Από ερασιτέχνης μαραθωνοδρόμος στους Ολυμπιακούς!

Από ερασιτέχνης μαραθωνοδρόμος στους Ολυμπιακούς!

Σαββατοκύριακο Μαραθωνίου και το Face Control δίνει... βήμα στον Μιχάλη Καλομοίρη! Για το δρομικό κίνημα είναι ότι και η Σταχτοπούτα του παραμυθιού για ένα μικρό κοριτσάκι! Μας μιλάει για όλα και κυρίως την εμπειρία ζωής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο.

Αφοσιωμένος στη δουλειά του, γεμάτος αγάπη γι αυτό που έκανε και με λίγη τύχη βρέθηκε να έχει εξασφαλίσει την πρόκριση στο κορυφαίο αθλητικό γεγονός του πλανήτη, εκπληρώνοντας ένα παιδικό όνειρο, το οποίο είχε πάψει να πιστεύει ότι πια μπορεί να γίνει αληθινό.

Ο δικηγόρος στο επάγγελμα, αθλητής του Ολυμπιακού, του οποίου οι υποχρεώσεις δεν του επέτρεψαν να τρέξει και φέτος στον Μαραθώνιο της Αθήνας, παρά το γεγονός ότι θα το ήθελε πολύ, ξεδιπλώνει της πτυχές μία ιστορίας που πριν από ένα χρόνο έμοιαζε με επιστημονική φαντασία.

Και ξαφνικά τον περασμένο Μάιο μαθαίνεις ότι προκρίθηκες στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο. Που ήσουν, πως αντέδρασες εσύ και πως οικογένεια, φίλοι και συνεργάτες;

«Ήμουν στο δικαστήριο, με πήραν τηλέφωνο και μου το ανακοίνωσαν».

Έμεινες στο δικαστήριο το κέρδισες ή τους κούνησες μαντήλι και έφυγες για προετοιμασία;

«Το κέρδισα εκείνο το δικαστήριο, δεν έφυγα! Βγήκα λίγο έξω, γιατί είχα μεγάλο νούμερο και πήρα τηλέφωνο, τον φίλο μου τον Μάνθο, την κοπέλα μου την Ιωάννα και τον πατέρα μου. Ήταν αξέχαστες στιγμές!»

Ένα όνειρο ζωής έγινε πραγματικότητα;

«Αν ρωτήσεις όλους τους Έλληνες μαραθωνοδρόμους διαχρονικά θα σου έλεγαν ότι ονειρεύονταν μία συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Όμως, ο ανταγωνισμός ειδικά από αθλητές άλλων χωρών, που έχουν περισσότερα φυσικά προσόντα, περισσότερες δυνατότητες να κάνουν κάποια πράγματα γιατί τους ευνοεί το ή και το ίδιο το κράτος, δεν επιτρέπει στο όνειρο αυτό παρά να μείνει παιδικό. Έως τα 19 λες να τρέξω ένα Ευρωπαικό, ένα Παγκόσμιο Πρωτάθλημα ή μία Ολυμπιάδα. Όσο περνάνε τα χρόνια όμως το όνειρο ξεθωριάζει.»

Και το δικό σου ξαφνικά έγινε πραγματικότητα!

«Δεν είχα στόχο κάτι τόσο μεγάλο, όπως η πρόκριση στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Με βοήθησε σε μεγάλο βαθμό η τύχη. Πήγα σε έναν αγώνα Gold Label, ο οποίος δεν γνώριζα ότι ήταν αυτής της κατηγορίας όταν πήγα. Είχα ζητήσει άδεια από το γραφείο τρεις μήνες πριν και είχα συνδυάσει τον αγώνα με ένα ταξίδι αναψυχής με την κοπέλα μου.

Επρόκειτο να αναχωρήσουμε Παρασκευή, όμως λόγω μίας απεργίας στο Φιουμιτσίνο έπρεπε να περιμένουμε έως τη Δευτέρα. Έτσι, βγάλαμε καινούρια εισιτήρια και φύγαμε με διαφορετικές πτήσεις. Εγώ έφυγα το Σάββατο το πρωί για να προλάβω να πάρω τον αριθμό μου και να τρέξω, ενώ η Ιωάννα έφτασε στις 11 το βράδυ.

Ήμουν σε κατάσταση αμόκ, γιατί η πτήση της Ιωάννας είχε μεγάλη καθυστέρηση και είχα να αγχώνομαι και για τον αγώνα την επομένη το πρωί. Ήμουν με 5 ώρες ύπνο! Όμως, το πήρα χαλαρά σκεπτόμενος ότι στόχος είναι να τερματίσω και στη συνέχεια να απολαύσουμε τις ημέρες των διακοπών που μας απέμεναν.

