Η καλύτερη ομάδα του NCAA! (vids,pics)

Η καλύτερη ομάδα του NCAA! (vids,pics)

Την περίοδο 1982-1984 μια παρέα παικτών έκανε πράξη το σύνθημα του Μάη του ’68. Τουλάχιστον στο μπάσκετ, η φαντασία εξουσίασε.To Gazzetta Weekend Journal σας θυμίζει το story! 

Ο επαγγελματικός αθλητισμός έχει “σκοτώσει” το θέαμα και του αποδίδει τιμές για να εξιλεωθεί. Μην ξεγελιέστε από τις φιέστες, τις παροχές, τις προσφορές, το μάρκετινγκ, τα πολυτελή γήπεδα (όχι στην Ελλάδα φυσικά) και τις δηλώσεις. Όλοι, μα όλοι είναι ένοχοι για την επικράτηση της σκοπιμότητας έναντι του θεάματος.

Ίσως είναι το αναπόφευκτο τίμημα της εξέλιξης, αφού για να κερδίσεις σήμερα δεν αρκεί μόνο η φινέτσα, η φαντασία, το αυθόρμητο. Η στρατηγική και η τακτική ορίζουν την πορεία και τη συμπεριφορά του συνόλου. Το οξύμωρο όμως είναι ότι αυτά που έχουν μείνει ανεξίτηλα στη μνήμη του κόσμου, είναι αυτά που υπήρξαν γενναιόδωρα με τους θεατές.

Αυτά που έβαζαν πάνω απ' όλους την εικόνα του προϊόντος που πρόσφεραν σε αυτόν που έκοβε εισιτήριο για να τα δει. Τέτοια σύνολα στο ΝΒΑ υπήρξαν, αλλά το πιο αγνό και αυθεντικό ήταν και είναι αυτό της ομάδας μπάσκετ του Πανεπιστημίου του Χιούστον. Η παρέα των “Phi Slama Jama”.

Μια αθώα γραμμή σε μια στήλη εφημερίδας

Η ιστορική σημασία αποδίδεται σε πρόσωπα, γεγονότα και ομάδες, όταν μεσολαβεί συγκεκριμένη στιγμή που τα πάντα μπαίνουν στη θέση τους και όλα αποκτούν νόημα. Για την πολυδιαφημισμένη ομάδα μπάσκετ του Πανεπιστημίου του Χιούστον, με μπροστάρηδες τα μελλοντικά μέλη του Hall of Fame Χακίμ Ολάζουον, Κλάιντ Ντρέξλερ, αυτή η αναπάντεχη στιγμή ήρθε όταν συγκεκριμένος δημοσιογράφος παρέδωσε το άρθρο του στην εφημερίδα.

Σε αυτό επικέντρωνε σε μια μικρή ομάδα αθλητών που χρησιμοποιούσαν το “Hofheiz Pavilion” για να εκτελούν τα θεαματικά τους καρφώματα. Ήταν η βροντερή αγέλη του NCAA που τη σεζόν 1982-83 είχε παραδώσει 58 καρφώματα στο κοινό. Ο δημοσιογράφος ήταν ο Τόμας Μπονκ και εργαζόταν για τη “Houston Post”. Αυτός έδωσε και το όνομα που όλοι ξέρουμε μέχρι σήμερα.

Ορίστε πώς έγινε. “Η ομάδα του Πανεπιστημίου του Χιούστον είχε κινήσει το ενδιαφέρον μου επειδή ήταν τόσο ευχάριστη. Έπαιζαν πάνω από το στεφάνι και κάρφωναν παντού. Έτσι, αναρωτιόμουν τι όνομα θα μπορούσε να έχει αυτή η μπασκετική αδελφότητα; Έπρεπε να είναι κάτι με το Slam ενώ οι περισσότερες αδελφότητες ξεκινούσαν με το Phi. Ο χρόνος πίεζε και έπρεπε να παραδώσω το κομμάτι μου. Έπρεπε να σκεφτώ κάτι: Phi Slama Jama. Ήταν μια αθώα γραμμή σε μια στήλη. Αμέσως διαδόθηκε. Άπαντες το δέχτηκαν, το αγκάλιασαν. Οι παίκτες το λάτρεψαν επειδή τους έδινε κάποια κακή φήμη”.

