Γιατί μας τη… σπάει η διακοπή των πρωταθλημάτων;

Γιατί μας τη… σπάει η διακοπή των πρωταθλημάτων;

Η διακοπή των πρωταθλημάτων, λόγω εθνικών ομάδων, ήρθε (δυστυχώς;) ξανά και το Gazzetta Weekend Journal γράφει για τους λόγους που… δεν παλεύεται με τίποτα!

International break το λένε οι Εγγλεζάδες και όπως και γι’ αυτούς, έτσι και για εμάς, είναι μεγάλο… break η όλη φάση. Ειδικά εκείνοι, που πλησιάζουν τον αιώνα από την τελευταία φορά που η Εθνική τους έδωσε κάτι για να χαρούν, πρέπει να ξενερώνουν ακόμα περισσότερο.

Είναι φαγητό χωρίς αλάτι, είναι πίτσα χωρίς μπίρα, είναι football manager χωρίς μεταγραφές, είναι μέρα στο γραφείο χωρίς Τομαρά, ουσιαστικά δεν πιάνεται καν ότι βλέπεις μπάλα.

Ακόμα και αν η κοπέλα σου πάθει κρίση καλοσύνης και σε αφήσει χωρίς γκρίνια να αράξεις με τους φίλους σου, δεν γουστάρεις να είναι όταν έχει Εθνικές. Ακόμα κι εμείς στα διεθνή που έχουμε λιγότερα ματς να γράψουμε απ' όταν έχει φουλ δράση, θα προτιμούσαμε 1.000 φορές να πήζουμε ανεπανόρθωτα από το μαρτύριο με τις Εθνικές. Ακόμα και ο Γιώργος Θαλάσσης στην ιστορία του Πανούτσου, θα τα έλεγε όλα χαρτί και καλαμάρι στους Γερμανούς προκειμένου να μην έρθει ξανά η γ***διακοπή...

Εκτός από τα αρρωστάκια που η (εννοείται ευρωπαϊκή) ομάδα τους πάει για πρωτάθλημα και Champions League, πολύ περισσότερο σπάζονται τα ίδια τα κλαμπ που βλέπουν τα αστέρια τους να γυρίζουν σακατεμένα από τους αγώνες των Εθνικών ομάδων.

Για να παίξει ένας παικταράς ένα ματς με αντιπάλους τύπου Ανδόρας, Γιβραλτάρ, Λιχτενστάιν, μπορεί ο σχεδιασμός και η σεζόν ενός μεγάλου συλλόγου να διαλυθεί. Καμία υπερβολή σε αυτό, με τον Πολωνό επιθετικό, Αρεκ Μίλικ, να είναι το πιο πρόσφατο παράδειγμα, καθώς έμεινε νοκ-άουτ για 4 μήνες και έφερε την Νάπολι σε πτώση και αβεβαιότητα.

Ακόμα όμως κι αν δεν υπάρξει σοβαρός τραυματισμός και όλοι επιστρέψουν κομπλέ χωρίς να έχουν σπάσει κάτι, σπάει ο ρυθμός. Οταν μια ομάδα πάει τρένο, συχνά βλέπει την φόρμα της να διαλύεται και τον ρυθμό να χάνεται εξαιτίας της διακοπής για τους αγώνες των Εθνικών που πολλές φορές δεν έχουν κανένα ενδιαφέρον.

Εδώ μπορεί να πει κάποιος ότι σε κάποιες περιπτώσεις κάνει καλό, όπως στην Ιντερ τώρα, που έχει νέο προπονητή και 15 μέρες για να ετοιμάσει το derby με την Μίλαν, όμως μιλάμε για όταν όλα πάνε καλά και υπάρχει ένα break το οποίο δεν θέλεις σε καμία περίπτωση να κάνεις.

Από την πλευρά του οπαδού/φιλάθλου/άρρωστου με την μπάλα, ποτέ δεν είναι καλό. Πέρα από το ότι δεν μπορείς να πας στο γήπεδο για να γουστάρεις με την ομάδα σου, θα ψάξεις να βρεις πράγματα να κάνεις πριν αναγκαστείς να ανοίξεις την τηλεόραση.