Ο αγώνας είχε δυνατή βροχή και πολλοί καλοί αθλητές που κυνηγούσαν όρια σταμάτησαν, γιατί είχαν τη δυνατότητα να πάνε σε δύο εβδομάδες σε άλλον αγώνα.

Όταν τερμάτισα (στην 8η θέση), δεν ήξερα σε ποια θέση είχα τερματίσει, γιατί ούτε μπροστά, ούτε πίσω έβλεπα κανέναν. Όταν πήγα στο δωμάτιο συνειδητοποίησα τι είχα κάνει, διαβάζοντας μηνύματα φίλων στο κινητό που μου έλεγαν, «Μπράβο, αυτό που έκανες είναι φοβερό».

Δεν το πίστευα! Η 8η θέση σε διεθνή μαραθώνιο από Έλληνα δρομέα δεν συμβαίνει συχνά. Έτυχε και πέτυχε! Το άσχημο είναι ότι δεν υπήρχε η γνώση της πρόκρισης εγκαίρως. Κατάλαβα ότι είχα εξασφαλίσει την πρόκριση τον Μάιο.

Στο πίσω μέρος του μυαλού μου υπήρχε ότι μπορεί να έδιναν επιπλέον θέσεις συμμετοχής, χωρίς να ξέρω φυσικά ότι ο συγκεκριμένος αγώνας εξασφάλιζε αυτόματα εισιτήρια για το Ρίο... Η ομοσπονδία είχε πλήρη άγνοια. Μόλις το έμαθα συγκέντρωσα όλα τα δικαιολογητικά και τα προσκόμισα στον ΣΕΓΑΣ.

Στην συνέχεια ξεκίνησε ένας αγώνας δρόμου. Προετοιμασία που γίνεται σε 7 μήνες προσπαθήσαμε να τη βγάλουμε σε 35 ημέρες!»

Δηλαδή κρέμασες κοστούμια και δικηγορική τσάντα και έφυγες;

«Ναι, αμέσως ενημέρωσα το γραφείο, «Κανελλοπούλου, Παπαθανασίου και συνεργάτες» και δέχτηκαν τα νέα με μεγάλη χαρά, παρότι γνώρισαν ότι αυτό θα επιβάρυνε τους συνεργάτες μου με επιπλέον δουλειά. Σίγουρα βοήθησε ότι η Αμαλία Κανελλοπούλου υπήρξε κολυμβήτρια στον Παναθηναϊκό και η Δέσποινα Παπαθανασίου ιστιοπλόος, οπότε είχαν μία ιδιαίτερη σχέση με τον αθλητισμό και αντιλαμβάνονταν τι σημαίνει να προκρίνεσαι στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Έτσι, από την αρχή μου είπαν δεν το συζητάμε, πήγαινε να το ζήσεις!»

Με την Δέσποινα Παπαθανασίου, επικεφαλής του δικηγορικού γραφείου εν ώρα εργασίας.

 

Πότε πραγματικά κατάλαβες ότι όλο αυτό είναι αλήθεια;

«Όταν μπήκα στο αεροπλάνο! Έκανα το σταυρό μου και είπα απόλαυσε το.

Οι συνθήκες του αγώνα στο Ρίο ήταν πολύ δύσκολες. Το κλίμα είναι υποτροπικό και έτσι τη μία βρέχει και μετά από λίγο βγάζει ήλιο.

Την ημέρα του αγώνα έβρεχε συνεχώς από την προηγούμενη μέχρι 10 λεπτά πριν την εκκίνηση. Η υγρασία ήταν στο 96%, το οδόστρωμα ήταν χάλια, η διαδρομή κυκλική, πράγμα το οποίο προσωπικά με κουράζει, και τρέχαμε δίπλα στη θάλασσα.

Ο πρώτος Κενυάτης με ατομικό ρεκόρ 2.03, έφυγε 5 λεπτά από την επίδοση του, το οποίο σημαίνει ότι όσο ανεβαίνεις σε χρόνο τόσο αυξάνεται και η απόκλιση. Δηλαδή από τη στιγμή που ο πρώτος ξέφυγε 2 λεπτά, εγώ αντίστοιχα, είχα απόκλιση 8-10 λεπτά. Τηρουμένων των αναλογιών είμαι ευχαριστημένος γιατί τα πήγα καλά.