Η καλύτερη απάντηση

Το Χιούστον, πόλη γνωστή για τις διαστρικές πτήσεις, ήταν έτοιμο να δημιουργήσει μια ομάδα που η ύπαρξη της θα είχε επίκεντρο την εναέρια καλλιτεχνία. Το σύνολο, που βαφτίστηκε “Phi Slama Jama”, αποτελούνταν από 16 παίκτες που προκλητικά έψαχναν λόγο να “απογειωθούν” και να “προσγειωθούν” σε αντίπαλες ρακέτες. Η ματαιοδοξία της νεότητας ήταν ισχυρό κίνητρο για να αριστεύσουν. Ο Χακίμ Ολάζουον θυμάται ότι “το να είσαι στο κολέγιο και να βγαίνεις έξω με τη δική μας αδελφότητα, τη Phi Slama Jama, ήταν πολύ ωραίο. Ήταν εντυπωσιακό να έχεις αυτό το όνομα, αυτή την έννοια, και το εντυπωσιακότερο ήταν πως έπρεπε να είσαι στην ομάδα για να είσαι μέλος της”.

Ο Μπονκ μπορεί να μας έδωσε την αφορμή για την ονοματοδοσία, όμως η αιτία έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον και έχει να κάνει με τον χρόνο που επιλέχθηκε να γίνει. Το κολεγιακό πρωτάθλημα το διάστημα 1967-1976 βίωνε την περίοδο απαγόρευσης καρφωμάτων. Τότε, το NCAA είχε περάσει κανόνα που δεν επέτρεπε την εν λόγω ενέργεια. Έμεινε γνωστός ως ο “κανόνας του Λιού Άλσιντορ”.

Η διοργανώτρια αρχή ήθελε να ισορροπήσει το παιχνίδι μια και ο Λιού Άλσιντορ (σ.σ Καρίμ Αμπντούλ Τζαμπάρ) και οι παίκτες του Texas Western κυριαρχούσαν στο παιχνίδι εξ αιτίας του. Όταν έπαιρναν την μπάλα κοντά στη ρακέτα τη “γέμιζαν” με αυτή την κίνηση. Η απόφαση αποδείχθηκε λανθασμένη, καθώς το μορατόριουμ στα καρφώματα αφαίρεσε σε μεγάλο βαθμό τον ενθουσιασμό από το παιχνίδι. Η “Phi Slama Jama” ήταν η καλύτερη απάντηση.

Κάρφωμα, ίσον αποτελεσματικότητα

Το κάρφωμα, εκτός από εντυπωσιακό, ήταν και είναι αποτελεσματικό. Όλοι το ήξεραν και πολύ περισσότερο ο κόουτς της ομάδας τους Χιούστον, ο Γκάι Λιούις. Ενθάρρυνε τους παίκτες του να καρφώνουν για να προσφέρουν θέαμα, αλλά και για να αποκαρδιώνουν τους αντιπάλους. Ο Ολάζουον αναφέρει ότι “το κάρφωμα ήταν το αποκορύφωμα του παιχνιδιού.

Η ευκαιρία να καρφώσεις ήταν αυτό που ήθελαν να δουν οι θεατές”. Ο Ντρέξλερ εξηγεί γιατί ήταν τόσο καλός προπονητής ο Λιούις. “Ήθελε να παίρνουμε προσπάθειες με υψηλά ποσοστά επιτυχίας. Και ποιο σουτ έχεις τις πιο πολλές πιθανότητες να είναι εύστοχο; Το κάρφωμα. Στόχος μας λοιπόν ήταν η αποτελεσματικότητα. Το κάρφωμα έδειχνε στην άλλη ομάδα ότι δεν μπορεί να μας σταματήσει κι αν δεν μπορεί να μας εμποδίσει θα κερδίσουμε. Γι' αυτό τον λόγο το κάρφωμα ήταν τόσο σημαντικό. Ήταν ένα αποτελεσματικό και εκφοβιστικό σουτ. Συνεπώς, το αντιλαμβανόμασταν ως εξής:

