε. Γι’ αυτό, μετά τη νίκη-τίτλου του UCLA επί του Ντέιτον, η επιτροπή καλαθοσφαίρισης απαγόρευσε το κάρφωμα! Η επιτροπή βασίστηκε σε ένα απίθανο σκεπτικό: πολλοί παίκτες τραυματίζονταν όταν έβαζαν την μπάλα με δύναμη στο καλάθι ή προσπαθούσαν να κόψουν αυτόν που επιχειρούσε να το κάνει! Αρκετοί προπονητές ανησυχούσαν για θραύση των ταμπλό ή κάμψη της στεφάνης. Δεν έφταναν όμως αυτά. Η Επιτροπή ισχυρίστηκε πως “δεν υπάρχει άμυνα απέναντι στο κάρφωμα, γεγονός που διαταράσσει την ισορροπία μεταξύ άμυνας-επίθεσης”! Η αλήθεια όμως ήταν πως αυτός (ο Άλσιντορ) απειλούσε την ανταγωνιστικότητα του αθλήματος, την ισορροπία άμυνας-επίθεσης. Όλοι ήξεραν πως η απαγόρευση αφορούσε αυτόν γι’ αυτό και ονομάστηκε “ο κανόνας Άλσιντορ”.

Ο ίδιος αμέσως κατάλαβε ότι επρόκειτο για μια πράξη διαχωρισμού, για μια κίνηση που στρεφόταν ενάντια στους μαύρους αθλητές. Οι μαύροι καλαθοσφαιριστές, στα 60’s, κυριαρχούσαν και στην ουσία αμφισβητούσαν το “λευκό” μοντέλο λειτουργίας του κολεγιακού μπάσκετ στις ΗΠΑ. Δεν απειλούσαν μόνο τον χώρο που καταλάμβαναν οι λευκοί στο γήπεδο, αλλά και τον χαρακτήρα που είχαν δώσει στο άθλημα: άκαμπτος, με συγκεκριμένο μοτίβο δράσης και εχθρικός στον αυτοσχεδιασμό. Στην εποχή του Άλσιντορ όμως αυτά έχαναν την ισχύ τους. Το κάρφωμα δεν ήταν μόνο τρόπος για να σημειώσεις δύο πόντους. Ήταν και έκφραση δύναμης, εξουσίας, ελευθερίας, πράξη ανυπακοής.

Όπως και να χει, ο κανόνας δεν εμπόδισε τον Άλσιντορ να συνεχίσει να κυριαρχεί στο παιχνίδι. Μάλιστα, ο περιορισμός τον έκανε ακόμα καλύτερο. Τον ανάγκασε να επεκτείνει το επιθετικό του οπλοστάσιο και να βάλει στο παιχνίδι την επιθετική κίνηση που τον έκανε ασυναγώνιστο και διάσημο: το “skyhook”. Το έκανε να φαίνεται τόσο εύκολο. Με την άνεση του Μάιλς Ντέιβις εξέλιξε το παιχνίδι του. Το skyhook έγινε καινοτόμος έκφραση ατομικότητας και ενδυνάμωσης, αντανάκλαση της διάνοιας και της δημιουργικότητας του. Ένα ενεργό μυαλό που μπορούσε να δει την μπάλα να πέφτει στο καλάθι σαν σταγόνα βροχής τη στιγμή που την άγγιζε. Ο Γκάρι Σμιθ έγραψε στο “Sports Illustrated” πως “απ’ όλα τα επιθετικά όπλα στα σπορ κανένα δεν υπήρξε πιο αξιόπιστο ή ασταμάτητο, ανθεκτικό στον χρόνο απ’ αυτή τη μικρή δρασκελιά, στροφή, το μικρό πήδημα, τίναγμα πάνω από το κεφάλι του”.

Η γνωριμία με τον Μοχάμεντ Άλι και η επιρροή του Μάλκολμ Χ

Ο Άλσιντορ σε καμία περίπτωση δεν ήθελε να τον ορίζουν οι λευκοί. Είτε ως καλαθοσφαιριστή είτε ως άνθρωπο. Δεν θεωρούσε πια τον εαυτό του “νέγρο”. Ήταν μαύρος και περήφανος. Καθώς αποκτούσε πολιτική συνείδηση, ταυτίστηκε με τους πιο επιτυχημένους, εκδηλωτικούς, μαύρους επαγγελματίες αθλητές στις ΗΠΑ: Μοχάμεντ Άλι, Μπιλ Ράσελ και Τζιμ Μπράουν. Θαύμαζε την πολιτική δραστηριότητα τους και το κουράγιο τους να αντιμετωπίζουν τη λευκή υπεροχή.