Οταν βαρεθείς όμως να βλέπεις παλιά βίντεο/ντοκιμαντέρ/εκπομπές/αφιερώματα και αφού έχεις ξεφυλλίσει όλα τα άλμπουμ της Panini που συμπλήρωνες πιο μικρός και τελικά την ανοίξεις, θα δικαιωθείς αμέσως για το ότι ήταν η τελευταία σου επιλογή.

Σίγουρα δεν θα παρακολουθήσεις κάτι ποιοτικό, παρά μόνο ματς χωρίς κανένα βαθμολογικό και μη ενδιαφέρον, χωρίς ανταγωνιστικότητα, χωρίς οτιδήποτε να διακυβεύεται. Ακόμα και οι ίδιοι οι παίκτες μοιάζουν να μην τα παίρνουν πολλές φορές στα σοβαρά αφού όλα τα λεφτά είναι η τελική φάση των τουρνουά και το μόνο που τους προσφέρουν τα προκριματικά είναι κούραση.

Και πάμε στα πιο σοβαρά. Οταν έρχεται η Παρασκευή και έχεις συνηθίσει να πιάνεις κουπόνι και... δουλειά. Εκεί νιώθεις σαν κακομοίρης. Δεν έχεις επιλογές, δεν μπορείς να λειτουργήσεις, αναγκάζεσαι να πας σε λογική λότο, αφού μπορείς να παίξεις ελάχιστα πράγματα. Αφού το τσαλακώσεις τελικά και πάρεις τηλέφωνο κανέναν φίλο σου για να τον κράξεις, διαπιστώνεις ξανά ότι η διακοπή σου έχει χαλάσει τη φάση.

Η ομάδα του δεν έχει παίξει, δεν έχει χάσει, δεν μπορείς να τον δουλέψεις, δεν μπορείτε να τσακωθείτε. Και όλα αυτά επειδή υπάρχει το international break. Σκλαβιά λέμε. Ολα σου πάνε στραβά, σαν να σε έχουν μουτζώσει.

Ακόμα και αν αποφασίσεις να δώσεις αγάπη αυτό το ΣΚ, αφού δεν έχει μπάλα, το πιο πιθανό είναι η δικιά σου να βγει με τις φίλες της, που σημαίνει ότι θα τη φας στη μάπα όλα τα υπόλοιπα, όταν θα έχει φουλ δράση και ντέρμπι.

Οι Ισπανοί το λένε 'Virus FIFA' αφού τα κλαμπ δέχονται συχνά πολύ σοβαρά πλήγματα, όμως όπως και να το δεις, δύσκολα θα βρεις κάποιον που να γουστάρει τη διακοπή. Το μόνο καλό ίσως είναι ότι σε βάζει στη διαδικασία να περιμένεις ακόμα πιο έντονα την επανέναρξη. Οπως λέει κάθε μισή ώρα ο Παλλαντζάς... «δεν παλεύεται με τίποτα αυτό το πράγμα ρε μαλάκα».

Επόμενα Άρθρα

Οι τρίδυμες Μαραθωνοδρόμοι στο gazzetta!

Οι τρίδυμες Μαραθωνοδρόμοι στο gazzetta!

Εγραψαν ιστορία στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο και τώρα ήρθαν στην Αθήνα για το Μαραθώνιο. Οι τρίδυμες κοπέλες από την Εσθονία μίλησαν αποκλειστικά στο Gazzetta Weekend Journal για τη Βραζιλία...

Γαλλία: Ζώντας με την τρομοκρατία! (pics&vids)

Γαλλία: Ζώντας με την τρομοκρατία! (pics&vids)

Με αφορμή την έγκριση δημιουργίας Εθνικής Φρουράς από την Γαλλία το Gazzetta Weekend Journal στέκεται στην προσπάθεια των Γάλλων να βρουν ξανά τις βασικές αρχές της Δημοκρατίας μετά τα τρομοκρατικά...