Αν κάνουμε 15-20 καρφώματα δεν μπορείτε να μας αντιμετωπίσετε”. [...] Έτσι, με νέα ταυτότητα και εντολή από τον προπονητή τους να “γεμίσουν” τη ρακέτα, οι “Κούγκαρς” έκαναν το κάρφωμα τη μεγαλύτερη ιστορία στα ομαδικά σπορ. Τους άρεσε να το κάνουν, ξεχώριζαν και το όνομα τους έδινε κατά κάποιο τρόπο πλεονέκτημα έναντι των ανταγωνιστών τους. Ήταν νέοι στην περιφέρεια της Southwest και οι ομάδες που είχαν εδραιώσει τη θέση τους δεν τους έδιναν σημασία. Με το ιδιαίτερο παιχνίδι τους σίγουρα τους πρόσεχαν και τους υπολόγιζαν.

Οι “Beatles” του NCAA

Το φιλοθεάμον κοινό δεν μπορούσε να μην αγαπήσει το παιχνίδι της “Phi Slama Jama”. Η απήχηση τους ήταν τέτοια που θύμιζαν κάτι από... “Beatles”! Όλοι ήθελαν τους δουν να παίζουν, ακόμη και επαγγελματίες. Ο Έρβιν “Μάτζικ” Τζόνσον ήταν ένας από τους μεγαλύτερους θαυμαστές τους. [...] Οι παίκτες ένιωθαν σαν ροκ σταρ και δεν έδειχνε να τους ενοχλεί.

Η ορμή με την οποία μπήκαν οι “Κούγκαρς” του Χιούστον στην εθνική αθλητική κουλτούρα δεν συμβάδιζε με τη φήμη των παικτών. Παίκτες όπως οι Ολάζουον, Ντρέξλερ, τότε, δεν θεωρούνταν εν δυνάμει σταρ. Οι περισσότεροι ήταν άγνωστοι, εκτός από τον Ρομπ Ουίλιαμς ο οποίος τη σεζόν 1981-82 ήταν πρώτος σε πόντους με 21 μέσο όρο και οδήγησε την ομάδα στο Final 4 του NCAA.

Μάλιστα, σύμφωνα με τον Ντρέξλερ, υπήρξε ο καταλύτης για τη δημιουργία της ομάδας. Σύμφωνα με τα λεγόμενα του ήταν αυτός που άνοιξε τον δρόμο για τη “Phi Slama Jama”. Γι' αυτόν και τον Λάρι Μισό επέλεξε το Πανεπιστήμιο του Χιούστον. Μετά έπεισε τον Μάικλ Γιανγκ. Άπαντες από την περιοχή του Χιούστον. Λίγο αργότερα ήρθε ο Χακίμ Ολάζουον από τη Νιγηρία. [...]

Τα θεμέλια των “Phi Slama Jama” μπήκαν στην προπόνηση. Εκεί, οι παίκτες για τρεις ώρες τα έδιναν όλα. Οι προσωπικές μονομαχίες ήταν έντονες και φυσικά όταν υπήρχε ευκαιρία για κάρφωμα δεν πήγαινε χαμένη. Μάλιστα, το κάρφωμα ήταν τόσο σημαντικό για την ταυτότητα του συνόλου, που πριν και μετά την προπόνηση έστηναν διαγωνισμό καρφωμάτων! [...]

Η ματσάρα με το Λούισβιλ

Ο Ολάζουον ερχόταν από τον πάγκο την πρώτη σεζόν μια και ακόμη ήταν “ωμός” μπασκετικά. Ωστόσο, όποτε βρισκόταν στο παρκέ ενίσχυε την άμυνα στο “ζωγραφιστό” και οι “Κούγκαρς” επέβαλαν στον αντίπαλο την αμυντική τους θέληση. Έτσι, έβρισκαν τρόπο να βγουν στο ανοιχτό γήπεδο και να τρέξουν. Και έτρεχαν...