Το Ιούνιο του 1967, μαζί με άλλος έξι μαύρους επαγγελματίες αθλητές, βρέθηκε στο Κλίβελαντ για να γνωρίσει τον Άλι. Ο πυγμάχος είχε χάσει τον τίτλο του πρωταθλητή εξαιτίας της άρνησης του να καταταγεί στον αμερικάνικο στρατό. Συναντήθηκαν στα κεντρικά γραφεία της οργάνωσης “Negro Industrial Economic Union” με σκοπό να αποφασίσουν αν θα στήριζαν τη διαμαρτυρία του Άλι απέναντι στον πόλεμο του Βιετνάμ. Ορισμένοι από τους παρευρισκόμενους ήταν βετεράνοι πολέμου και διαφωνούσαν με τη θέση του. Ήθελαν, λοιπόν, να μάθουν, να καταλάβουν, για εναντιωνόταν στην προοπτική να πολεμήσει για την πατρίδα του. Ο Άλι, παρά την πίεση από τα ΜΜΕ και τις κατηγορίες αποφυγή στρατολόγησης, έπεισε όσους ήταν εκεί πως ειλικρινά αντιτασσόταν σε αυτό που πίστευε πως ήταν ένας ιμπεριαλιστικός, ρατσιστικός πόλεμος.

Η συνάντηση και η επιλογή του Άλι αποδείχθηκε καταλυτική για τη ζωή του Άλσιντορ. Ήταν επίδειξη Μαύρης Δύναμης κα ενότητας, η πρώτη φορά που μαύροι αθλητές ενώθηκαν, σε όλη τη χώρα, για έναν σκοπό. Ενέπνευσε τον Άλσιντορ να δει τον εαυτό του υπό το ίδιο φως που έπεφτε στους Άλι, Ράσελ, Μπράουν. Αν και ήταν ο μοναδικός αθλητής κολεγίου σε εκείνη τη συνάντηση, συνειδητοποίησε πως είχε ευθύνη να χρησιμοποιήσει το βήμα που διέθετε για να μιλήσει για τον ρατσισμό και την αδικία, κι ας είχε κόστος. […]

Ο Τζον Γούντεν, προπονητής του Άλσιντορ, διαφωνούσε με τη στάση του Άλι. Βετεράνος του πολεμικού ναυτικού, ο Γούντεν ήταν αντίθετος στις αντιπολεμικές διαδηλώσεις, δηλώσεις. Πίστευε ότι τέτοιες ενέργειες υπονόμευαν την προσπάθεια του στρατού των ΗΠΑ στο Βιετνάμ. Για τον συντηρητικό προπονητή, η κοινωνική τάξη, η πίστη στην πατρίδα και η εθνική ενότητα ήταν η απάντηση στην πολιτική ανυπακοή. Δεν ήθελε ο “Λιούις”, όπως αποκαλούσε τον Άλσιντορ, να μπλεχτεί στην υπόθεση Άλι. […] Όπως και να χει, ο Άλσιντορ ήταν αρνητικός στο θέμα του πολέμου στο Βιετνάμ. Και όπως ο Άλι, εμπνεύστηκε από τα διδάγματα του Μάλκολμ Χ. Αν και δεν τον γνώρισε, η αυτοβιογραφία του τον επηρέασε περισσότερο από οποιοδήποτε βιβλίο. Το μήνυμα του Μάλκολμ Χ για φυλετική περηφάνια, αυτοβοήθεια και πολιτική ανεξαρτησία, έγινε οδηγός του στην προσπάθεια να βρει την ταυτότητα του έξω από το μπάσκετ.