Εδώ θέλω να ευχαριστήσω τον Χριστόφορο Μερούση, για την συμπαράσταση σε όλη τη διάρκεια του αγώνα και την έμπνευση του να τερματίσουμε μαζί στο τέλος, σαν ομάδα. Ήταν ωραία ωραία στιγμή και για μας που το ζήσαμε και για όσους μας έβλεπαν, δώσαμε τον καλύτερο εαυτό μας, όπως και τα κορίτσια υπό εξίσου αντίξοες συνθήκες με υγρασία και ζέστη.

Ο στόχος μου επετεύχθη και μόνο με τη συμμετοχή μου. Αυτό είχαμε πει άλλωστε και με τον προπονητή μου».

Πόσο μακριά είναι το Τόκιο;

«Τρώγοντας λένε έρχεται η όρεξη. Δεν ξέρω κατά πόσο θα έχω τις δυνάμεις, τις αντοχές, τις δυνατότητες για να μπορέσω να κάνω τόσο σκληρές προπονήσεις. Θα το ήθελα, και ηλικιακά θα είμαι καλά, αλλά η δεδομένη οικονομική κατάσταση στη χώρα καθιστά δύσκολες τις συνθήκες»

Όλο αυτό το διάστημα είχε την υποστήριξη κάποιου χορηγού;

«Όχι, γιατί το έκανα ερασιτεχνικά και συνεχίζω. Είμαι επαγγελματίας δικηγόρος, που κάνω ερασιτεχνικό αθλητισμό σε υψηλότερο επίπεδο.

Δεν είχα καμία στήριξη, γιατί δεν είχα επιδιώξει να έχω. Μετά την πρόκριση, είχα την υποστήριξη του Box to Box, του Γιώργου Τζέμου, ο οποίος μου κάλυψε τα συμπληρώματα διατροφής, όλα τα υπόλοιπα έξοδα δικά μου ακόμη και ο μισθός του προπονητή μου και τα έξοδα προετοιμασίας.

Μεγαλύτεροι χορηγοί, υποστηρικτές υπήρξαν οι απλοί ερασιτέχνες δρομείς από 20 έως 60 ετών που μου στάθηκαν όσο τίποτα και κανείς άλλος. Αυτό που έζησα, το οποίο με κάνει να νιώθω συγκίνηση κάθε φορά που το σκέφτομαι είναι ότι η σκέψη τόσων ανθρώπων ήταν μαζί μου από την πρώτη στιγμή που έγινε γνωστό.

Όλοι έσπευσαν να με βοηθήσουν με κάθε τρόπο. Το ίδιο και ο φυσιοθεραπευτή μου, Γιώργος Καλομοίρης με τον οποίο δεν έχουμε καμία συγγένεια.

Οι χορηγίες διευκολύνουν καταστάσεις, αλλά προσπαθώ με τις δικές μου δυνάμεις να τα βγάζω πέρα».

Ποιο είναι το επιμύθιο από την εμπειρία συμμετοχής στους Ολυμπιακούς Αγώνες;

«Αντιπροσωπεύω τους ερασιτέχνες δρομείς και θέλω να τονίσω ότι όταν θες κάτι πολύ πρέπει να προσπαθείς με όλες σου τις δυνάμεις. Αν το κάνεις και έχεις και την τύχη μαζί σου όλα μπορεί να συμβούν, όπως αποδεικνύει η περίπτωση μου.

Πρέπει να στηριχθεί ο ερασιτεχνικός αθλητισμός, από τον οποίο ξεκινά ο υψηλός αθλητισμός».

Αλήθεια πως έγινες μαραθωνοδρόμος;

«Ασχολούμουν από μικρός με τον κλασικό αθλητισμό, αφού προέρχομαι από αθλητική οικογένεια κατά το ήμισυ. Ο πατέρας μου, Χρήστος έχει υπάρξει και ο ίδιος ερασιτέχνης αθλητής, έχει τερματίσει σε 17 μαραθώνιους δρόμους σε Ελλάδα και εξωτερικό και παράλληλα έχει διατελέσει παράγοντας: πρόεδρος, γραμματέας στο συμβούλιο σε έναν από τους αρχαιότερους συλλόγους του δρομικού κινήματος, του Συλλόγου Δρομέων Υγείας Αθηνών.

Όσο θυμάμαι τον εαυτό μου βρισκόμουν σε ένα στάδιο να τον ακολουθώ και να βλέπω άλλους αθλητές να κάνουν αυτό το πράγμα.

Μέχρι τα 18-19 έκανα κάποιες επιτυχίες στις μεγάλες αποστάσεις, στα 5 και 10χλμ.