Ο Ντρέξλερ μπορεί να κέρδισε πρωτάθλημα ΝΒΑ, πολλούς ατομικούς τίτλους, χρυσό ολυμπιακό μετάλλιο το 1992 στη Βαρκελώνη, όμως αυτό που περισσότερο θέλει ο κόσμος να ακούει απ' αυτόν είναι η ιστορία του αγώνα Χιούστον-Λούισβιλ το 1983. Το παιχνίδι έγινε στο πλαίσιο του Final 4 του NCAA, μεταδόθηκε τηλεοπτικά και καθήλωσε το κοινό αφού οι δύο ομάδες έδιναν προτεραιότητα στο θέαμα.

Στο πρώτο ημίχρονο αμφότεροι “μετρούσαν” ο ένας τον άλλον Το Λουύισβιλ είχε περιορίσει τους “Κούγκαρς” στα δύο καρφώματα και προηγούνταν 41-36. Στην επανάληψη η διαφορά πήγε στους οκτώ (57-49). Τότε, όμως, ξεκίνησε η εναέρια επίθεση του Χιούστον.

Τρία καρφώματα στη σειρά από τους Γιανγκ, Ντρέξλερ, Άντερς, μείωσαν τη διαφορά στους δύο (57-55). Από και μετά η επίθεση των “Κούγκαρς” δεν σταμάτησε. Οι αντίπαλοι δεν είχαν “βάθος” στον πάγκο και τα καρφώματα τους είχαν επηρεάσει. Ο Ντρέξλερ με ένα τρομερό κάρφωμα έδωσε προβάδισμα στην ομάδα του και στο τέλος το σκορ έληξε 94-81 για το Χιούστον. Ο Ντρέξλερ τελείωσε με 21 πόντους, 7 ριμπάουντ, 6 ασίστ και ο Χακίμ 21 πόντους, 22 ριμπάουντ και 8 μπλοκ! Η δουλειά έμεινε στη μέση πάντως, καθώς στον τελικό το Χιούστον ηττήθηκε από το NC State.

Κέρδος, ο απόλυτος θαυμασμός

Το Χιούστον πήγε και την επόμενη χρονιά (1984) στον τελικό. Η κατάληξη όμως δεν άλλαξε. Οι “Χόγιας” του Τζόρτζταουν, με ηγέτη τον Πάτρικ Γιούινγκ, επικράτησαν 84-75. Ήταν η τρίτη συνεχόμενη εμφάνιση των “Κούγκαρς” σε Final 4 και η τρίτη αποτυχία (το 1982 έχασαν από το Νορθ Καρολάινα στον ημιτελικό). Ο Ντρέξλερ είχε κάνει τη μετάβαση για το ΝΒΑ και ο Ολάζουον ετοιμαζόταν.

Η “Phi Slama Jama” δεν κατάφερε να εξαργυρώσει με τίτλους το άφθονο θέαμα που έδωσε. Το ταμείο δεν παρουσίασε κέρδη και το μόνο που μένει είναι μια συναρπαστική, ενθουσιώδης μπασκετική παρέα. Είναι λίγο αυτό; Όχι. Είναι τα πάντα; Σχεδόν. Η συγκεκριμένη ομάδα έδειξε στον κόσμο την ουσία του αθλητισμού. ΄Ητοι, το θέαμα που μετατρέπει τη δίωρη διασκέδαση σε πολύτιμη ψυχαγωγία. Την προσπάθεια όχι να ευχαριστήσεις τον φίλαθλο που είναι στο γήπεδο ή σε παρακολουθεί από την τηλεόραση, αλλά να τον κάνεις να σε θαυμάσει για αυτό που είσαι. Και η “PSJ” ήταν η καλύτερη ομάδα που εμφανίστηκε στο κολεγιακό πρωτάθλημα.

Πηγή

-Slam

Επόμενα Άρθρα