Η πατρίδα του δεν τον αγαπούσε

Ο Άλσιντορ ανήκε στη γενιά των μαύρων αθλητών κολεγίου που θεωρούσαν ότι έπρεπε να συνεισφέρουν στο απελευθερωτικό κίνημα πέρα από τα αθλητικά τους επιτεύγματα. Συνειδητοποιούσαν πως η νομοθεσία για τα πολιτικά δικαιώματα δεν είχε θεραπεύσει την αρρώστια του ρατσισμού και όσα έκαναν στο γήπεδο ελάχιστα επηρέαζαν τη ζωή των μαύρων στην Αμερική. Οι προηγούμενες γενιές μαύρων αθλητών, για διάφορους λόγους, δεν ήταν πολιτικοποιημένες, δεν εμπλέκονταν σε πολιτικές/κινηματικές δράσεις. Το 1967 όμως, ο Άλσιντορ μαζί με τους Τόμι Σμιθ, Τζον Κάρλος και άλλους μαύρους ερασιτέχνες αθλητές αμφισβήτησαν τα ιδανικά της ενσωμάτωσης και την αξία της συμμετοχής στους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Ο καθηγητής Χάρι Έντουαρντς, την Ημέρα των Ευχαριστιών, στο Λος Άντζελες, διοργάνωσε ημερίδα για το “Olympic Project for Human Rights” (OPHR). Ικανός ρήτορας, προκλητικός, αναδείχθηκε ως ο αρχιτέκτονας του κινήματος μποϊκοτάζ των Ολυμπιακών Αγώνων με πρόταγμα τον ρατσισμό στις ΗΠΑ και το καθεστώς απαρτχάιντ (σ.σ πολιτική φυλετικού διαχωρισμού) στο εξωτερικό. Κατήγγειλε ότι το αθλητικό κατεστημένο, συμπεριλαμβανομένης της Ολυμπιακής Επιτροπής των ΗΠΑ, εκμεταλλευόταν τους μαύρους αθλητές σαν σύμβολα της Δημοκρατίας, ενώ η πλειονότητα των μαύρων ήταν υποβιβασμένη σε πολίτες δεύτερης κατηγορίας. Ο Έντουαρντς όμως καταλάβαινε πως οι μαύροι αθλητές είχαν αληθινή δύναμη και συλλογικά μπορούσαν να αλλάξουν την υπάρχουσα κατάσταση.

Ο Άλσιντορ ήταν απ' αυτούς που ξεχώρισαν στην ημερίδα. Εξέφρασε τη στήριξη του στο μποϊκοτάζ των Ολυμπιακών Αγώνων του Μεξικού το 1968 και η ομιλία του ήταν απλή και άμεση, εύστοχη και ράπισμα γερό απέναντι στον φυλετικό ρατσισμό που βίωναν οι μαύροι στις ΗΠΑ. Οι παρευρισκόμενοι σηκώθηκαν και τον χειροκρότησαν. Μετά τη συνάντηση ο Έντουαρντς ανακοίνωσε στον Τύπο πως οι μαύροι αθλητές είχαν αποφασίσει να μποϊκοτάρουν τους Ο.Α. Ο Άλσιντορ όμως δεν είχε συμφωνήσει και δήλωνε πως δεν ήταν δεσμευμένος απέναντι σε όσα έλεγε ο Έντουαρντς. Δεν είχε αποφασίσει. Το σίγουρο ήταν πως όλοι οι “εχθροί” του είχαν αποφασίσει. Τον κατηγόρησαν για αντιπατριωτική στάση, κάλεσαν το UCLA να του αφαιρέσει την υποτροφία, κ.α. [...] Ο Άλσιντορ όμως ήταν κύριος του εαυτού του και οι καταβολές του δεν θα τον άφηναν να πάρει άλλο δρόμο. Δεν ήταν τυφλός, έβλεπε τι συνέβαινε στην πατρίδα του και η πατρίδα του δεν τον αγαπούσε.

Όρισε την εποχή του

Η απόφαση του ήταν να μη συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες, μαζί και οι συμπαίκτες του στο κολέγιο Μάικ Ουόρεν, Λούσιους Άλεν. Ωστόσο, η εξήγηση που έδωσε θόλωσε την εικόνα του πολιτικού ακτιβιστή, ήρωα της “Μαύρης Δύναμης”. Η άρνηση του ήταν αποτέλεσμα του κινδύνου να χάσει τη χρονιά του στο UCLA, κάτι που θα καθυστερούσε την αποφοίτηση του. Επίσης, είπε σε δημοσιογράφο του περιοδικού “Life” πως αυτός και οι συμπαίκτες του στο κολέγιο δεν ήθελαν να βρεθούν μπλεγμένοι. Σαφώς και είχε αρχές, όμως δεν ήθελε να τις συζητά δημόσια. Συνεπώς, ήταν πιο εύκολο να κρατήσει από αποστάσεις από το Έντουαρντς και το OPHR.