Γύρω στα 19 είχα κουραστεί, και λόγω των σπουδών και στο μεταξύ είχε προκυψει και ο χορός».

Όταν λες χορός...

«Έτυχε να πάω σε ένα λάτιν πάρτι προσκεκλημένος ενός φίλου. Μου άρεσε, ασχολήθηκα και το έκανα επαγγελματικά όσο σπούδαζα. Έγινα πρωταθλητής Ελλάδας σε latin dancing και εργαζόμουν ως καθηγητής παράλληλα με τις σπουδές.

Μετά ήρθε το πλήρωμα του χρόνου και πήγα φαντάρος...»

Τι και η ζωή σου καταστράφηκε;

«(Γέλια) Κατά μία έννοια... Μπήκα 70 κιλά και βγήκα 81! Αυτό με επηρέασε στον να ξεκινήσω να αθλούμαι ξανά. Έτσι, το 2011 που απολύθηκα ξεκίνησα δειλά-δειλα το τρέξιμο. Με 3 μήνες προπόνηση έβγαλα την κλασική διαδρομή σε 2:47, έχοντας τους προηγούμενους μήνες κάνει δίαιτα για να χάσω τα κιλά που είχα πάρει στο στρατό.

Ήταν μία περίοδος που δεν δούλευα, οπότε το πρωί κολυμπούσα, έκανα δρομική προπόνηση και πηγαινοερχόμουν με το ποδήλατο στο γήπεδο, δηλαδή μία απόσταση 10χλμ. Ήταν εξαντλητική περίοδος. Έχασα τα κιλά σε 2,5 μήνες!

Ωστόσο, τον πρώτο μαραθώνιο τον είχα τρέξει πριν πάω φαντάρος, μία εβδομάδα προτού καταταγώ. Ήταν 20 Νοέμβρη, είχα κανει προπόνηση δύο μήνες και τερμάτισα σε 3:11».

 

Δικηγορία και μαραθώνιος πως συνδυάζονται;

«Αλήθεια είναι ότι δεν είναι εύκολο από τότε που μπήκε στη ζωή μου η δουλειά, το πρόγραμμα έγινε ασφυκτικό, δικαστήρια, πρωινό ξύπνημα υποχρεώσεις, ταξίδια στην Ελλάδα για υποθέσεις. Με μία τσάντα πλάτης όποτε διανυκτερεύω και παίρνω τους δρόμους για τρέξιμο.

Το πρόβλημα βέβαια, δεν είναι ούτε η σκληρή προπόνηση, ούτε ότι έχω μία απαιτητική δουλειά, αλλά ο συνδυασμός των δύο, γιατί δεν έχω καθόλου χρόνο για ξεκούραση.

Το καθημερινό μου πρόγραμμα μου είναι να επιστρέφω σπίτι γύρω στις 7, ακολουθούν δύο ώρες προπόνηση μαζί με μαζάζ και αποθεραπείες δουλειά και διάβασμα, μου μένουν το πολύ έξι ώρες ύπνου. Βέβαια, έχει γίνει συνήθεια, τρόπος ζωής. Το τρέξιμο βοηθάει στη δουλεία να είμαι πιο ενεργητικός. Με έχει βοηθήσει στη ζωή μου.»

Με ποιο τρόπο δηλαδή, όταν κάνεις long run σκέφτεσαι δικογραφίες ας πούμε;

«Το αντίθετο, όταν είμαι μπροστά στις δικογραφίες κάποιες φορές, σκέφτομαι το τρέξιμο και παίρνω κουράγιο».

Είναι το τρέξιμο εθισμός;

«Δεν μπορώ να μιλήσω αντικειμενικά, για μένα είναι, για κάποιους άλλους δεν ξέρω. Ένα κομμάτι της ζωής μου, βίωμα με βοηθά να ξεπερνώ τις καθημερινές δυσκολίες και στη ζωή γενικότερα. Μόνο που σκέφτομαι ότι θα κάνω 15χλμ το μυαλό ξεφεύγει. Καθαρίζει.

Υπάρχουν βέβαια και οι απαιτητικές προπονήσεις. Τα τελευταία δύο χρόνια είμαι με τον Νίκο Ψαρομιχελάκη, δουλεύουμε μαζί, τα βάζουμε κάτω βρίσκουμε τα συν και τα πλην και του οφείλω ένα ευχαριστώ για τη στήριξη και τη βοήθεια. Πορευόμαστε μαζί και πιστεύω να έχουμε ακόμη μεγαλύτερη βελτίωση τηρουμένων των αναλογιών.

Με τόσες υποχρεώσεις προσωπική ζωή έχεις;

«Υπάρχει και προσωπική ζωή, όταν συμβιώνεις με έναν άνθρωπο αναγκάζεσαι να κάνεις υποχωρήσεις και να τα χωρέσεις όλα στο πρόγραμμα σου. Αντίστοιχα, υποχωρήσεις πρέπει να γίνονται και από την άλλη πλευρά. Είμαι πολύ τυχερός που είμαι με την Ιωάννα, έναν άνθρωπο που με καταλαβαίνει. Είμαστε αρκετά χρόνια μαζί.

Οταν γνωριστήκαμε ήμουν δάσκαλος χορού κι εκείνη μαθήτρια μου. Με γνώρισε σε άλλη φάση... Μετά τον στρατό οι ισορροπίες άλλαξαν, αλλά βρήκαμε νέες».

Η αύξηση του δρομικού κινήματος θεωρείς ότι συνδέεται με την οικονομική συγκυρία στη χώρα μας;

«Ίσως και να είναι ένα αποτέλεσμα της γενικότερης οικονομικής κατάστασης, αφού ο κόσμος ψάχνει μία διαφυγή. Να διοχετεύσει την ένταση της ημέρας. Το τρέξιμο και ο αθλητισμός αποτελούν μία διέξοδο. Το τρέξιμο παράλληλα, είναι ένα άθλημα, χόμπι που δεν απαιτούνται πολλά χρήματα. Το μόνο που χρειάζεσαι είναι ένα ζευγάρι παπούτσια».

Οι μαραθωνοδρόμοι είστε τρελοί;

«Είμαστε τρελοί, γιατί είναι αρκετά επίπονο άθλημα, θέλει υπομονή και επιμονή εσωτερική δύναμη, καθαρό πνεύμα και απαιτεί χρόνο.

Πέρυσι για παράδειγμα έκανα διπλές προπονήσεις, σηκωνόμουν 6 παρά έκανα 15 χλμ και μετά πήγαινα στο γραφείο και ένιωθα φοβερή ευεξία.

Οπότε ναι είμαστε τρελοί οι μαραθωνοδρόμοι, αλλά σίγουρα υπάρχουν και πιο βαριές περιπτώσεις, αυτοί που κάνουν υπεραποστάσεις (γέλια)».

 

Τελικά επέλεξες να μην αγωνιστείς στην κλασική διαδρομή φέτος...

«Ναι, δυστυχώς. Πιστεύω ότι όταν σου αρέσει κάτι το ακολουθείς και προσπαθείς, για το καλύτερο.

Αν έτρεχα θα ήθελα να τρέξω καλά, όχι απλά για να το κάνω. Δεν έχω άλλωστε να αποδείξω τίποτα σε κανέναν, αλλά θέλω να το κάνω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για μένα.

Με το φόρτο εργασίας που έχω είμαι σε θέση να βγάλω δύο, μάξιμουμ τρεις μαραθωνίους το χρόνο. Κουράστηκα πολύ σωματικά, ψυχικά και πνευματικά τον τελευταίο καιρό και δεν ήμουν έτοιμος και για αυτό επέλεξα να μην τρέξω τώρα.Ο Μαραθώνιος της Αθήνας είναι τιμή, χαρά, σκοπός, όνειρο. Είναι μονόδρομος για κάθε έναν μαραθωνοδρόμο, να το δοκιμάσει έστω για μία φορά στη ζωή του. Γι αυτό και προτρέπω να το δοκιμάσουν όλοι με τον χρόνο και τις δυνατότητες του ο καθένας. Είναι σημαντικό να έχουμε πολλές συμμετοχές και να τον προβάλλουμε με τον καλύτερο τρόπο».

 

 

Επόμενα Άρθρα

Η Φαίη είναι και πάλι ελεύθερη... (pics)

Η Φαίη είναι και πάλι ελεύθερη... (pics)

Η είδηση της εβδομάδας είναι ο χωρισμός της Φαίης Σκορδά με τον Γιώργο Λιάγκα και όπως είναι λογικό, το G-Weekend Journal δεν θα μπορούσε να μην ασχοληθεί με την πανέμορφη...

Στον δρόμο προς την Ρωσία!

Στον δρόμο προς την Ρωσία!

Βράδυ Κυριακής και το ραντεβού της εθνικής είναι στις 21.45 με αντίπαλο την Βοσνία! Το όνειρο του Μουντιάλ είναι ζωντανό και θα πρέπει να γίνει το πιο αποφασιστικό βήμα...