Το καλοκαίρι του 1968 εργάστηκε, στη Νέα Υόρκη, για το πρόγραμμα “Operation Sports Rescue”. Καθοδηγούσε νέους Αφροαμερικανούς και Πορτορικανούς, ενθαρρύνοντας τους να σπουδάσουν. Τον Ιούλιο εμφανίστηκε στο “Today Show” του NBC για να προωθήσει το πρόγραμμα. Ο συμπαρουσιαστής Τζο Γκαραγκιόλα, πρώην παίκτης του μπείζμπολ, τον ρώτησε γιατί αρνήθηκε να παίξει στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Η συζήτηση εξελίχθηκε σε έντονο διάλογο, ώσπου κάποια στιγμή ο Άλσιντορ του είπε: “Ναι, ζω εδώ, αλλά δεν είναι πραγματικά η πατρίδα μου”! Τότε, ο Γκαραγκιόλα του απάντησε πως “υπάρχει μια λύση γι' αυτό, να φύγεις από τη χώρα”. Ήταν συνηθισμένη απάντηση για τους λευκούς που απατούσαν από τους μαύρους συμβιβασμό και ευγνωμοσύνη. Ο Άλσιντορ είχε στο μυαλό του τα λόγια του Μάλκολμ Χ, ο οποίος έλεγε πως “το να γεννιέσαι στην Αμερική δεν σε κάνει Αμερικανό”. Γι' αυτόν, αν οι μαύροι ήταν Αμερικανοί δεν χρειάζονταν θεσμική προστασία. Αναγνώριζε πως αν και ήταν τυχερός λόγω των αθλητικών ικανοτήτων του, εντούτοις δεν μπορούσε να χαίρεται για τα προνόμια του όσο η φυλετική ανισότητα εξακολουθούσε να υπάρχει. Μόνο όταν οι μαύροι θα απολάμβαναν αληθινή ελευθερία θα αποκαλούσε τις ΗΠΑ πατρίδα του.

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες του 1968 έμειναν στη μνήμη μας για την ακτιβιστική-συμβολική κίνηση των Τζον Κάρλος, Τόμι Σμιθ στο βάθρο του νικητή. Ο Άλσιντορ όμως ήταν ο πιο διάσημος αθλητής των ΗΠΑ που δεν πήρε μέρος στους Αγώνες. Ήταν αυτός, περισσότερο από κάθε άλλον καλαθοσφαιριστή στο NCAA, που όρισε την εποχή του, αποδεικνύοντας ότι οι μαύροι αθλητές μπορούσαν να πουν αυτό που σκέφτονταν και να βγουν νικητές. Κανείς δεν μπορούσε να του πει να το βουλώσει και απλά να παίξει μπάσκετ. Κανείς...

Πηγή

-theundefeated

Επόμενα Άρθρα

Γωγώ Φαρμάκη: Ο δεύτερος... πειρασμός της οικογένειας! (pics)

Γωγώ Φαρμάκη: Ο δεύτερος... πειρασμός της οικογένειας! (pics)

Όσοι πιστεύατε πως η Όλγα είναι η μόνη... ομορφιά της οικογένειας Φαρμάκη, ήρθε η ώρα να γνωρίσετε και την πανέμορφη αδερφή της Γωγώ που γιορτάζει την Δευτέρα!

Ο «πλανήτης ποδόσφαιρο» υποκλίθηκε στον Βενγκέρ! (vids,poll)

Ο «πλανήτης ποδόσφαιρο» υποκλίθηκε στον Βενγκέρ! (vids,poll)

Δεν υπάρχει αμφιβολία πως η επισημοποίηση της απόφασης του Αρσέν Βενγκέρ για να αποχωρήσει από τον πάγκο της Άρσεναλ είναι το θέμα όχι μόνο της εβδομάδας, αλλά και του μήνα...